ตอนที่ 186

ตอนที่ 186

“เจ้าออกไปได้แล้ว”

ท่านพ่อสั่งข้ารับใช้ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย

“คะ…ครับๆ …”

บรรยากาศในห้องคงจะอึมครึมน่าดู

ข้ารับใช้รีบวิ่งออกไปจากห้องทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามองพวกเราด้วยซ้ำ

ทันทีที่ประตูถูกปิดลงเสียงดังแกรก สายตาคมดุดันของท่านพ่อก็พุ่งตรงไปที่เฟเรสอีกครั้ง

ไหล่ของเฟเรสเองก็ผวาสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

เรื่องท่านพ่อก็เรื่องหนึ่ง แต่เธอเองก็เพิ่งเคยเห็นท่าทางแบบนี้ของเฟเรสเป็นครั้งแรกเหมือนกันนะ

“ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะครับ ท่านชายลอมบาร์เดีย”

เฟเรสเป็นฝ่ายกล่าวทักทายท่านพ่อก่อน

“พ่ะย่ะค่ะ ไม่ได้พบกันนานจริงๆ”

แต่ท่านพ่อกลับไม่ยิ้มเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งรอยยิ้มใจดีที่มักจะดูสุภาพอ่อนโยนกับทุกคนเสมอเหมือนเคยชินเป็นนิสัย ก็ไม่เหลืออยู่บนใบหน้าของท่านพ่ออีกต่อไปแล้ว

“ไม่ได้พบกันเสียนาน เจ้าชายกลับกลายเป็นคู่หมั้นของบุตรสาวกระหม่อมไปแล้ว”

“เรื่องนั้น…”

ความกังวลบนใบหน้าของเฟเรสยิ่งเคร่งเครียดไปมากกว่าเดิม

เฟเรสยืดหลังตรง เขาละล่ำละลักตอบท่านพ่อด้วยความร้อนใจ

“มีสาเหตุให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นน่ะครับ มันอธิบายยาก แต่ว่า…”

“แค่หมั้นกันตามสัญญาสินะพ่ะย่ะค่ะ”

ท่านพ่อพูดขัดเฟเรส

“กระหม่อมได้ยินจากเทียแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

บนใบหน้าของท่านพ่อยามหันมามองเธอ ก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนอันแสนจะคุ้นเคยเหมือนที่เป็นมา

“เทียของกระหม่อมเป็นเด็กดี นางเติบโตขึ้นมาโดยไม่เคยก่อเรื่องให้ต้องลำบากใจเลยสักครั้ง ดังนั้นถ้าหากเทียตัดสินใจทำเช่นนั้นลงไป ย่อมแสดงว่าต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

แต่นัยน์ตาของท่านพ่อยามหันกลับไปมองเฟเรสอีกครั้งกลับแปรเปลี่ยนเป็นแววตาเย็นชาอย่างมาก

“แต่อีกฝ่ายกลับเป็นเจ้าชายลำดับที่สองเสียนี่”

ท่านพ่อกดเสียงต่ำคล้ายเสียงคำราม

“ถึงแม้จะเป็นแค่การหมั้นหมายตามสัญญา แต่สำหรับเจ้าชาย…”

สายตาคมกริบมองสำรวจเฟเรสราวกับต้องการจะฉีกทึ้งเขาออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แววตาแฝงไปด้วยความไม่เชื่อมั่นในตัวของเด็กหนุ่มด้วยเรื่องบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก

ทว่าต่อหน้าท่านพ่อแล้ว เฟเรสกลับไม่อาจโต้แย้งอะไรออกไปได้แม้แต่คำเดียว

เฮ้อ

เธอถอนหายใจเสียงแผ่ว สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายออกหน้าช่วยเขาจนได้

“พ่อคะ”

“อืม เทีย”

ท่านพ่อยิ้มตอบเธอราวกับไม่เคยจ้องเฟเรสด้วยสายตาเย็นชามาก่อน