เล่ม 5 บทที่ 212.2

เล่ม 5 บทที่ 212.2

ทว่าจู่ๆ เจ้าชายลำดับที่สองก็หันมาพูดกับชานตั้น เซอเชาว์ ที่ได้แต่ยืนนิ่งถือหนังสือเอาไว้อยู่แบบนั้น

“ถ้าไม่คิดจะสอนฟันดาบให้ ก็รีบๆ กลับไปได้แล้ว”

ชานตั้น เซอเชาว์ ส่ายศีรษะ

จะให้เขากลับไปโดยรับหนังสือมาจากเจ้าชายตัวเล็กผอมแห้งกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน โดยไม่ทำอะไรเลยได้ยังไง

“ข้าจะสอนให้พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าไม่ต้องการความสงสาร”

แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมากลับกลายเป็นคำปฏิเสธอันแสนเย็นชาของเจ้าชายน้อย

“เจ้ากำลังสงสารข้าไม่ใช่หรือไง”

นัยน์ตาสีแดงดั่งเลือดคู่นั่นมองจ้องราวกับจะทะลุเข้าในใจของชานตั้น เซอเชาว์

“ช่างเถอะ ยังไงข้าก็จำเนื้อหาในคู่มือฟันดาบได้หมดแล้ว เดี๋ยวข้าฝึกเองคนเดียวก็ได้”

ชานตั้น เซอเชาว์ ตะโกนถามไล่ตามหลังเจ้าชายลำดับที่สองที่หยิบดาบขึ้นมาถือไว้ และกำลังจะเดินออกไปด้านนอก

“ทำไมถึงอยากเรียนฟันดาบล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าชายลำดับที่สองตอบกลับมาสั้นๆ

“เป็นคนอ่อนแอมันน่าเบื่อ แล้วข้าก็สัญญาเอาไว้แล้วด้วย”

“สัญญา?”

“สัญญาว่าจะตั้งใจเรียนให้หนัก และจะฝึกฟันดาบทุกวัน”

หลังจากพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เจ้าชายลำดับที่สองก็เดินออกไปข้างนอกคนเดียว

ชานตั้น เซอเชาว์ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงครู่ ก่อนจะเดินตามหลังเจ้าชายลำดับที่สองออกไป

เพื่อที่จะเป็นอาจารย์สอนวิชาดาบให้ ไม่ใช่ความสงสาร

อีกอย่าง ยูเบสเองก็เอาแต่ชมเจ้าชายลำดับที่สองให้เขาฟังทุกวันไม่หยุด เพราะฉะนั้นเขาเองก็รู้สึกสนใจอยู่บ้างเหมือนกัน

เจ้าชายลำดับที่สองตัวน้อยที่มีสายตาดุดัน ดูไม่เหมือนคนอื่นๆ ในตระกูลดิวเรลลี่คนนี้

“เจ้าตระกูลเซอเชาว์”

ชานตั้น เซอเชาว์ ตื่นจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงคนผู้หนึ่งเอ่ยเรียกนามของตน

เขากำลังยืนอยู่หน้าตึกสภาขุนนางที่ใช้จัดประชุมสภาเมื่อครู่

“เหนื่อยหน่อยนะ เอาไว้ค่อยพบกันทีหลัง”

เฟเรสพูดพลางตบไหล่เจ้าตระกูลเซอเชาว์หนึ่งครั้ง

“หลังไม่เป็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“หลัง?”

“เรื่องก่อนหน้านี้”

ถึงแม้จะพูดโดยไม่มีการเกริ่นนำว่าพูดถึงเรื่องใด แต่มันก็มากพอแล้วที่เฟเรสจะเข้าใจความหมายสิ่งที่เจ้าตระกูลเซอเชาว์ต้องการสื่อ คิ้วเข้มขมวดนิ่วด้วยความไม่พอใจนัก

“คิดว่าข้าจะลำบากกับเพราะได้รับบาดเจ็บแค่นั้นหรือไงกัน”

“…เปล่าพ่ะย่ะค่ะ”

ชานตั้น เซอเชาว์ ก้มหน้าลงเล็กน้อย

ในตอนนั้นเองก็พลันสังเกตเห็นรถม้าตระกูลลอมบาร์เดียที่จอดอยู่ค่อนข้างไกลจากบริเวณนี้เคลื่อนตัวออกไป

“ไม่ต้องตามไปก็ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าตระกูลเซอเชาว์เอ่ยถามเฟเรส แต่เฟเรสกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“ตอนนี้เทียเองก็คงมีเรื่องให้ต้องทำ ข้าเองก็เหมือนกัน เพราะฉะนั้นไว้ค่อยพบกันทีหลังก็ได้”

เสียงยามกล่าวออกมาเช่นนั้นฟังดูนิ่งสงบและมั่นใจเป็นอย่างมาก

“ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมขอถามพระองค์สักเรื่องพ่ะย่ะค่ะ”

ชานตั้น เซอเชาว์ เอ่ยกับเฟเรสที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่

“บอกเรื่องทุกอย่าง…กับคุณหนูลอมบาร์เดียด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ฟีเรนเทียจงใจโยนปัญหาเรื่องเขตแดนให้เซอเชาว์เป็นคนตอบชัดๆ ราวกับเด็กคนนั้นล่วงรู้แผนการที่พวกเขาเก็บมิดเป็นความลับอยู่ก่อนแล้ว

“เปล่า”

“แล้วเหตุใดคุณหนูลอมบาร์เดียถึงได้ทราบทุกอย่างแบบนั้นล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าตระกูลเซอเชาว์”