ตอนที่ 46.1

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 46.1 ตอนที่ 46.1

ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติมฟีเรนเทียก็รีบยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรั้งท่านปู่ในขณะที่ร้องตะโกนเสียงดัง

“สะ…สักครู่นะคะ! รอสักครู่นะคะ ท่านปู่!”

“หืม?”

เธอทิ้งท่านปู่ที่เอียงคอมองด้วยความสงสัยไว้ข้างหลัง แล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของเธออย่างรวดเร็ว

“พ่อ! กระเป๋า! กระเป๋าค่ะ!”

“อ๊ะ? อื้อ ได้ๆ …”

ท่านปู่ที่ยืนเหม่อเองก็พานยุ่งตามไปด้วยเพราะเธอ

ฟีเรนเทียหยิบกระเป๋ารูปทรงสี่เหลี่ยมที่ยัดไว้อยู่มุมห้องออกมากางบนเตียงแล้วก็โยนของใช้ที่จำเป็นสำหรับเฟเรส และของที่คิดว่าน่าจะมีประโยชน์สำหรับเขาใส่ลงไปในกระเป๋า

“หนังสือนี่…อ๊ะ นั่นด้วย! แล้วก็คุกกี้ ลูกกวาด เครื่องเขียน…”

เธอวิ่งไปทั่วบ้าน วิ่งเข้าออกห้องโน้นห้องนี้ หยิบของหลายชิ้นอย่างแข็งขันอยู่พักใหญ่

ทั้งๆ ที่เพิ่งจะใส่ของลงไปได้แค่ไม่กี่ชิ้นเอง แต่เพียงไม่นานกระเป๋าก็เต็มแน่นเสียแล้ว

“ทำอะไรน่ะฟีเรนเทีย”

ท่านปู่ที่เคยนั่งรออยู่ในห้องรับรองสุดท้ายก็เดินเข้ามาในห้องของเธอแล้วเอ่ยถาม

“เตรียมพวกของที่จำเป็นนิดหน่อยค่ะ! ใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ รอสักครู่นะคะ ท่านปู่!”

บนเตียงกลายเป็นกองของขนาดย่อมไปแล้ว

“ของพวกนั้นจำเป็นต้องใช้ตอนนี้เลยหรือ”

ท่านปู่เอียงคอมองด้วยความงุนงง ท่าทางจะไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

เธอหันไปมองท่านปู่ที่ทำท่าเช่นนั้น แล้วเอ่ยตอบเสียงสดใส

“จะเอาไปให้เฟเรสน่ะค่ะ!”

“…ให้เด็กนั่นอย่างนั้นหรือ”

ไม่รู้ทำไมใต้ตาของท่านปู่ถึงได้กระตุกถี่ยิบ

หรือว่าท่านจะรู้สึกเสียดายของขึ้นมาเหรอ

“แค่ไม่กี่อันเอง…”

แต่ใบหน้านิ่วของท่านปู่ยังดูไม่มีทีท่าว่าจะคลายตัวลงเลยแม้แต่น้อย

“เดี๋ยวได้พบเฟเรสแล้วท่านปู่ก็จะเข้าใจความรู้สึกของข้าเองค่ะ!”

มันเป็นความรู้สึกพื้นฐานของมนุษย์ที่อยากจะหาของกินของใช้ไปให้ หากได้เห็นเด็กน้อยผอมแห้งแบบนั้นอยู่แล้ว

เธอยืนยันเสียงหนักแน่นในขณะที่เอ่ยพูด

“…อืม ลองดูก็แล้วกัน”

ไม่รู้ทำไมคำตอบของท่านปู่ถึงได้ฟังดูแปลกไปเล็กน้อย แต่เธอก็แค่ยักไหล่ไม่ยี่หระเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

หลังจากนั้นเธอก็ปิดล็อกกระเป๋าหนัง ยกมันขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง

ไม่สิ ต้องบอกว่าพยายามจะยกมันขึ้นต่างหาก

“อ๊ะ!”

กระเป๋ามันหนักมากจนทำให้ร่างกายของเธอโงนเงนไปมาตามน้ำหนักกระเป๋า

สงสัยจะใส่ของเยอะไปหน่อย