ตอนที่ 2.2

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 2.2 ตอนที่ 2.2

เธอลุกขึ้นพรวดจากที่นั่ง เดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างหน้าต่าง

จากปีกคฤหาสน์ฝั่งตะวันตก เมื่อมองออกไปก็จะเห็นทัศนียภาพของคฤหาสน์หลักขนาดใหญ่จำนวนสี่ชั้นของตระกูล กับตึกหลายตึกที่ห้อมล้อมอยู่รอบด้าน

เธอมองเห็นแขกเหรื่อที่แวะมาเยี่ยมเยียนคฤหาสน์กับข้ารับใช้ และเหล่าลูกจ้างที่ทำงานเพื่อลอมบาร์เดีย

แต่ภาพทั้งหมดนี่จะไม่มีเกิดขึ้นต่อไปในอนาคตข้างหน้า

ฟีเรนเทียยังจำภาพของคฤหาสน์ที่ถูกทิ้งร้าง และเหล่าพลทหารราชวงศ์คล้องกุญแจปิดล็อกยังคงเด่นชัดอยู่ตรงหน้า

“ก่อนอื่นต้องขัดขวางไม่ให้เบเจอร์กลายเป็นเจ้าตระกูลสินะ”

สมัยนั้นที่เลือกข้างเจ้าชายลำดับที่หนึ่งก็เป็นการตัดสินใจของเจ้านั่นในฐานะเจ้าตระกูลคนถัดไป

จักรพรรดินีของอาณาจักร ราวีนี่อังเกนัส มารดาของเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเซรัลป้าสะใภ้ใหญ่ของเธอ หรืออีกแง่หนึ่งก็คือภริยาของเบเจอร์

ในเมื่อมีความสัมพันธ์กันเช่นนั้น ย่อมช่วยไม่ได้ที่จะเทใจให้อีกฝ่าย แต่ถึงยังไงนั่นก็เป็นถึงตำแหน่งของรัชทายาทองค์ถัดไป

ต้นกล้าที่สามารถบอกรับหน้าที่และอำนาจอันยิ่งใหญ่นั้นได้ ย่อมไม่ใช่เจ้าชายลำดับที่หนึ่งและสุดท้ายจักรพรรดิโยบาเนสเองก็ไม่ใช่เจ้าเหนือหัวที่โง่เขลาเสียทีเดียว

คนที่ไม่อาจคาดเดาความคิดขององค์จักรพรรดิออก และเลือกที่จะให้การสนับสนุนเจ้าชายลำดับที่หนึ่งก็คือ เบเจอร์นั่นเอง

ถ้าหากไม่ประกาศเลือกข้างอย่างเป็นทางการแบบนั้นละก็

ไม่สิ ถ้าหากไม่อวดดีไปข่มขู่ ทั้งยังกลั่นแกล้งเจ้าชายลำดับที่สองแล้วละก็!

ลอมบาร์เดียก็คงจะอยู่รอดปลอดภัย

เธอคิดอยู่เหมือนกันว่าหรือจะลองเกลี้ยกล่อมเบเจอร์ดูสักครั้ง แต่เพียงไม่นานก็รู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร

หากยังเป็นคนที่ใครสักคนพอจะเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนความคิดได้ ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์พวกนั้นขึ้นหรอก

ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีใครขึ้นเป็นเจ้าตระกูลแทน

“ข้าคงจะมอบตระกูลนี้ให้แก่เจ้าไปแล้ว…”

ฟีเรนเทียนึกถึงประโยคที่ท่านปู่เคยถอนหายใจพูดจนติดเป็นนิสัยขึ้นมา

“ข้า…ลองเป็นดูดีมั้ยนะ”

ถึงแม้จะหัวเราะเยาะตัวเอง แต่มันก็ไม่ใช่คำพูดลอยๆ อย่างการคว้าลมคว้าเมฆเสียทีเดียว

ตลอดระยะเวลาที่แบกรับงานของตระกูล และคอยช่วยเหลือท่านปู่อย่างเต็มตัวเนื่องจากเบเจอร์ทำให้เธอต้องพยายามทำงานอย่างหนักจนประสบความสำเร็จในหลายๆ เรื่อง ทำให้ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งที่เธอเคยคิดว่าสู้ให้เธอเป็นเจ้าตระกูลเสียยังจะดีกว่า

ที่จริงแล้วไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ยังดีกว่าปล่อยให้ลุงใหญ่เป็นคนทำอยู่ดีนั่นแหละ

“อย่างน้อยข้าก็คงไม่ก่อเรื่องผิดพลาดกับเจ้าชายลำดับที่สองแบบนั้นถ้าเช่นนั้นตระกูลของเราก็คงจะปลอดภัย เห็นชัดๆ อยู่แล้วว่าเจ้าชายลำดับที่สองจะต้องได้เป็นรัชทายาท…”

ถ้าอย่างนั้นเลือกข้างเจ้าชายลำดับที่สองแต่แรกเลยเป็นไง?

หากสานสัมพันธ์เอาไว้ ก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อลอมบาร์เดียไม่ใช่เหรอ

ไม่ใช่แค่นั้น สำหรับเธออย่างน้อยก็ยังจำเรื่องที่จะเกิดขึ้นทั้งหลายแหล่ในอนาคตอีกยี่สิบปีข้างหน้าได้อีกด้วยหากใช้ความรู้ที่เธอมีให้เป็นประโยชน์แล้วละก็ เธอสามารถทำให้ลอมบาร์เดียร่ำรวยและทรงอำนาจได้มากกว่านี้

เธอจะปกป้องลอมบาร์เดียที่เธอรักด้วยมือของเธอเอง

“ลองดูกันสักตั้ง”

หากปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ ตระกูลคงได้พังไม่เป็นท่า

ตระกูลที่เคยบริหารบ้านเมืองมาตลอดหลายร้อยปี กลับถูกขุดรากถอนโคนจนไม่เหลือเศษซากอย่างน่าทุเรศ