ตอนที่ 17.1

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 17.1 ตอนที่ 17.1

บทที่ 17

ฟีเรนเทียหมุนร่างไปด้านข้างเล็กน้อย ให้อีกฝ่ายสามารถเห็นใบหน้าของเธอที่กำลังร้องไห้อย่างน่าสงสารได้อย่างชัดเจน

“ฟีเรนเทีย!”

“ทะ…ท่านปู่…”

เธอสามารถรู้ได้ว่า มาตรวัดความโกรธเคืองของท่านปู่พุ่งขึ้นอีกระดับเมื่อเห็นภาพเธอร้องไห้โฮ

“ทะ…ท่านแม่”

เสียงพึมพำของเมโลนทำให้เธอมองเห็นผ่านนิ้วมือที่กำลังปาดน้ำตาว่า ข้างหลังท่านปู่มีชานาเนสที่กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าโมโหเช่นเดียวกัน

นางแตกต่างจากท่านปู่ที่หยุดยืนตรงหน้าอัศวินกับเจ้าชาย ชานาเนสยังคงเดินต่อไป จากนั้นถึงหยุดอยู่หน้าองครักษ์ของเจ้าชาย เอ่ยพูดเสียงเย็นชา

“หลีกไป”

พูดเพียงเท่านั้นอัศวินส่วนพระองค์ก็ถอยหลังห่างออกไปคนละก้าว หลบทางให้ชานาเนสเดินผ่านไปได้แต่โดยดี

“เป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนมั้ย”

ถึงชานาเนสจะพูดด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่น้ำเสียงนั้นกำลังสั่นเทา เพราะคงจะรู้อยู่แล้วว่าสองแฝดอยู่กับเธอ ถึงได้เป็นห่วงมากขนาดนั้น

ฟีเรนเทียได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ

“เทีย”

ชานาเนสเอ่ยเรียกเธอ นางช่วยเช็ดแก้มที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาให้พลางเอ่ยพูด

“ตกใจมากมั้ย”

“มะ…ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอพูดความจริงออกไป แต่ดูเหมือนชานาเนสจะคิดว่าเธอแค่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งไปอย่างนั้น

นางลูบศีรษะของเธอสองสามครั้ง แล้วจ้องเขม็งไปยังอาสทาน่า

“ทราบอยู่แล้วว่าเจ้าชายลำดับที่หนึ่งเสด็จมายังบ้านข้า แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแขกที่ไร้มารยาทขนาดนี้”

ท่านปู่เหลือบมองเธอที่สะอึกสะอื้นสูดน้ำมูก ก่อนจะเอ่ยพูด

“เจ้าชายไม่ทราบเรื่องสัญญาระหว่างตระกูลลอมบาร์เดียกับราชวงศ์หรืออย่างไร”

“ทราบครับ”

เจ้าชายอาสทาน่าถูกพลังของท่านปู่กดข่มอยู่เด็กชายจึงไม่ได้เชิดจมูกทำตัวเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อครู่

แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าจะยังคงประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้อยู่ดี

“เสด็จพ่อเองก็ทราบเรื่องกฎบ้าๆ พวกนั้นด้วยหรือเปล่าครับ ในอาณาจักรแห่งนี้มีแผ่นดินที่อัศวินของราชวงศ์ไม่อาจเข้าไปได้เนี่ยนะ ถ้าหากพระองค์ทราบย่อมไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่ครับ”

วินาทีที่อาสทาน่าพูดเช่นนั้น เธอสังเกตเห็นเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธเคืองพาดผ่านขึ้นมาบนใบหน้าของท่านปู่

คราวนี้นายตายแน่ ไอ้เด็กหยาบคายไร้มารยาท

“ไม่ใช่บิดาของเจ้าชายลำดับที่หนึ่งอย่างโยบาเนส แต่เป็นสัญญาข้อผูกมัดระหว่างปฐมกษัตริย์โรมาทิลลี ดิวเรลลี่ กับเวอร์น็อกซ์ ลอมบาร์เดียผู้เป็นเจ้าตระกูลลอมบาร์เดียในสมัยนั้น”

“พระ…พระนามของเสด็จพ่อ…”

เจ้าชายอาสทาน่าดูเหมือนจะตกใจที่ท่านปู่เอ่ยเรียกชื่อของจักรพรรดิตรงๆ มากกว่าสัญญาที่มีมาเนิ่นนานของตระกูลลอมบาร์เดียกับตระกูลดิวเรลลี่เสียอีก

ถูกต้องแล้วที่ผู้คนไม่อาจเอ่ยเรียกพระนามของจักรพรรดิอย่างไม่เป็นทางการได้ แต่สำหรับท่านปู่แล้วมันเป็นข้อยกเว้น

เพราะท่านคือเจ้าตระกูลลอมบาร์เดียยังไงล่ะ

ความหมายของสัญญาที่สืบทอดต่อกันมาเป็นเวลานานมันชัดเจนอยู่แล้ว มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้องมันคือความสัมพันธ์ของข้อตกลงร่วมกันว่าจะไม่โจมตีกันเอง

เป็นความสัมพันธ์ในฐานะพันธมิตรที่จะช่วยรักษาให้ราชวงศ์สืบทอดต่อไป ซึ่งตระกูลลอมบาร์เดียกับราชวงศ์ดิวเรลลี่ก็มีความสัมพันธ์เช่นนั้น

ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของอาณาจักร มีจักรพรรดิหลายพระองค์ที่พยายามดิ้นให้หลุดจากการควบคุมของลอมบาร์เดีย แต่ไม่เคยมีจักรพรรดิองค์ไหนทำได้สำเร็จแม้แต่พระองค์เดียว

เรื่องนั้นแม้แต่จักรพรรดิโยบาเนสผู้เป็นบิดาของอาสทาน่าเองก็เช่นเดียวกัน

ท่านปู่ปล่อยเจ้าชายอาสทาน่าที่พูดอะไรไม่ออกเอาไว้ เขาคำรามใส่องครักษ์กับแม่นมที่ยืนอยู่ข้างกายเด็กนั่น

“เจ้าชายที่ยังเด็กอาจจะยังไม่อาจแยกแยะได้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แต่ขนาดพวกเจ้าเองก็ยังเห็นดีเห็นงามไปด้วย มันใช่หรือไง!”

“ขะ…ขออภัยครับ”

เหล่าอัศวินกับแม่นมโค้งศีรษะลง

พวกเขาอาจจะแค่ทำตามคำสั่งของเจ้าชายหัวร้อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่พวกเขาย่อมทราบดีอยู่แล้วว่า ถ้าหากยุ่งกับลอมบาร์เดียแล้วจะเกิดอะไรขึ้น