SPIN-OFF บทที่ 49

SPIN-OFF บทที่ 49

“ขอโทษนะคะ แคลอฮัน?”

ชาห์นโบกมือเบาๆ ตรงหน้าแคลอฮันที่ยืนอย่างใจลอย ตอนนั้นเอง ดวงตาสีเขียวสว่างของเขาถึงกลับมามีจุดรวมสายตาอีกครั้ง “อ่า ครับ ข้าก็เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เองครับ” “อย่างนั้นเหรอคะ? โล่งอกไปที งั้นพวกเราไปกินข้าวกันดีไหมคะ?” “ไม่ได้จะกินที่นี่เหรอครับ?” แคลอฮันเอียงศีรษะอย่างสงสัย เขาไม่ค่อยเข้าใจที่นางบอกว่าจะพาไปที่อื่น ทั้งที่นัดเจอกันที่ร้านอาหารในช่วงมื้อเที่ยงอยู่แล้ว เท่าที่เขารู้มา ‘คลื่นน้ำสีคราม’ แห่งนี้ เป็นร้านอาหารที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงพอสมควร แต่ชาห์นกลับตอบอย่างหนักแน่น “ข้ามีร้านเด็ดร้านอื่นที่ดูไว้อยู่ค่ะ พวกเราจะไปที่นั่นกัน” “แต่ว่า…” แคลอฮันสองจิตสองใจ เหลือบมองท่าทีของเจ้าของร้าน ‘คลื่นน้ำสีคราม’ ที่ยังคงยุ่งจนหัวหมุน แต่ว่านั่นก็แค่ครู่เดียว พอชาห์นดึงแขนเสื้อ แคลอฮันก็เริ่มเดินตามนางไปอย่างว่าง่าย และสถานที่ที่พวกเขาเดินทางมาถึง ก็คือตรอกที่อยู่ห่างไกลจากย่านที่มีผู้คนพลุกพล่านอย่างยิ่ง ในตรอกที่รอบข้างมีแต่บ้านเรือน มีร้านอาหารเล็กๆ เปิดอยู่เพียงร้านเดียว แต่น่าแปลกที่ร้านอาหารเก่าๆ ที่มองเพียงแวบเดียวก็ดูเหมือนเปิดกิจการอยู่ตรงนั้นมานานแล้วนั้น กลับคึกคักไม่แพ้ ‘คลื่นน้ำสีคราม’ เลย “อ่า หิวจังเลย พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะค่ะ!” ชาห์นปล่อยมือออกจากชายเสื้อของแคลอฮันที่จับมาตลอดทางแล้วกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในก่อน หลังจากหลุบตามองแขนเสื้อที่ชาห์นจับมาตลอดจนถึงเมื่อครู่นี้นิ่งๆ ตอนนั้นเองแคลอฮันก็เริ่มสังเกตรอบข้าง ‘มีสถานที่แบบนี้อยู่ในลอมบาร์เดียด้วยเหรอ?’ หลังจากอายุครบกำหนดที่สามารถออกนอกคฤหาสน์ได้ แคลอฮันก็มักจะออกมาเดินเที่ยวเตร็ดเตร่อยู่เสมอประหนึ่งว่าเมืองลอมบาร์เดียเป็นลานหน้าบ้าน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตนเองรู้จักสถานที่ขึ้นชื่อทั้งหมดในเมืองอย่างชัดเจนแล้ว แต่สถานที่ที่ต้องเข้าซอยเล็กซอยน้อยกว่าจะมาถึงแห่งนี้ กลับเป็นสถานที่ที่แม้แต่เขาก็ยังเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ไม่รู้เป็นเพราะกลิ่นหอมน่าอร่อยที่ลอยออกมาจากข้างใน หรือเป็นเพราะความจริงที่ว่าเขาได้ค้นพบสถานที่ใหม่ๆ ในลอมบาร์เดีย แคลอฮันจึงเดินเข้าไปด้านในด้วยหัวใจที่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยเช่นกัน “ตรงนี้ค่ะ แคลอฮัน!” ชาห์นเข้ามาจับจองที่นั่งใกล้หน้าต่างตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ นางโบกมือไหวๆ ให้เขา “ข้าสั่งอาหารให้หมดแล้วค่ะ ถ้ามาร้านนี้ต้องกินสตูนะคะ” แคลอฮันจ้องไปบนโต๊ะแล้วเอาแต่พยักหน้า เพราะไม่อาจมองหน้าชาห์นที่ยิ้มอย่างสดใสได้ตรงๆ “ไม่ทราบว่าเคยมาที่นี่หรือเปล่าคะ” “ไม่ครับ ข้าเพิ่งเคยมาที่ตรอกนี้ครั้งแรกเลย” สำเร็จ! ชาห์นไม่ปิดบังสีหน้าดีใจพลางกล่าวต่อว่า “ข้าสืบมาพอสมควรเพื่อตามหาร้านอร่อยเลยนะคะ จริงอยู่ที่อาหารของร้าน ‘คลื่นน้ำสีคราม’ อร่อยมาก แต่ข้าก็ไม่อยากใช้เวลาอยู่ในที่ทำงานของตัวเองแม้แต่วันหยุดหรอกนะคะ”“ที่ทำงาน…เหรอครับ?”