เล่ม 5 บทที่ 207.1

เล่ม 5 บทที่ 207.1

ตอนที่ 207

“ต้องขัดขวางเอาไว้ให้ได้”

จักรพรรดินีราวีนีเอ่ยพูดกับดิวอิจ

ท่าทางนิ่งสงบของราวีนียิ่งทำให้ดิวอิจ อังเกนัส หวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม

ตั้งแต่เล็กราวีนี่มีนิสัยอารมณ์ร้อนเหมือนไฟ โมโหทีไรก็เอาแต่ทำลายข้าวของไม่หยุด แต่ตอนนี้หญิงสาวกลับนิ่งสงบเป็นอย่างยิ่ง

แต่ดิวอิจคิดว่าสู้ให้นางระบายอารมณ์โกรธออกมายังจะดีเสียกว่า เพราะท่าทางสงบเยือกเย็นของราวีนีกลับยิ่งแสดงให้เห็นว่า สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดีนัก

บางทีอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่ดิวอิจคิดไว้ก็ได้

เขาเองก็ไม่ชอบใจในตัวราวีนีที่ให้เขานั่งตำแหน่งเจ้าตระกูล แล้วแย่งชิงอำนาจทุกอย่างไปเหมือนให้เขาเป็นแค่หุ่นเชิดนักหรอก แต่ตอนนี้จำเป็นต้องผลักอารมณ์ขุ่นเคืองพวกนั้นเก็บไปก่อน

“ต้องทำยังไงหรือพ่ะย่ะค่ะ ท่านพี่”

ดิวอิจถามเสียงเครียด

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือไง ต้องขวางไว้ให้ได้”

ราวีนีกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดสีเขียวปูดโปนขึ้นบนหลังมือ

“ไอ้ชั้นต่ำนั่น…”

ราวีนีกัดฟันกรอดเมื่อนึกถึงเฟเรสขึ้นมา

เห็นว่านิ่งเงียบไปพักใหญ่แล้วแท้ๆ แต่กลับคิดวางแผนการลอบตลบหลังนางแบบนั้นเสียได้

“เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องที่เจ้าชายลำดับที่สอง บราวน์ และลอมบาร์เดีย รวมหัวกันสร้างเรื่องขึ้นแน่ ดิวอิจ”

คนที่จัดงานเทศกาลแข่งล่าสัตว์ ชักจูงทุกคนให้ไปยังป่าวิกลจริตเองก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นฟีเรนเทีย ลอมบาร์เดีย

“ถึงแม้จะอยากฟันคอนังเด็กน่ารังเกียจนั่นเหมือนอย่างที่ใจอยากก็เถอะ”

อย่างไรก็เป็นหลานสาวของเจ้าตระกูลลอมบาร์เดีย และยังเป็นบุตรสาวของแคลอฮัน ลอมบาร์เดีย อีกด้วย

หากบุ่มบ่ามลงมือทำอะไรลงไป ลอมบาร์เดียจะตอบโต้กลับแบบไหนไม่อาจรู้ได้

ถึงแม้ราวีนีเองจะเคยคิดส่งกองกำลังอัศวินส่วนพระองค์บุกเข้าไปอยู่เหมือนกันก็เถอะ แต่กองกำลังทหารของราชวงศ์เองก็ไม่สามารถย่างกรายเข้าไปในเขตคฤหาสน์ลอมบาร์เดียได้

“ทางด้านกองกำลังอัศวินเป็นเช่นไรบ้าง”

“ภายในกองกำลังอัศวินส่วนพระองค์เริ่มแตกแยกแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายกันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ตระกูลอังเกนัสครอบครองดินแดนตะวันตก มีอิทธิพลกว้างขวาง จักรพรรดินีผู้มาจากตระกูลอังเกนัสเองก็ได้ให้กำเนิดพระโอรสผู้สืบบัลลังก์

ระยะเวลากว่า 40 ปีที่อังเกนัสสร้างอำนาจขึ้นมานั่น มันเป็นเวลาที่มากพอจะให้พวกเขาส่งคนของตัวเองไปทั่วอาณาจักร

และกองกำลังอัศวินส่วนพระองค์เองก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ตามที่ได้รับรายงานมา เห็นว่าแบ่งเป็นครึ่งต่อครึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

“ครึ่ง?”

คิ้วของราวีนีกระตุกขึ้นสูง

“ที่ผ่านมาพวกเราทุ่มเทเงินทองให้กองกำลังอัศวินไปตั้งมากเท่าไหร่ แต่กลับได้มาแค่ครึ่งเดียวเนี่ยนะ!”

ปัง!

ราวีนีทุบกำปั้นลงกับโต๊ะ

“เรื่องนั้น…ยังมีหัวหน้ากองกำลังอัศวินอยู่ไม่ใช่หรือครับ แต่ปัญหาคือโทเลียน บาร์คตัน ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะเป็นแกนนำกลุ่มสนับสนุนเจ้าชายลำดับที่สองกับตระกูลบราวน์พ่ะย่ะค่ะ”

“หากมีเวลามากกว่านี้อีกสักหน่อย คงจัดการยัดคนของพวกเราเป็นหัวหน้ากองกำลังอัศวินได้แล้ว”

หากมีเวลามากกว่านี้อีกสักหน่อยละก็

จักรพรรดินีราวีนีเอาแต่พึมพำคำพูดประโยคนั้น

มีอะไรบางอย่างแปลกๆ

ถึงจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก แต่มันจะต้องมีสิ่งที่เชื่อมต่อเรื่องทุกอย่างพวกนี้เอาไว้ด้วยกันอย่างแน่นอน

อะไรบางอย่างมันไม่สอดคล้องกันชอบกล นี่เหมือนกับนางกำลังเดินอยู่บนกระดานหมากของใครสักคนที่วางแผนเรื่องพวกนี้มาเนิ่นนาน ถึงแม้จะเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ แต่นางเองก็เอาแต่รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างรุนแรงว่าไม่ควรที่จะเพิกเฉยกับเรื่องนี้