เล่ม 5 บทที่ 191.2

เล่ม 5 บทที่ 191.2

ท่านพ่อเหม่อมองใบหน้าของเธอนิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ลูกไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ เทีย”

ท่านพ่อกำลังทุกข์ทรมาน

“หมั้นหมายเพื่อตระกูล แล้วยังเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เพราะเรื่องพวกนั้น…”

ท่านพ่อทราบดีอยู่แล้วว่า เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพราะสาเหตุใดกันแน่

“ก่อนอื่น เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้พ่อสั่งเอาไว้แล้วว่า ห้ามไม่ให้รู้ไปถึงหูท่านปู่เด็ดขาด แต่ก็คงเก็บเป็นความลับต่อไปได้ไม่นานนักหรอก ในเมื่อจักรพรรดินีกล้าส่งนักฆ่าบุกเข้ามาในเขตแดนของลอมบาร์เดียแบบนี้”

กระทั่งน้ำเสียงก็ยังกดต่ำลงจนน่ากลัว

“แต่ถึงขนาดกล้าส่งคนเข้ามาในเขตแดนลอมบาร์เดียแบบนี้ แสดงว่าจักรพรรดินีกำลังจนตรอกแล้วจริงๆ เพราะฉะนั้นในเมื่อคราวนี้นางลงมือไม่สำเร็จ ย่อมต้องมีครั้งหน้าอีกแน่ และจะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะนางสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อผลักดันให้โอรสของตัวเองขึ้นเป็นจักรพรรดิ”

ท่านพ่อเองก็ประเมินได้อย่างแม่นยำว่า จักรพรรดินีราวีนีเป็นคนแบบใด

“เทีย”

นัยน์ตาอ่อนโยนของท่านพ่อเปี่ยมไปด้วยความกังวล

“ไปเชซายูกับพ่อเถอะ”

“…คะ?”

“เชซายูกำลังพัฒนาขึ้นมากในแต่ละวัน ท่าเรือเองก็เริ่มทรงตัวแล้ว มันเป็นสถานที่ที่มีโอกาสพัฒนาต่อไปได้อีกมากทีเดียว เทีย เจ้าเองก็จะต้องถูกใจที่นั่นมากแน่”

“หมายความว่า จะให้เดินทางไปจากลอมบาร์เดียเหรอคะ”

ท่านพ่อยิ้มขมขื่นตอบคำถามเธอ

“ลอมบาร์เดียเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่มากใช่มั้ย”

ท่านพ่อพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้โลกที่ถูกแกะสลักเป็นลวดลายอย่างงดงามอยู่บนเพดาน

“แต่ความยิ่งใหญ่ที่ว่านั่นกลับกลืนกินผู้คนที่ช่วยสร้างตระกูลให้เติบใหญ่อยู่เสมอ ครอบครัวสูญสิ้นสายสัมพันธ์อันดี คู่สามีภริยาไม่เคยได้รู้จักความรัก”

นัยน์ตาสีเขียวของท่านพ่อหันกลับมามองเธออีกครั้ง

“เทีย พ่อแค่อยากให้เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอแล้ว ไม่ต้องกลายเป็นปุ๋ยที่ยอมสละตัวเองเพื่อให้ต้นไม้โลกนี่เจริญงอกงาม แต่เป็นปุ๋ยที่พัฒนารากฐานของเจ้าเพียงผู้เดียว”

“พ่อ…”

“ไปเชซายูด้วยกันกับพ่อเถอะนะ เทีย”

เธอเพิ่งเคยเห็นท่านพ่อเป็นแบบนี้ครั้งแรก

ท่านพ่อกำลังหวาดกลัว

“พ่อไม่อาจใช้ชีวิตต่อไปได้หากต้องสูญเสียเจ้าไปอีกคน”

มองหน้าท่านพ่อแล้ว นี่เป็นครั้งแรกหลังจากย้อนอดีตกลับมาที่เธอรู้สึกลังเลที่จะตัดสินใจ

อยากจะจับมือของท่านพ่อที่กำลังหวาดกลัวว่าจะเกิดเรื่องอันตรายใดกับเธอขึ้นอีกเอาไว้ให้มั่น แล้วหนีไปตั้งหลักปักฐานอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและสงบสุขสำหรับพวกเราเหลือเกิน

ใจมันเอาแต่ครุ่นคิดเอนเอียงอยากจะทำเช่นนั้น

แต่พอเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้โลกบนเพดานที่เมื่อครู่นี้ท่านพ่อเหม่อมองอยู่ ก็พลันนึกถึงความทรงจำบางอย่างที่เผลอลืมเลือนไปชั่วครู่ขึ้นมาได้

ประตูคฤหาสน์ที่ถูกลงกุญแจปิดตายด้วยน้ำมือของพลทหารประจำราชวงศ์ในชีวิตก่อน

ภาพตัวเธอที่ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความเฉื่อยชาไม่แยแสสิ่งใดต่อหน้าเหตุการณ์ในวันนั้น

ความโกรธในใจที่ไม่อาจปกป้องตระกูลเอาไว้ได้

เธอละสายตาจากต้นไม้โลก แล้วหันกลับมามองหน้าท่านพ่อ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“พ่อคะ ข้าจะเป็นเจ้าตระกูลลอมบาร์เดียค่ะ”

นัยน์ตาสีเขียวของท่านพ่อซึ่งคล้ายกับนัยน์ตาของเธอสั่นเทาไม่หยุด

“ข้าตั้งใจจะสืบทอดตระกูลต่อจากท่านปู่ค่ะ”

“เทีย เรื่องนั้น…”

“ท่านป้าชานาเนสยืนกรานหนักแน่นหลายหนแล้วว่าไม่คิดที่จะสืบทอดตระกูล ท่านเลือกเช่นนั้นเพื่อพวกแฝด เหมือนอย่างที่พ่อกำลังทำอยู่เพื่อข้า”