“อ๋อ ข้ายังไม่เคยเล่าให้ฟังสินะคะ ข้าทำงานอยู่ที่ร้าน ‘คลื่นน้ำสีคราม’ ค่ะ นอนพักอยู่ที่นั่นด้วยนะคะ! ที่จริงแล้วข้าเพิ่งจะมาถึงลอมบาร์เดียได้ไม่นาน เพราะงั้นก็ยังไม่มีที่พักเป็นหลักเป็นแหล่งเลยน่ะค่ะ”ดวงตาทั้งสองข้างที่มองไปยังอาหารของโต๊ะข้างๆ ที่ถูกยกมาเสิร์ฟในขณะที่กล่าวเช่นนั้นเปล่งประกายงดงาม “แล้วนี่ก็เป็นมื้ออาหารมื้อแรกที่ข้าได้มากินกับเพื่อนทั้งที จะให้พาไปที่ไหนส่งๆ ก็ไม่ได้จริงไหมคะ”“อ่า…”แคลอฮันกะพริบตาทั้งสองข้างเมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อของชาห์นจากนั้นก็ตอบกลับเงียบๆ“ถ้าเป็นชาห์นละก็ น่าจะหาเพื่อนที่มากินข้าวด้วยกันแบบนี้ได้ไม่ยากนะครับ ไม่เห็นต้องเป็นข้าเลย”ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สองที่เราได้พบหน้ากัน แต่เขาก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่านางเป็นคนที่สดใสและมีเสน่ห์ดึงดูดมากเพียงใดในตอนนี้อาจจะยังไม่มีใครในลอมบาร์เดียรับรู้ แต่เขาเชื่อว่าอีกไม่นานคนอื่นๆ ก็จะต้องค้นพบข้อดีของชาห์นได้เหมือนกันเห็นได้ชัดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีสำหรับนางแท้ๆ แต่แคลอฮันกลับเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจแต่ชาห์นแยกแยะสีหน้าที่ต่างกันของเขาได้จึงเอ่ยถามอย่างระวัง“คือว่า…ข้าทำให้แคลอฮันรำคาญหรือเปล่าคะ?”“ครับ? ไม่ใช่ครับ! ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ!”ไม่รู้ว่าเขาตกใจมากเพียงใด ช้อนส้อมที่วางอยู่บนโต๊ะถึงกับส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งเพราะการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเลยนะครับ พอดีข้าแค่รู้สึกว่าชาห์นเป็นคนดี ก็เลยคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะมีเพื่อนเยอะแยะแล้ว…”แคลอฮันรีบร้อนอธิบาย ใบหน้าที่แข็งทื่อไปครู่หนึ่งของชาห์นถึงได้กลับมาอบอุ่นอีกครั้ง“โล่งอกไปที…”ชาห์นลูบหน้าอกแม้ภายนอกนางจะไม่ได้แสดงออก แต่ที่จริงแล้วนางประหม่าอย่างยิ่งใครๆ ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือนี่เป็นโอกาสที่ได้มาจากการที่นางตื๊อเขาหลังจากขอเป็นเพื่อนก็จริง แต่แคลอฮันไม่ได้เป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆเขาเป็นถึงสามีในอนาคตไม่ว่าอนาคตในวันข้างหน้ากับเขาจะเป็นเช่นไรก็ตาม ชาห์นก็อยากเรียนรู้เกี่ยวกับแคลอฮันอย่างราบรื่นและในตอนที่เห็นภาพลักษณ์ต่างๆ ที่เขาแสดงออกมาจนถึงตอนนี้ ชาห์นก็พบว่าสามีในอนาคตของนางไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆความเงียบงันสั้นๆ ที่เกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ สิ้นสุดลงเมื่อสตูที่มีไอร้อนลอยฟุ้งสองถ้วยถูกวางลงบนโต๊ะแคลอฮันถือช้อนขึ้นมาลองชิมอย่างระมัดระวัง“เป็นยังไงบ้างคะ?”

“อร่อยครับ อร่อยจริงๆ”

สตูแบบที่ให้เนื้อสัตว์เยอะเป็นสตูแบบที่แคลอฮันชอบพอดี

“ใช่ไหมล่ะคะ? เดี๋ยวกินอันนี้เสร็จแล้ว เราต้องกินของหวานต่อด้วยนะคะ”

“มีของหวานขายด้วยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ แถมพายแอปเปิลยังอร่อยมากด้วยนะคะ มันเป็นของหวานที่แคลอฮันชอบใช่ไหมล่ะ พายแอปเปิลที่เปรี้ยวนิดๆ หวานหน่อยๆ น่ะค่ะ”

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะชอบมันก็เถอะนะ แต่การได้เห็นปฏิกิริยาตอบสนองของเขาด้วยตาตัวเองมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งอยู่ดี

ในขณะที่ชาห์นกำลังจะตักสตูช้อนแรกขึ้นมาอย่างสบายใจนั่นเอง

“รู้เรื่องนั้น…ได้ยังไงกันครับ”

“อะไรเหรอคะ​?”