บทที่ 14

ลานข้างของจวนกั๋วกง โจวอี้เหนียงปวดหัวจนนวดขมับ "นังชั่วนั่น ในวันปกติข้าประเมินนางต่ำไปแล้ว คิดไม่ถึงนางถึงกับมีนิสัยแบบนี้"

ใบหน้าซูหรูอวี้ก็พูดไม่ได้ว่าดีนัก"ท่านแม่ ท่านพ่อดูเหมือนไม่คิดจะยกภรรยารองแล้ว ต่อไปจะทำอย่างไรดี? ถึงแม้ว่ารุ๋ยอ๋องมีใจให้ข้า แต่ทนไม่ได้ ฮองเฮาดูถูกฐานะของข้า จะไม่ให้เขาขอข้าแต่งงานเด็ดขาด”

พูดคำนี้อยู่ นางอดคิดถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่ได้

เพียงแค่ก้าวเดียว มารดานางก็ได้กลายเป็นภรรยารอง นางก็จะได้เป็นบุตรีสายตรงของจวนกั๋วกง

นางพยายามทุกวิถีทางวางแผนซูหรูเสวี่ยกับลู่เป่ยหานจากข้าวดิบต้มเป็นข้าวสุกก็เพื่อหลุดพ้นลู่เป่ยหาน ในเวลาเดียวกันยังสามารถดำเนินการว่าซูหรูเสวี่ยไม่ระวัง ดังนั้นให้ตนเองวางแผนตำแหน่งบุตรีสายตรง แบบนี้นางจึงมีคุณสมบัติแต่งงานกับรุ๋ยอ๋อง แต่ว่าคิดไม่ถึง...

นัยน์ตาโจวอี้เหนียงเต็มไปด้วยความดุร้าย "เฝ้าดูสถานการณ์ไปก่อน ไม่ว่าอย่างไร แม่จะต้องให้เจ้าแต่งกับรุ๋ยอ๋อง ถึงแม้จะเป็นพระชายารอง เป็นนางสนมคนหนึ่ง"

พระชายารอง?!

ซูหรูอวี้มีกุมผ้าเช็ดหน้าในมือด้วยความไม่พอใจ

นางไม่เคยคิดจะเป็นพระชายารอง หากนางจะแต่งงาน งั้นก็ต้องเป็นภรรยาเอก!

รอวันหน้ารุ๋ยอ๋องได้ตำแหน่งรัชทายาท นางก็ได้รับตำแหน่งเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทอย่างสมเหตุสมผล!

เดิมทีทั้งหมดยังมีหวัง ก็คือซูหรูเสวี่ยทำลายทั้งหมดนี้!

และพี่เป่ยหานที่พูดว่าเอ็นดูนางมาตลอดในอดีตก็ไม่ได้ยื่นมือช่วยตน

คิดถึงตรงนี้ ซูหรูอวี้สูดลมหายใจลึกๆ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ลู่เป่ยหาน ในเมื่อท่านจะทำแบบนี้ งั้นอย่าโทษข้าไม่ปราณี

"ท่านแม่ ข้ามีวิธีหนึ่ง" ซูหรูอวี้บอกเรื่องทั้งหมดในวันแต่งงานที่ซูหรูเสวี่ยกับลู่เป่ยหานแต่งงานวันนี้ ซูหรูเสวี่ยทุบไหฺวอ๋องหมดสติกับโจวอี้เหนียง “พรุ่งนี้ข้าจะเชิญองค์หญิงหกมาเป็นแขกในจวน แล้วสั่งสองสามคนแสร้งบอกเรื่องนี้อย่างไม่ตั้งใจ ถึงตอนนั้นซูหรูเสวี่ยต้องถูกเอาโทษ ตำแหน่งบุตรีสายตรงของนางก็รักษาไว้ไม่ได้แน่!"

โจวอี้เหนียงประหลาดใจมาก "เกิดเรื่องย่างนี้ขึ้น? ทำไมเจ้าไม่เคยบอกกับข้า?"

ซูหรูอวี้ว่า "ข้าเกรงว่าเรื่องนี้จะพัวพันถึงพี่เป่ยหาน... "

"เจ้านะเจ้า!" โจวอี้เหนียงว่า "ผู้ชายล้วนพึ่งพาไม่ได้ เจ้านึกถึงเขา ในใจเขาอาจไม่มีเจ้า!"

ซูหรูอวี้พยักหน้าอย่างแน่วแน่ "ตอนนี้ข้ารู้แล้ว ท่านแม่ ท่านโปรดวางใจ ข้าจะไม่ใจอ่อนอีกแล้ว"

โจวอี้เหนียงพยักหน้าอย่างพอใจและปลื้มใจ "เรื่องนี้ก็ยกให้เจ้าแล้ว ข้าจะดูสิ ตอนเรื่องถึงหวงกุ้ยเฟย นังชั่วนั้นยังแข็งกร้าวเหมือนวันนี้ได้ไหม!"

...

ตอนออกจากจวนกั๋วกง ซูหรูเสวี่ยก็รู้สึกลู่เป่ยหานผิดปกติเล็กน้อย "เจ้ารับการกระตุ้นอะไรหรือไม่? ทำไมรู้สึกเจ้าเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน?"

ลู่เป่ยหานว่า "เหตุใดพูดเช่นนี้"

"เจ้าตอนนี้เหมือนพระในวัด ตรัสรู้ทางโลก ว่างเปล่า ใกล้จะเป็นพระแล้วเป็นเซียน" ซูหรูเสวี่ยว่า

ลู่เป่ยหานกระตุกมุมปาก "เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร? ข้าก็แค่จากเรื่องนี้ของบ้านเจ้า กระจ่างหลายอย่างเท่านั้น"

ขณะที่พูด เขาก็พูดว่า "ยังมีเจ้า คิดไม่ถึงจะอารมณ์ร้ายปากจัดแบบนี้ เหนือความคาดหมายของข้าจริงๆ"

ซูหรูเสวี่ยว่า "ข้านี่เรียกว่าอารมณ์ร้ายปากจัดแล้วหรือ? งั้นควรให้เจ้าเห็นคนอื่นในองค์กรข้า..."

ก่อนเปล่งเสียงออก นางถึงตอบสนองกลับมา ในยุคสมัยนี้ไม่มีองค์กร ดังนั้นนางเปลี่ยนคำพูด "เห็นความเก่งของเหล่าศิษย์พี่น้องคนอื่น! ถึงเวลานั้นเจ้าก็จะพบว่า ข้าถึงเป็นอ่อนโยนมีเหตุผลที่สุดที่สุดคนนั้น"

ได้ยินคำเหล่านี้ของนาง ลู่เป่ยหานอดนึกถึงฉากที่นางชมตัวเองในจวนกั๋วกงไม่ได้ หัวเราะออกเสียงอย่างทนไม่ได้ "ใช่ ใช่ เจ้าว่านอนสอนง่ายที่สุด"