ตอนที่ 10.2

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 10.2 ตอนที่ 10.2

ในตอนนั้นเองคิลลีวูก็เคาะขอบหน้าต่างเสียงดังก๊อก ก๊อก พลางเอ่ยพูดกับเธอ

“มานั่งตรงนี้”

“ว่าไงนะ”

“บอกให้มานั่งกับพวกเราไง”

เมโลนเป็นฝ่ายพูดเสริมต่อ

ผมสีบลอนด์ของทั้งสองคนส่องสว่างเป็นประกายเงางามยิ่งขึ้นยามต้องแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจากด้านนอก

เธอหันกลับไปมองพวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดตอบ

“ถ้าอยากนั่งกับข้า พวกเจ้าสองคนก็มาทางนี้สิ”

นัยน์ตาสีทองของทั้งสองคนเบิกกว้างขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

“อย่ามาสั่งให้ข้ามาหรือไปไหน”

เธอพูดแบบนั้น แล้วจึงหันหน้ากลับมา

ถึงแม้จะไม่มีความทรงจำว่าพวกเขาเคยทำอะไรไม่ดีกับเธอ แต่จู่ๆ มาพูดสั่งคนอื่นแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกอารมณ์เสีย

เด็กตระกูลลอมบาร์เดียล้วนหยิ่งในศักดิ์ศรีเพราะฉะนั้นคิลลีวูกับเมโลนเอง เดี๋ยวก็คงจะโมโหเหมือนอย่างเบเล…

ตุบ

โซฟาที่เธอนั่งอยู่สั่นเล็กน้อย

“อะ…อะไร?”

จู่ๆ ทั้งสองคนก็ลุกมานั่งทางฝั่งนี้ตามที่เธอพูด

แถมยังนั่งขนาบสองข้างของเธอเสียด้วย

“ไหนบอกว่าถ้าอยากนั่งกับฟีเรนเทีย ให้มานี่ไง”

“เพราะงั้นถึงได้มาไงล่ะ เทีย”

“อือ ใช่ เรียกว่าเทียก็แล้วกันเนอะ”

“ใช่ เอาแบบนั้นแหละ”

สองคนนั่นพูดเองเออเองกันอยู่สองคนพลางยิ้มแย้มด้วยความชอบอกชอบใจ

ไม่รู้ด้วยแล้ว ไอ้โลกความคิดของพวกเขาเนี่ย

ฟีเรนเทียยักไหล่ไม่สนใจ

ในเมื่อบอกว่าอยากจะนั่งด้วยกัน เธอก็ไม่สามารถสั่งให้พวกเขาไปนั่งที่อื่นได้ด้วย แต่แล้วในตอนที่เธอรู้สึกยอมแพ้ไปครึ่งทาง ประตูก็ถูกเปิดออก ตามด้วยที่เครย์ลีบันจะเดินเข้ามาในห้อง

“ทุกคนมากันพร้อมแล้วสินะ ถ้างั้นเริ่มคลาสกันเลยนะครับ”

หืม? เอาแบบนี้เลยเหรอ

เธอมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครมีสีหน้าตกใจเลยสักคน

แต่ไม่มีทั้งหนังสือ ไม่มีทั้งอุปกรณ์การเรียนการสอนสักชิ้นเนี่ยนะ?

ในตอนนั้นเองก็พลันเห็นกระดาษกับเครื่องเขียนที่วางอยู่มุมห้อง

หมายความว่าถ้าจำเป็นก็หยิบเอาไปเขียนได้หรือเปล่า

แต่ลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ก็เอาแต่มองเครย์ลีบันด้วยมือเปล่ากันทั้งนั้น

งั้นก็ลองสังเกตการณ์ดูไปก่อนก็แล้วกัน

เธอคว้าหมอนเข้ามากอด มองเครย์ลีบันที่ยืนอยู่หน้ากระดาน

“ตั้งแต่วันนี้เราจะมาเรียนเกี่ยวกับธุรกิจหนึ่งในบรรดากิจการที่สำคัญของตระกูลลอมบาร์เดียครับ”

โอ้ว ธุรกิจเหรอ น่าสนใจ

และคลาสเรียนก็เริ่มต้นอย่างเต็มรูปแบบเช่นนั้น