SPIN-OFF บทที่ 51

SPIN-OFF บทที่ 51

“ข้าเพิ่งเคยเห็นดอกไม้แบบนี้เป็นครั้งแรก บอมเนียเหรอ ชื่อก็ไพเราะจังเลยครับ”

แคลอฮันพึมพำชื่อ ‘บอมเนีย’ ในปากอีกหลายครั้ง แล้วยิ้มออกมา “มันเป็นของที่ข้านำติดตัวมาด้วยตอนที่ออกมาจากบ้านเกิดน่ะค่ะ ที่บ้านของข้ามันเป็นดอกไม้ป่าที่ผลิบานอยู่ทั่วเลย” “ชาห์นนำมันมาจนถึงที่นี่ด้วยตัวเองเลยงั้นเหรอครับ?” “ใช่ค่ะ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรเท่าไร” “แต่ว่า…” “มันเป็นดอกไม้ที่สำคัญกับข้ามากค่ะ ข้าตั้งใจว่าจะหาพื้นดินสักแห่งที่มันจะสามารถเติบโตได้อย่างดีปลูกมัน” ชาห์นกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับยิ้มน้อยๆ “ชาห์น ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือเปล่าครับ?” เสียงของแคลอฮันที่เอื้อนเอ่ยออกมาระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง “ได้สิคะ แคลอฮันอยากรู้อะไรเหรอคะ?” “ทำไมชาห์น…ถึงจากบ้านเกิดมาเหรอครับ?” มันเป็นเรื่องที่เขาสงสัยมาโดยตลอดหลังจากที่ได้รู้จักนาง จากที่ได้ฟังเรื่องราว บ้านเกิดของชาห์นดูเหมือนจะอยู่ทางตอนใต้ของทวีป แล้วสาเหตุที่ทำให้นางออกจากที่ห่างไกลเช่นนั้นมายังลอมบาร์เดียแห่งนี้เพียงคนเดียวคืออะไรกัน “ถ้ามันเป็นคำถามที่ล้ำเส้นเกินไปก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ ชาห์นจะไม่ตอบก็ได้นะ” แคลอฮันรีบร้อนพูดเสริม “มีเรื่องที่ข้าจะสามารถทำได้ก็ต่อเมื่อออกจากหมู่บ้านเท่านั้นอยู่น่ะค่ะ” ชาห์นตอบแคลอฮันอย่างสบายๆ “ชาห์นไม่กลัวบ้างเหรอครับ? ที่ต้องทิ้งสิ่งที่คุ้นเคยทั้งหมดไว้ข้างหลัง แล้วจากมายังที่ที่ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเรื่องที่ท้าทายตัวเองมากเลยแท้ๆ” “กลัวสิคะ” คำตอบในครั้งนี้ของชาห์นก็ผ่อนคลายพอๆ กับรอยยิ้มของนาง “แต่ว่าเพราะมีเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องทำ เรื่องที่ข้าสามารถทำได้ ทั้งยังเป็นเรื่องที่ข้าอยากทำอยู่น่ะค่ะ” แคลอฮันจ้องนางที่พูดอย่างสงบนิ่งด้วยความเหม่อลอย เพราะชาห์นที่มีรูปร่างเล็กมากกลับดูยิ่งใหญ่ขึ้นมา แคลอฮันสองจิตสองใจครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประเด็น “ที่จริง…มีกลุ่มการค้าที่ครอบครัวของข้าบริหารอยู่น่ะครับ” “กลุ่มการค้าเหรอคะ?” “ใช่ครับ แล้วในคราวนี้ข้าก็ได้รับโอกาสที่จะได้ลองทำงานในกลุ่มการค้านั้นมาน่ะครับ” “เป็นเรื่องที่น่ายินดีเลยนะคะ แคลอฮัน” “ครับ แต่ว่าข้าไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองจะสามารถทำมันออกมาได้ดีหรือเปล่า เพราะมันเป็นงานที่ต้องมีความรับผิดชอบสูงมาก…” แล้วจู่ๆ ชาห์นที่กำลังรับฟังเรื่องราวอยู่นิ่งๆ ก็นึกถึงความฝันที่นางฝันเห็นเมื่อวานขึ้นได้ ภาพที่เขากำลังทำงานอย่างกระตือรือร้นร่วมกับผู้คนมากมายและแคลอฮันที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็กำลังพูดด้วยใบหน้าที่มีพลังชีวิตไม่แพ้ภาพนั้นเลย“แต่ว่า