ตอนที่ 8.1

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะเป็นเจ้าตระกูล ตอนที่ 8.1 ตอนที่ 8.1

บทที่ 8

คำสั่งของเจ้าตระกูลคือให้ฟีเรนเทียได้เข้าร่วมคลาสเรียน

แต่การทำตามคำสั่งโดยที่ยังไม่ได้ลงมือตรวจสอบด้วยตัวเองนั้น มันทำให้เครย์ลีบันรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

เด็กอายุเจ็ดขวบกลับอ่านหนังสือแบบนั้นได้น่ะหรือ

หรือแม้แต่ชายชราผู้เลือดเย็นคนนั้น ต่อหน้าหลานสาวก็ยังกลายเป็นเพียงแค่มารดาตัวเม่นที่ไม่ว่าลูกของมันจะมีหนามแหลมทิ่มแทงตัวเองอย่างไร มันก็ยังคงรักและเอาใจลูกตัวเองอยู่เสมอ

เครย์ลีบันเคาะประตูห้องที่แคลอฮันกับฟีเรนเทียใช้งานอยู่พลางครุ่นคิด

เขารับคำทักทายของแคลอฮันที่กำลังตกอกตกใจ พอเข้าไปข้างในก็พบว่าฟีเรนเทียกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่มุมหนึ่งของห้องรับรอง

เด็กคนนั้นกำลังอ่านหนังสือปกเขียวเรื่อง <ผู้คนทางใต้> คล้ายกับตั้งใจจะให้เขาเห็น

‘เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะอ่านหนังสือได้จริงๆ’

เครย์ลีบันไม่เชื่อคำพูดของรูลลักตั้งแต่แรกแล้วเขาไม่คิดที่จะเสี่ยงเพิ่มเด็กอายุเจ็ดขวบที่ไม่รู้อะไรเลยเข้ามาอีกคน เพื่อมาทำลายบรรยากาศคลาสเรียนที่เขาทุ่มเทหรอกนะ

วันนี้เขาตั้งใจจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าฟีเรนเทียก็แค่อ่านหนังสือเล่มนั้นเหมือนหนังสือภาพ จะได้กลับไปเกลี้ยกล่อมท่านเจ้าตระกูลให้เปลี่ยนใจ

“เทีย มานี่สิ”

ฟีเรนเทียปิดหนังสือลง ก่อนจะเดินเข้ามาหาตามเสียงเรียกของแคลอฮัน

นางเป็นเด็กที่มีผมสีน้ำตาลสุขภาพดีถูกมัดรวบไว้ด้วยโบแก้มสีแดงเรื่ออ้วนยุ้ยเล็กน้อยตามเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเด็กน้อย

แค่เทียบกับภาพลักษณ์แล้ว ฟีเรนเทียยังดูเด็กมากเกินไปโดยเฉพาะภาพยามนั่งลงบนตักของบิดาแบบนั้น

แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง

มีบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเครย์ลีบันที่แข็งกระด้างกลับสั่นไหวขึ้นมา มันคือความฉลาดเฉลียวที่เต็มเปี่ยมอยู่ข้างในนัยน์ตาสีเขียวสว่างใสที่ถอดแบบมาจากแคลอฮันผู้เป็นบิดา จะมีเด็กอายุเจ็ดขวบสักกี่คนเชียว ที่กล้ายิ้มแย้มไม่หลบตาของผู้ใหญ่แปลกหน้าที่จงใจจ้องหน้าตัวเองแบบนี้

“…สุดท้ายก็”

สมควรแล้วที่ท่านเจ้าตระกูลจะมองเด็กคนนี้แล้วบอกว่ามีสายเลือดเข้มข้นของท่าน

มั่นใจได้อย่างหนึ่งเลยว่า ฟีเรนเทียมีนิสัยคล้ายกับรูลลักผู้เป็นปู่มากกว่าบิดา

แต่ถึงยังไงก็ยังเป็นแค่เด็ก

ต่อให้บอกว่า พอจะมองเห็นได้ว่าในอนาคตจะเป็นคนใจกว้างและแกร่งกล้าแต่เรื่องนั้นมันก็ยังเป็นคนละเรื่องกับการสันนิษฐานว่ามีสมองอัจฉริยะขนาดอ่านหนังสือวิชาการได้ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ

ทว่าความคิดเช่นนั้นของเครย์ลีบันก็ค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงตั้งแต่เริ่มสนทนากับฟีเรนเทีย

“เพิ่งจะอ่านไปได้แค่นิดเดียวแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้คนมหัศจรรย์ที่รวมตัวกันอาศัยอยู่ในป่าลึกทางใต้ของอาณาจักรค่ะหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับพวกเขาเหล่านั้น”

เด็กคนนี้ ช่างน่าตกใจจริงๆ ที่สามารถวิเคราะห์เนื้อหาของหนังสือได้อย่างแม่นยำแต่เรื่องพวกนี้อาจจะไปได้ยินมาจากใครก็เป็นได้

เครย์ลีบันคิดเช่นนั้นในขณะเดียวกันก็พยายามที่จะไม่แสดงความตื่นตระหนกออกไป

“ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้คือใครครับ”

“ตรงหน้าปกก็เขียนไว้ว่า ‘โรพิลลี่’ นี่คะ?”