ตอนที่ 32.1

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 32.1 ตอนที่ 32.1

ฟีเรนเทียพยายามเก็บซ่อนใจที่สั่นไหวขณะเดินเข้าไปข้างในห้องทำงานของท่านปู่

โล่งอกที่อากาศดูเหมือนจะเป็นใจช่วยเธอ

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนกำลังตกโปรยปราย

“โอ้ๆ หลานข้ามาแล้วหรือ”

ท่านปู่กางแขนออกกว้างมาทางเธอ ใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานเล็กน้อย

“ท่านปู่!”

เธอวิ่งเข้าไปทั้งแบบนั้น กระโจนเข้าสวมกอดท่านปู่

“ฮ่าๆ”

ท่านโบรชูลที่อยู่ข้างๆ เองก็มองเธอกับท่านปู่ที่กำลังกอดกันไปพลางหัวเราะด้วยใบหน้าตกใจ

บางทีคงจะเพิ่งเคยเห็นภาพลักษณ์เช่นนี้ของท่านปู่เป็นครั้งแรก

แต่ก็นะ เธอเองก็เข้าใจความรู้สึกเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน

รูลลัก ลอมบาร์เดีย ดูผ่อนคลายได้ถึงขนาดนี้

หากเธอเมื่อชาติก่อนได้มาเห็นเข้า ก็อาจจะตกใจจนหงายหลังล้มตึงไปเลยก็ได้

เธอผละออกจากอ้อมกอดของท่านปู่ โค้งศีรษะทักทายไปยังท่านโบรชูล

“สวัสดีค่ะ คุณปู่บรรณารักษ์”

“ฮ่าๆ ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะครับ คุณหนูฟีเรนเทีย”

เพราะหลังจากที่ท่านพ่อเริ่มยุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ไม่ค่อยได้แวะไปที่ห้องสมุดเท่าไหร่ ทำให้เขายิ่งยินดีที่ได้พบเธอมากกว่าที่เคย

“ไม่นึกเลยนะครับ ว่าคนที่อยากได้ใบแนะนำจะเป็นคุณหนู”

โบรชูลเอ่ยพูดกับเธอ

“ที่จริงแล้วไม่ใช่ข้าหรอกค่ะ แต่เป็นใบแนะนำเพื่อเอสทีร่า ลูกศิษย์ของดอกเตอร์โอมัลลี่น่ะค่ะ”

“อา ถ้าเป็นเด็กคนนั้นข้ารู้จักครับ ยังเยาว์อยู่เลย แต่เป็นเด็กที่ฉลาดมากจริงๆ นะครับ”

“ใช่แล้วค่ะ! เอสทีร่ารู้เรื่องสมุนไพรมากสุดๆ เลย เพราะฉะนั้นวันนี้ก็เลยเอายาที่เอสทีร่าหลอมขึ้นมาให้ทั้งสองท่านได้ดูน่ะค่ะ! ”

เธอหยิบยาออกมาจากกระเป๋าใบเล็กที่ถือมาด้วย

“หืม? กลิ่นมีเอกลักษณ์ดีนะ”

ท่านปู่ทำจมูกฟุดฟิดพลางเอ่ยพูด

สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าข้างในนั้นมียาชนิดใดอยู่

แน่นอนว่าเธอไม่คิดจะตอบสนองความสงสัยของท่านปู่ในตอนนี้ทันทีหรอก

เธอเปิดฝาออก เดินเข้าไปหาท่านโบรชูล

“ปวดนิ้วมากใช่มั้ยคะ”

“หืม? เรื่องนั้นคุณหนูทราบได้ยังไงครับ”

โบรชูลสะดุ้งตกใจพลางเอ่ยพูด

สำหรับคนที่อายุมากขึ้นแล้วก็ยังทำงานที่ต้องใช้นิ้วมืออยู่บ่อยๆ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีอาการเจ็บปวดตามข้อนิ้ว

แค่ดูจากปลายนิ้วของท่านโบรชูลที่โค้งงอเล็กน้อยก็รู้แล้ว

“เอสทีร่าบอกน่ะค่ะ! ว่าคนที่ทำงานใช้นิ้วจับปากกาบ่อยๆ อย่างคุณปู่บรรณารักษ์ อาจจะเจ็บปวดตามข้อนิ้วได้! ”

เธอโยนความดีความชอบทั้งหมดไปให้เอสทีร่า ควักยาขี้ผึ้งด้วยปลายนิ้ว

“ขอมือทีค่ะ”

คำพูดของเธอทำให้ท่านโบรชูลหันไปมองท่านปู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมยื่นมือข้างที่รู้สึกเจ็บให้เธอ

แค่มองนิ้วมือที่ใช้จับปากกาก็เห็นได้ชัดแล้วว่ามันโค้งงอจนท่าทางคงจะปวดน่าดู

เธอทายาขี้ผึ้งลงบนนิ้วทีละนิ้วอย่างระมัดระวัง

และก็ได้ปฏิกิริยาตอบรับกลับมาในทันที

“โฮ่ว?”

ท่านโบรชูลตกใจ มองยาขี้ผึ้งด้วยนัยน์ตามหัศจรรย์ใจ

“เป็นไงบ้างคะ”

“ช่วงนี้อากาศมืดครึ้มจนรู้สึกปวดหนักขึ้นแท้ๆ”

เธอใช้นิ้วเล็กป้อมของเธอเกลี่ยเนื้อครีมไปตามข้อนิ้วอย่างแข็งขัน ให้มันซึมซับได้ดีมากยิ่งขึ้น

ที่จริงแค่ทาพอประมาณก็เพียงพอแล้ว

แต่เธอก็ยังมองสำรวจนิ้วตะคุ่มของท่านโบรชูลอย่างละเอียด

เมื่อชาติที่แล้วเธอเหลือตัวคนเดียวทั้งๆ ที่ยังเด็กมากสิ่งที่เป็นที่พึ่งพิงให้เธอได้ก็มีเพียงแค่หนังสือเท่านั้น

เพื่อเธอแล้ว ท่านโบรชูลต้องอยู่เฝ้าห้องสมุดจนถึงดึกดื่น บางครั้งถ้าหากมีเรื่องที่เธออ่านหนังสือแล้วไม่เข้าใจ ก็ยังคอยช่วยสอนให้เธอด้วย

สำหรับคนที่มีตำแหน่งหน้าที่บรรณารักษ์ห้องสมุดแล้ว มันอาจจะเป็นเพียงแค่ความใจดีเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่สำหรับเธอในตอนนั้น มันเป็นการปลอบโยนที่แสนยิ่งใหญ่เหลือเกิน

เธอนวดครีมขี้ผึ้งบนมือของท่านโบรชูลด้วยใจที่รู้สึกขอบคุณเรื่องเมื่อสมัยก่อน

“เอาละ เรียบแล้วแล้วค่ะ! ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะคุณปู่บรรณารักษ์”

“ความรู้สึกเย็นสบายมากกว่าเมื่อครู่นี้ครับ แทบจะไม่รู้สึกถึงอาการปวดแล้วด้วย นี่เป็นของดีจริงๆ เลยนะครับ”

“แหะๆ ใช่มั้ยคะ”

ท่านโบรชูลสูดกลิ่นฮิปซีย์จากมือท่าทางจะไม่ได้รู้สึกไม่ชอบกลิ่นนี้

“ฟีเรนเทีย”