ข้าว่าจะลองกล้าหาญแบบชาห์นดูสักครั้งแล้วละครับ”ชาห์นอยากจะพูดให้กำลังใจแคลอฮันที่หยุดลังเลและกำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้าจนกระทั่งจู่ๆ เบื้องหน้าก็เปลี่ยนเป็นมืดสนิทตุ้บภาพฉากต่างๆ มากมายแวบเข้ามาในสมองเวลาเดียวกับที่เสียงบัวรดน้ำตกลงพื้นดังขึ้น เป็นอนาคตของนางกับแคลอฮันที่เคยเห็นเมื่อตอนอยู่ในห้วงฝันอันยาวนานแต่มันขุ่นมัวเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยหมอกต่างจากคราวก่อนชาห์นรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณอนาคตของแคลอฮันกำลังเปลี่ยนไปเกิดทางแยกขนาดใหญ่ขึ้นจากการตัดสินใจในตอนนี้ของเขาถ้าอย่างนั้นก็มีแค่อย่างเดียวที่นางต้องทำนางแค่เปลี่ยนทางเลือกในตอนนี้ของแคลอฮันก็พอขอแค่นางพูดออกไปเพียงคำเดียวว่า ‘ข้าว่าอย่าฝืนมากเกินไปเลยจะดีกว่าค่ะ’ เรื่องก็สามารถคลี่คลายได้แต่นางไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ใบหน้าที่แดงระเรื่อราวกับฤดูใบไม้ผลิเพราะรวบรวมความกล้าได้ในที่สุด นางอยากรักษาใบหน้าที่มีความสุขนั้นเอาไว้“แคลอฮัน”ชาห์นเก็บบัวรดน้ำที่ทำหล่นไปชั่วครู่ขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ข้าเชื่อค่ะ เชื่อว่าแคลอฮันจะสามารถทำงานนั้นได้เป็นอย่างดี”“…ขอบคุณนะชาห์น”ชาห์นหันหลังให้แคลอฮันที่ตอบอย่างเขินๆ แล้วลอบปรับลมหายใจเส้นทางที่จะทำให้แคลอฮันมีความสุขไม่ได้มีแค่เส้นทางเดียวและเขาก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางของตัวเอง*** แคลอฮันยุ่งขึ้นมากเขาเริ่มทำงานที่กลุ่มการค้าลอมบาร์เดีย และในตอนแรกก็ผิดพลาดอยู่บ่อยครั้งแต่หลังจากผ่านมาหลายเดือน ตอนนี้เขาสนุกกับการได้ทำงานแล้วเป็นเพราะมีโรมาเชีย ดิลลาร์ด หัวหน้ากลุ่มการค้าลอมบาร์เดียที่เป็นทั้งอาจารย์และผู้ชี้แนะที่ยอดเยี่ยมอยู่ด้วยก็จริง แต่ต่อให้ไม่นับเรื่องนั้นก็ยังถือว่าแคลอฮันเรียนรู้งานได้รวดเร็ว“เป็นเพราะท่านแคลอฮันเลยนะครับ ช่วงนี้งานที่ข้าต้องจัดการก็เลยลดลง”โรมาเชีย ดิลลาร์ดกล่าวด้วยแววตาที่ราวกับมองดูลูกศิษย์ที่เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างดี“เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าก็คิดว่าเป็นเรื่องจริงหรอกครับท่านหัวหน้ากลุ่มการค้า อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิครับ”แคลอฮันรู้สึกเก้อเขิน แต่โรมาเชีย ดิลลาร์ดส่ายหน้า“ข้าไม่ได้พูดเล่นนะครับ การจัดการงานอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นจุดเด่นของท่านแคลอฮันเลยครับ”การสัมผัสเงินก้อนโตและเคลื่อนย้ายคนจำนวนมาก นั่นแหละคืองานของกลุ่มการค้าลอมบาร์เดีย“ต่อให้อยู่ท่ามกลางความวุ่นวายก็ตาม แต่หากทำผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาหลายครั้ง สิ่งที่จะหายไปในชั่วพริบตาดุจเม็ดทรายที่ไหลผ่านร่องนิ่วก็คือผลกำไรของกลุ่มการค้านั่นแหละครับ”

เมื่อได้ยินคำชมที่กล่าวต่อมา ใบหน้าของแคลอฮันก็ยิ่งแดงขึ้น