ตอนที่ 24.2

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 24.2 ตอนที่ 24.2

เด็กที่เธอเห็นเพียงเฉพาะด้านข้างมาโดยตลอดหันหน้ามามองเธอ

นัยน์ตาสีแดงสดแต่งแต้มจุดสีน้ำตาลแดง

เด็กผู้ชายคนนี้คือเจ้าชายลำดับที่สองอย่างแน่นอน

“ทำอะไรกันแน่เนี่ย ทำไมถึงกินหญ้านั่นล่ะ”

เธอหลุดโมโหออกไปโดยไม่รู้ตัว

เฟเรสในวัยเด็กเหม่อมองเธอที่เป็นเช่นนั้นด้วยนัยน์ตาไร้ความรู้สึก ก่อนจะเอ่ยตอบ

“เพราะหิว”

“หา?”

“เมื่อไม่นานมานี้ จู่ๆ ท้องก็เอาแต่หิวอย่างไม่มีเหตุผลอยู่เรื่อย ในหนังสือบอกว่าถ้ากินสมุนไพรนี่แล้วจะดีขึ้นน่ะ”

“อา…”

ฟีเรนเทียพูดต่อไม่ถูกเลยหัวสมองของเธอขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก เหมือนถูกตีเข้าที่หลังศีรษะ

เหตุผลที่รู้สึกหิวอยู่เรื่อยมันชัดเจนอยู่แล้วมันคืออาการของพิษที่ถูกสะสมอยู่ในร่างกายมาโดยตลอด

ในตอนนั้นเองเธอถึงได้เพิ่งจะสังเกตเห็นสีหน้าซีดเซียว

เจ้าชายลำดับที่สองมีชีวิตรอดมาได้เพราะแบบนี้

เดินร่อนเร่ไปทั่วป่าเหมือนสัตว์ที่อาศัยอยู่ในภูเขา หาสมุนไพรที่พอจะมีประโยชน์ เด็ดมันกิน แล้วอดทนเรื่อยมา

เจ้าชายลำดับที่สองมองเธออยู่ชั่วครู่ แล้วหันหลังใส่เธออีกครั้ง

เขาอายุมากกว่าเธอสามปี ดังนั้นปีนี้เขาก็อายุได้สิบเอ็ดขวบ

อายุเท่ากันกับสองแฝด

แต่ขนาดตัวของเฟเรสดูเล็กมากเกินกว่าจะบอกว่าเขาอายุสิบเอ็ดอย่างน้อยภายนอกก็ดูแล้วไม่น่าจะอายุถึงสิบเอ็ดขวบ

สภาพก็ดูแล้วย่ำแย่มากเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเจ้าชายเสื้อผ้าที่สวมใส่อาจจะทำจากวัสดุค่อนข้างดี แต่มันยับไปทั่ว ทั้งยังสกปรกมากอีกด้วยบางทีอาจจะใส่ชุดเดียวกันนั่นมาตลอดหลายวันก็ได้

หรือว่า ไม่มีแม้กระทั่งนางกำนัลคอยดูแลรับใช้กัน

ลางสังหรณ์ร้ายวาบผ่านเข้ามาในหัวสมอง

เธอคว้ามือเขาไว้ กลัวว่าเฟเรสจะเด็ดใบไม้มากินอีกรอบ

“อย่ากินของแบบนี้ ถ้าป่วยก็กินยาสิ!”

“แต่ตอนท่านแม่ป่วย หมอก็ไม่ยอมมานะ?”

“ระ…เรื่องนั้น…”

“เพราะฉะนั้นเลยไปหาเจอในหนังสือ มันอาจจะดูเหมือนต้นหญ้าไร้ประโยชน์ แต่มันอาจจะได้ผลก็ได้นี่นา”

พอนั่งยองๆ ข้างๆ แบบนี้แล้ว ระดับสายตาของเขาก็อยู่ในระดับเท่าๆ กันกับเธอ ข้อมือของเจ้าชายที่ถูกมือของเธอจับเอาไว้เองก็ผอมบางมากมากขนาดทำให้เธอต้องรีบคลายแรงที่กอบกุมเขาเอาไว้ด้วยความตกใจโดยไม่รู้ตัว

เมื่อตอนที่มารดาของเจ้าชายกำลังจะตายด้วยโรค จักรพรรดินีก็ขัดขวางไม่ให้แพทย์เข้ามาที่นี่ได้

เพราะฉะนั้นช่วงหลังจากที่เฟเรสขึ้นเป็นรัชทายาท ถืออำนาจทั้งหมดแทนองค์จักรพรรดิ เขาจึงส่งเจ้าชายลำดับที่หนึ่งไปยังสนามรบเป็นอย่างแรก

มันเป็นแนวหน้าทางเหนือซึ่งได้ชื่อว่าโหดร้ายและเกิดความสูญเสียมากที่สุด

อย่าว่าแต่ส่งแพทย์เข้าไปยังวังของจักรพรรดินีที่สลบไปด้วยความตกใจเลย แม้แต่สมุนไพรสักต้น เขาก็ทำให้มันไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปในวังได้

ตอนที่ได้ยินเรื่องนั้น เธอยังคิดอยู่เลยว่าถึงยังไงก็ทำเกินไปแล้ว

ช่างเป็นคนที่โหดเหี้ยมเสียจริง เธอเคยคิดขนาดนั้นด้วยซ้ำแต่ตอนนี้เธอไม่อาจมีความคิดแบบนั้นได้แม้แต่เสี้ยววินาที

เด็กที่ไม่อาจเติบโตได้สมวัย ทั้งยังต้องกินยาอดทนเรื่อยมาแบบนี้

มีชีวิตรอดอย่างทรหดด้วยตัวของเขาเอง

เธอโยนหญ้าที่เหลืออยู่ในมือของเฟเรสทิ้ง เปิดกระเป๋าที่เธอพกมาด้วย พลางเอ่ยพูด

“ข้าเอายามาด้วย เพราะงั้นอย่าไปกินของพวกนี้”