ตอนที่ 20.1

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 20.1 ตอนที่ 20.1

บทที่ 20

แคลอฮันที่กำลังตึงเครียดนั่งอยู่ในห้องทำงานหัวหน้ากลุ่มการค้าของกิจการลอมบาร์เดีย ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตใต้การปกครองของจักรพรรดิโดยตรง

เขาประสานมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีซีดขาว มือคู่นั้นสั่นเทาบ้างเป็นครั้งคราว

“เฮ้อ…”

เสียงถอนหายใจหนักหน่วงดังลอดออกมา

เขาพยายามหาทุกวิถีทางผ่อนคลายความกระวนกระวาย แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความตึงเครียดก็ยิ่งมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นแต่แล้วในตอนที่สุดท้ายแคลอฮันก็ลุกขึ้นพรวดจากที่นั่งด้วยไม่อาจอดทนรอได้อีกต่อไป

ประตูห้องทำงานของหัวหน้ากลุ่มการค้าก็ถูกเปิดออกโดยมีหัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักวิ่งเข้ามา

“ดะ…ได้แล้ว!”

ดูเหมือนจะวิ่งมาตลอดทาง หัวหน้ากลุ่มการค้าถึงได้หอบหายใจแฮก รอยยิ้มกว้างเบ่งบานอยู่ทั่วใบหน้า สองมือยกขึ้นสูง

“คำสั่งซื้อจำนวนมากถูกสั่งเข้ามา ราวกับกลัวพวกเราจะรีบเริ่มทำการค้าอย่างไรอย่างนั้น จำนวนมหาศาลเลยทีเดียวเชียว! ”

น้ำเสียงโอ้อวดนั้นสั่นระริก ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้

หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักเดินเข้ามาใกล้ราวกับจะกระโดดกอดแคลอฮันด้วยความดีใจ แต่แคลอฮันไม่อาจตอบรับเขาได้

“เฮ้อ”

แคลอฮันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทรุดกายนั่งลงบนโซฟา ใช้ผ้าแห้งเช็ดใบหน้าหยาบกร้าน

“โล่งอกไปทีนะครับ” น้ำเสียงเหนื่อยล้าไม่มีพละกำลังเหลือแม้แต่เศษเสี้ยว

“ฮ่าฮ่า! เพื่อนคนนี้นี่ เห็นตอนนี้ถึงเพิ่งจะรู้เลยนะว่าเป็นเด็กขี้แย!”

หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักมองแคลอฮันที่เป็นเช่นนั้น ในขณะที่ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

“ถ้าหากต่อไปยังคิดที่จะทำงานใหญ่ เจ้าต้องใจกล้าให้มากกว่านี้หน่อย!”

คำแทนตัวที่เคยเริ่มจากการเรียกว่า ‘ท่านชายลอมบาร์เดีย’ ในตอนแรก กลับกลายเป็นคำพูดกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ อย่าง ‘เพื่อน’ หรือ ‘เจ้า’ ไปเสียแล้ว

เพราะอายุของหัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักค่อนข้างมากกว่าอยู่มาก แคลอฮันจึงมักบอกอยู่เสมอว่าขอให้พูดตามสบายอยู่หลายครั้ง แต่ตอนที่แคลอฮันขอให้เขาทำเช่นนั้น ดิวรักก็ยังรักษาเส้นระยะห่างเอาไว้จนถึงที่สุดอยู่เลย

ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักเองก็จะคลายความกังวลต่างๆ นานาลงไปได้เช่นกัน

ในตอนนั้นเองแคลอฮันถึงค่อยยิ้มออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง พยักหน้าตอบรับ

ไอเดียของเทียประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม

หลังจากวันที่เลิกงานเร็วและวิ่งออกมาจากห้องทำงานของเจ้าตระกูลด้วยความรวดเร็ว ก็มีอยู่หลายครั้งหลายคราที่เขาไม่สามารถกลับบ้านได้ มุ่งมั่นอยู่กับการทำสินค้าตัวอย่างด้วยความบ้าคลั่ง

ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ได้มีเพียงแค่ผ้าเช็ดหน้าที่คิดได้เมื่อตอนแรกเท่านั้น ยังมีกระโปรงซับในสำหรับผู้หญิงไปจนถึงปลอกหมอนดีไซน์เรียบง่าย พวกเขาสามารถผลิตมันออกมาได้ทันเวลา

เป็นเพราะความช่วยเหลือของเหล่านายช่างที่ลำบากตลอดทั้งวันทั้งคืนราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง

และกลุ่มการค้าลอมบาร์เดียกับกลุ่มการค้าดิวรักก็ได้รวบรวมคอนเน็กชั่นของพวกเขามอบสินค้าตัวอย่างเหล่านั้นให้กับชนชั้นสูงที่อาศัยอยู่ในเขตการปกครองของจักรพรรดิ หรือละแวกใกล้เคียงเป็นของขวัญ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก่อนจะมาถึงวันนี้ที่เป็นวันเริ่มเปิดขายผ้าฝ้ายโคโรอีอย่างเป็นทางการ แคลอฮันไม่อาจวางใจได้เลยเพราะความกังวล เนื่องจากการผลิตสินค้าตัวอย่างเป็นงานที่ใช้เงินทองมากกว่าที่คิดไว้ แต่โล่งอกที่วัตถุดิบที่ใช้ในการทอผ้าอย่างหญ้าโคโรอีนั้น ขอเพียงแค่มีแรงงานคนก็สามารถหาได้ง่ายไม่ว่าจะที่ใดก็ตาม

พวกเขาเกือบจะล้มละลายก่อนที่จะได้เริ่มวางจำหน่ายสินค้าเสียแล้ว

หลังจากที่กลั้นหายใจใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นมาหลายวัน วันนี้ในที่สุดก็สามารถรู้ผลลัพธ์ที่แน่นอนได้เสียที

“เอาละๆ มาดื่มกันสักแก้ว”

หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักถึงแม้จะเร่งรีบมากแค่ไหน ก็ยังอุตส่าห์พกเหล้ามาด้วย เขาเปิดมันออกเทใส่แก้วส่งให้แคลอฮันเพื่อดื่มฉลอง

เดิมทีแคลอฮันไม่ใช่คนคอแข็งหรือชอบดื่มเหล้านัก แต่วันดีๆ อย่างวันนี้เขาย่อมยินดีรับแก้วมาด้วยรอยยิ้ม

“เพื่อการเริ่มต้นอย่างประสบความสำเร็จ!”

หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรักตะโกนเสียงดัง ดื่มเหล้าฤทธิ์แรงพอตัวลงคอรวดเดียว

แคลอฮันดื่มลงไปครึ่งแก้วในครั้งเดียว หลังจากนั้นก็นิ่วหน้าเพราะรสชาติขมปร่าที่ตีตื้นขึ้นมา

“เพิ่งจะมาถามเอาป่านนี้ก็จริง แต่ทำไมถึงได้เปลี่ยนแผนล่ะ แค่ผลิตผ้าเช็ดหน้าก็น่าจะเพียงพอที่จะได้รับกระแสตอบรับที่ดีแล้วนี่”

ตอนแรกที่แคลอฮันบอกแผนการ ‘ผลิตผ้าเช็ดหน้า มอบให้พวกชนชั้นสูงเป็นของขวัญ’ แก่หัวหน้ากลุ่มการค้าดิวรัก หัวหน้ากลุ่มการค้ายังชื่นชมอยู่เลยว่าแคลอฮันเป็นอัจฉริยะตัวจริง

แต่แคลอฮันกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น