SPIN-OFF บทที่ 56

SPIN-OFF บทที่ 56

ชาห์นกับแคลอฮันเดินจับมือกันเข้าไปในบ้าน

ห้องครัวและห้องนั่งเล่นแสนน่ารักที่มองเห็นได้ทั่วในครั้งเดียวต้อนรับทั้งสองคน

แสงแดดในยามเช้าส่องเข้ามาจนเต็มพื้นที่โล่งๆ ที่ยังไม่มีข้าวของใดๆ เพราะเป็นบ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่

แคลอฮันมองดูชาห์นกวาดสายตาไปทั่วบ้านนิ่งๆ แล้วกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนใจเล็กน้อย

“บ้านแคบใช่ไหมครับ? ถ้างั้นข้ามีบ้านพักตากอากาศที่อยู่แถวชานเมืองอีกหลังหนึ่ง…”

“ไม่ค่ะ ข้าชอบบ้านหลังนี้ค่ะแคลอฮัน”

“ค่อยยังชั่ว…”

แคลอฮันลูบหน้าอก

“เป็นเพราะรีบร้อนหาบ้านอย่างฉุกละหุก ในบ้านจึงยังไม่ค่อยมีอะไรเลยครับ เพราะฉะนั้นจากนี้ไป ชาห์นก็เติมเต็มบ้านด้วยของที่ชาห์นชอบ…ได้เลยนะครับ”

แคลอฮันพูดออกมาอย่างยากลำบาก ใบหน้าของเขาแดงขึ้นมาอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น

“เดิมทีข้าไม่ได้ตั้งใจจะมอบกุญแจบ้านให้อย่างกะทันหันแบบนี้หรอกนะครับ ข้าตั้งใจว่าหลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วจนไม่เหลืออะไรให้ชาห์นต้องลำบาก ก็จะขอแต่งงานอย่างเป็นทางการ…อ๊ะ!”

แคลอฮันที่นึกถึงสิ่งที่ลืมไปขึ้นมาได้ระหว่างกำลังพูด เริ่มคุ้ยกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่ง

เขามั่นใจว่าเอามันใส่ไว้ตรงนี้นะ

บนปลายนิ้วที่ขยับอย่างร้อนใจพลันมีกล่องนุ่มๆ ใบเล็กติดขึ้นมา

“เจอแล้วครับ”

“คืออะไรเหรอคะ…?”

“ก็ไม่ใช่ของพิเศษอะไรหรอก…”

ของที่อยู่ด้านในกล่องคือแหวนทองคำบางๆ ที่มีอัญมณีสีม่วงฝังอยู่

แคลอฮันค่อยๆ สวมมันเข้าไปที่นิ้วนางของชาห์น

แหวนไม่ใหญ่เกินไป ไม่เล็กเกินไป สวมได้อย่างพอดิบพอดี

“ว้าว”

ดวงตาของชาห์นที่ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าตนเองจะได้รับแหวนพลันเป็นประกายเหมือนเด็กน้อย

เมื่อเห็นภาพนั้น แคลอฮันก็ถูแหวนโดยไม่ได้พูดอะไร

“ไว้คราวหน้าข้าจะซื้อแหวนที่งดงามและดียิ่งกว่านี้ให้ชาห์นนะ”

พอได้เห็นชาห์นมีความสุขที่ได้รับของขวัญ เขาก็ยิ่งเกิดความโลภ

อยากจะมอบสิ่งที่ดียิ่งกว่านี้ให้นาง

“ในอนาคตไม่ว่าแคลอฮันจะมอบแหวนแบบไหนให้ข้า ข้าก็จะหวงแหนแหวนวงนี้ที่สุดอยู่ดีค่ะ”

ชาห์นส่ายหน้าพลางกล่าว

“ทั้งความตื่นเต้นตอนที่แคลอฮันขอข้าแต่งงาน ทั้งความอบอุ่นตอนที่เข้ามาในบ้านหลังนี้เป็นครั้งแรก แหวนวงนี้จะทำให้ข้านึกถึงเรื่องเหล่านั้นได้ในทุกครั้งที่ข้ามองมันค่ะ”

ชาห์นกวาดตามองภายในบ้านอีกครั้ง

จากนั้นสายตาของนางก็ไปหยุดอยู่ที่เก้าอี้ที่วางอยู่ข้างหน้าต่างนานเป็นพิเศษ

“วันที่พวกเราเข้ามาในบ้านหลังนี้ครั้งแรกถูกบรรจุไว้ในแหวนวงนี้ค่ะ”

“ชาห์น”

