เล่ม 6 บทที่ 223.1

เล่ม 6 บทที่ 223.1

ตอนที่ 223

“รักษาการเจ้าตระกูลตัวน้อยช่างพูดจาห้วนห้าวเหลือเกินนะ”

อีเดน ครูส เอ่ยเสียงแหบห้าว

ท่าทางจะโมโหน่าดูที่เธอพูดจาก้าวร้าวถึงจักรพรรดินี

แต่ถึงอย่างนั้นนัยน์ตาของอีเดน ครูส ก็ยังเอาแต่ลอบมองภายในรถม้าไม่หยุด คล้ายกับพยายามหาว่ามีพื้นที่ใดพอที่จะให้เครย์ลีบันหลบซ่อนตัวได้บ้างหรือเปล่า

“ข้าผู้เป็นรักษาการเจ้าตระกูลลอมบาร์เดีย ไม่มีเหตุผลให้ต้องระวังคำพูดต่อหน้าอัศวินอังเกนัสอย่างเจ้าเสียหน่อย”

เธอเองก็โต้ตอบกลับไปไม่คิดยอมแพ้เช่นกัน

“ถ้ายังไม่รีบหลีกทางให้รถม้าโดยเร็ว เจ้าจะต้องเสียใจแน่ เซอร์ครูส”

“…!”

ก่อนที่เธอจะทันได้พูดจบประโยค อีเดน ครูส ที่เคยจับประตูรถม้าเอาไว้แน่นก็หมุนตัวถอยไปข้างหลัง แล้วชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ว

เคร้ง-!

เสียงหวีดแหลมของโลหะดังแสบแก้วหูไปหมด

“กล้าเปิดประตูรถม้าลอมบาร์เดีย อยากตายงั้นหรือ อีเดน ครูส”

คนที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแกว่งดาบในพริบตาคือ หัวหน้ากองกำลังอัศวินลอมบาร์เดีย แลมเบิร์ต ลอมบาร์เดีย นั่นเอง

ดาบของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงจนสั่นระริก

“หลีกไป”

“ไอ้พวกเศษสวะอังเกนัส”

ด้านหลังยังมีเสียงกีบเท้าม้าวิ่งเข้ามาดังขึ้นพร้อมกับเสียงที่เธอคุ้นเคย

พอเหลียวหันกลับไปมอง ก็พบว่าพวกอัศวินตระกูลอังเกนัสกับกองกำลังอัศวินส่วนพระองค์ที่เคยยืนล้อมรถม้าอยู่ได้ถอยห่างไปด้านหลังกันแล้ว

“เทีย ไม่สิ ท่านรักษาการเจ้าตระกูล เป็นอะไรหรือเปล่า”

คนที่ยื่นหน้าเข้ามาจากนอกหน้าต่างคือ คิลลีวูกับเมโลน

บางทีนอกจากสองคนนี้แล้ว น่าจะมีอัศวินลอมบาร์เดียอีกหลายคนตามหลังพวกเขามาด้วยแน่

เธอแสยะยิ้มให้อีเดน ครูส ที่มองกองกำลังอัศวินลอมบาร์เดีย ซึ่งเข้ามายืนล้อมรถม้าแทนฝ่ายตัวเองด้วยใบหน้าดุดัน

เธอบอกแค่ว่าจะไปร่วมประชุมใหญ่ แต่ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะไปคนเดียวน่ะ

ตอนนี้ถ้าพวกอังเกนัสกับกองกำลังอัศวินส่วนพระองค์ไม่ได้คิดที่จะเปิดศึกกับลอมบาร์เดียอย่างเต็มรูปแบบ พวกเขาก็จำเป็นต้องประพฤติตัวให้มันนอบน้อมกว่านี้หน่อยแล้วละ

แน่นอนว่าพวกเรื่องทั้งหลายแหล่ที่พวกนั้นทำมาจนถึงตอนนี้ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามไปเฉยๆ แน่

“เซอร์ลอมบาร์เดีย”

“ครับ รักษาการเจ้าตระกูล”

“พอได้แล้วละค่ะ ข้าไม่เป็นอะไร”

“ทราบแล้วครับ”

ว่ากันตามตรง แลมเบิร์ต ลอมบาร์เดีย ซึ่งเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของท่านพ่อเธอคนนี้ อายุเขารุ่นราวคราวเดียวกับท่านพ่อ และเป็นเหมือนกับคุณอาอีกคนหนึ่งของเธอ

แต่ความสัมพันธ์ในฐานะรักษาการเจ้าตระกูลกับหัวหน้ากองกำลังอัศวินย่อมต้องมาก่อนความสัมพันธ์ฉันญาติมิตร

เซอร์ลอมบาร์เดียปัดดาบของอีเดน ครูส ทิ้งไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยวอึดใจ ก่อนจะก้าวถอยห่างออกไป

เธอจ้องหน้าอีเดน ครูส เขม็ง

“โทษที่เจ้ากล้าเปิดประตูรถม้าของข้า เอาไว้ชำระกันทีหลัง เซอร์ครูส”

แววตาที่มองจ้องเธอผ่านช่องประตูที่ถูกปิดลงคู่นั้น มันดูไม่ปกติเอาเสียเลย แต่เธอไม่ได้สนใจอะไรมากมาย

จ้องไปแล้วคิดว่าจะทำอะไรเธอได้เหรอไง

เธอออกคำสั่งแก่สารถี

“ไปที่ที่ข้าบอกเมื่อครู่กันเถอะค่ะ”