ตอนที่ 24.1

บทที่ 24

“ปกติก็ไม่เห็นจะถือกระเป๋าไปไหนมาไหนเลย…ข้างในใส่อะไรอยู่เหรอ”

“ของขวัญค่ะ!”

“ของขวัญ?”

“ค่ะ! ให้เจ้าชายน่ะค่ะ!”

เจ้าชายลำดับที่สองเองก็เป็นเจ้าชายอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นเธอไม่ได้พูดอะไรผิด

ยาเมลคอนที่เธอเตรียมมาเป็นยาสำหรับเจ้าชายลำดับที่สองเฟเรส

นับตั้งแต่ช่วงที่มารดาของเฟเรสเสียชีวิตด้วยโรคภัย องค์จักรพรรดินีก็เริ่มต้นใส่ยาพิษลงในอาหารของเขา แต่ใช้ยาอะไรกันแน่ เรื่องนั้นเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ชาติที่แล้วตอนที่ได้เห็นเขาขึ้นเป็นรัชทายาท และลอมบาร์เดียถูกโจมตี เธอเคยไปหากิลด์ข้อมูลเพราะคิดว่าบางทีอาจจะมีอะไรที่เธอพอช่วยได้บ้าง เธอจ่ายเงินที่เก็บรวบรวมมาตลอดหลายเดือน ซื้อซองข้อมูลมาก็จริง แต่ข้างในนั้นก็ไม่ได้เขียนบอกเอาไว้ว่าจักรพรรดินีใช้ยาพิษชนิดไหนกันแน่เรื่องนั้นแม้แต่ตัวเฟเรสเองก็ไม่อาจสืบรู้ได้จนถึงท้ายที่สุด ได้แต่แก้ไขผลกระทบข้างเคียงอย่างอาการนอนไม่หลับจากสารพิษที่ตกค้างอยู่เท่านั้น

แต่สิ่งที่แน่นอนก็คือ มันเป็นสิ่งที่ต้องใช้ต่อเนื่องกันเป็นระยะเวลานานด้วยปริมาณที่น้อยมากจนไม่สามารถตรวจพบได้ง่ายๆ

องค์จักรพรรดิเองก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับเด็กที่เกิดจากความผิดพลาดกับนางกำนัลอะไรมากนัก และฝากฝังเขาเอาไว้กับจักรพรรดินี

แน่นอนว่าจักรพรรดินีย่อมสัญญาว่าจะดูแลเขาเป็นอย่างดี แต่ลับหลังกลับหลบเลี่ยงสายตาของจักรพรรดิ ลอบเคลื่อนไหวอยู่เงียบๆ แต่ไม่รู้ทำไมเฟเรสถึงไม่ตายเพราะยาพิษอีกทั้งยังมีชีวิตรอดมาได้ และต่อไปในอนาคตอีกสามปีข้างหน้า องค์จักรพรรดิก็จะสังเกตเห็นคำโกหกของจักรพรรดินีในที่สุด

น่าสงสารที่มันกลับไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในชีวิตของเฟเรสมากนัก

องค์จักรพรรดิเพียงแค่ใช้ความผิดพลาดของจักรพรรดินีเป็นข้ออ้างในการจับตาควบคุมอังเกนัสที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และยังคงไม่ได้มีความรักอะไรในตัวของเจ้าชายลำดับที่สองเหมือนเคย

ช่วงเวลานั้น องค์จักรพรรดิได้ดึงคนจากหลายตระกูลเข้ามาเป็นสนม เริ่มต้นจากการใช้พวกเขาเหล่านั้นสร้างทายาทขึ้นมาใหม่

ในขณะที่ฟีเรนเทียกำลังครุ่นคิดโน่นนี่เกี่ยวกับเฟเรส ก็ได้ยินเสียงอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรงของท่านพ่อดังขึ้น

“ใช่แล้วเทียเองก็ถึงวัยแล้วสินะ ตอนนี้”

ทว่าปฏิกิริยาของท่านพ่อกลับแปลกไปเล็กน้อย

“ก็รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรวันแบบนี้ก็ต้องมาถึงสักวันแต่ว่า…”

“ไม่ไม่ใช่แบบนั้น…”

ดูเหมือนว่าท่านพ่อของเธอจะได้รับบาดแผลทางใจมากเหลือเกิน

แต่เธอไม่อาจพูดความจริงออกไปได้เพราะเธอวางแผนเอาไว้ว่า เดี๋ยวพอเที่ยวรอบพระราชวังกับท่านพ่อ ก็จะหาโอกาสแกล้งทำเป็นหลงทาง

แน่นอนว่าเป้าหมายก็คือ สถานที่ที่เจ้าชายลำดับที่สองเฟเรสอยู่

โชคดีที่เธอรู้ตำแหน่งที่ตั้งอย่างคร่าวๆ ของวังที่เจ้าชายลำดับที่สองเคยอาศัยอยู่ด้วยกันกับมารดา

จักรพรรดินีต้องการที่จะเก็บสองแม่ลูกไว้ในที่ที่สายตาของพระองค์มองถึงเพราะฉะนั้นถึงได้โยนพวกเขาสองเม่ลูกเข้าไปอยู่ในวังขนาดเล็กในป่าลึกทางตะวันตกของวังจักรพรรดินี ฟีเรนเทียได้ยินว่าเฟเรสอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเดินทางไปศึกษาที่อะคาเดมี

เขาที่ตอนนี้อายุได้สิบเอ็ดขวบเท่ากับสองแฝด แต่ว่าเขาจะหน้าตาเป็นยังไงกันนะ

“มีเรื่องอะไรกัน”

“ระ…เรื่องนั้น…ทหารยามประจำพระราชวังสั่งให้จอดรถม้าเพราะต้องทำการตรวจสอบ…”

ตรวจค้นรถม้าของตระกูลลอมบาร์เดียอย่างนั้นเหรอ

ประตูรถม้าถูกเปิดออกจากด้านนอกโดยไม่มีเวลาให้ตื่นตระหนก มองออกไปก็เห็นอัศวินส่วนพระองค์สองนายกำลังยืนอยู่

“คำสั่งของจักรพรรดินีอย่างนั้นหรือ”

น้ำเสียงเย็นชาของท่านพ่อแบบนี้ เธอเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

พวกอัศวินไม่อาจตอบอะไรออกมาได้

หลังจากการต่อล้อต่อเถียงจบลง ท่านพ่อก็หันมามองเธอหนึ่งครั้งราวกับจะบอกว่าไม่ต้องกังวล แล้วลงไปจากรถม้า

อันที่จริงเธอไม่ได้กังวลกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ตกใจกับภาพลักษณ์แบบนี้ของท่านพ่อที่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกต่างหาก

เห็นได้ชัดเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้เป็นแบบนี้

เพราะเรื่องที่ไม่มีวันเกิดขึ้นกับรถม้าที่ท่านปู่โดยสาร มันเกิดขึ้นเฉพาะกับพวกเราเท่านั้น

การกระทำเช่นนี้สำหรับคนที่เป็นถึงจักรพรรดินีแล้ว มันเป็นการกระทำที่แสนขี้ขลาดและน่าละอายเสียจริงแต่แล้วในตอนที่เธอถอนหายใจ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างฝั่งตรงข้ามกับฝั่งที่ท่านพ่อลงไปจากรถม้า

“เจ้าชายลำดับที่สอง?”

เธอมองเห็นภาพด้านหลังของเด็กผู้ชายผมดำคนหนึ่งแวบผ่านไปท่ามกลางต้นไม้