แคลอฮันร้องเรียกเบาๆ พร้อมกับที่จับศีรษะของนางมาให้หันมาอย่างอ่อนโยน

และก่อนที่นางจะได้รู้ตัวว่าตนเองถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนของเขา ริมฝีปากก็แนบลงมา

ริมฝีปากที่เข้ามาใกล้อย่างกะทันหันร้อนจนน่าตกใจ

มันบดเบียดจนไม่เหลือช่องว่าง ก่อนจะผละออกไปเล็กน้อย แล้วบดขยี้ลงมาอีกครั้ง

“อืมม”

ความร้อนรุ่มที่พุ่งสูงขึ้นมาในพริบตาดั่งเปลวเพลิงที่ลามในหญ้าแห้ง ทำให้ชาห์นหายใจออกมาอย่างแรง แต่แคลอฮันก็กลืนกินมันไปทั้งหมด

ท่อนแขนอันแข็งแกร่งโอบร่างที่ซวนเซไปเล็กน้อยเพราะขาพลันไร้เรี่ยวแรงเข้ามาอย่างละโมบ

อีกนิด ใกล้เข้าไปอีกนิด

ลมหายใจที่สอดประสานกันทำให้ชาห์นรู้สึกมัวเมาจนมีแต่ความคิดที่อยากจะขยับเข้าไปใกล้เขาให้มากขึ้นเท่านั้น

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงเต้นของหัวใจดังออกมาจากร่างที่แนบชิดกัน

แคลอฮันกล่าวขึ้นด้วยริมฝีปากที่ไม่ยอมผละออกจากกัน

“ใช่แล้วชาห์น จากนี้ไปที่นี่คือบ้านของพวกเรา”

ชาห์นพยักหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไม่แพ้ลมหายใจอันร้อนรุ่น

นางชอบทุกอย่างที่อ้อมแขนของเขามอบให้

ความสุขอันล้นปรี่ทำให้ขอบตาที่เพิ่งจะแห้งไปกลับมาเปียกชื้นอีกครั้ง

แต่ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินลงมา มือของแคลอฮันก็ช่วยเช็ดมันออกไปอย่างนุ่มนวล

“ข้ารักชาห์นนะ”

แคลอฮันกระซิบออกมาเสียงเบาก่อนที่จูบอันต่อเนื่องที่ยาวนานราวกับจะไม่แยกห่างกันจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

***

ช่วงเวลาที่แสนมีความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ชาห์นและแคลอฮันใช้เวลาในฤดูหนาวที่บ้านหลังใหม่ร่วมกันเป็นครั้งแรก

และในตอนที่สัมผัสได้ถึงสัญญาณช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิจากแสงแดดในยามเที่ยงวันของเมื่อวานนั้น

ข่าวการสวรรคตขององค์จักรพรรดิก็ถูกแจ้งมา

ในขณะที่แต่ละบ้านกำลังแขวนผ้าขาวเพื่อเป็นการแสดงความไว้อาลัย

บ้านหลังที่มีหลังคาสีแดงกลับมีบรรยากาศที่ต่างไปเล็กน้อย

แคลอฮันลูบซองจดหมายสีดำที่คนจากพระราชวังนำมาส่งให้เมื่อครู่นี้ด้วยสีหน้าสับสน

จดหมายที่ต่อให้ไม่เปิดออกดูก็ยังรู้ได้นั้น เป็นจดหมายแจ้งข่าวการสวรรคตที่ส่งมาจากองค์ชายรัชทายาทโยบาเนสที่กำลังจะขึ้นเป็นจักรพรรดิในอีกไม่ช้า

เขาไม่ได้ตัดความสัมพันธ์กับลอมบาร์เดียอย่างเป็นทางการ เพราะงั้นการได้รับจดหมายแจ้งข่าวจึงอยู่ในการคาดการณ์

แต่สิ่งที่ทำให้แคลอฮันรู้สึกวุ่นวายใจก็คือชื่อของผู้รับที่ถูกเขียนไว้หน้าจดหมาย

แคลอฮัน ลอมบาร์เดีย และภรรยา

ในเมื่อได้รับจดหมายแจ้งมาอย่างเป็นทางการ ชาห์นจึงจำเป็นต้องไปร่วมพิธีศพขององค์จักรพรรดิ

“นี่จะทำยังไงดี”

แคลอฮันลูบหน้าผากด้วยสีหน้าจนปัญญา

แต่ชาห์นกลับไม่สะทกสะท้านอะไร

“ก็ไปสิคะ จะไม่ไปก็ไม่ได้นี่นา”