บทที่ 3

ในขณะนี้ สีหน้าของลู่จื่อเฉิงนั้นแย่มาก ไม่ได้ใส่ใจฟังคำพูดที่เหมือนโอ้อวดของซูหรูเสวี่ย แต่คิดไม่ถึงว่านางจะย่อนั่งตรงหน้า ยกมือลูบขาของเขา!

อา! ผู้หญิงคนนี้กำลังทำอะไร!

เขาสวมแค่กางเกงในเท่านั้น!

เขายังไม่ได้แต่งงานนะ!

ความบริสุทธิ์ของเขา!

ลู่จื่อเฉิงถูกนางยั่วโมโหจะบ้าตายแล้ว แทบอยากจะเตะนางให้ตาย แต่น่าเสียดายขาทั้งสองพิการ ไร้เรี่ยวแรงจะยกขึ้นมา

ซูหรูเสวี่ยไม่สนใจความเขินอายและความโกรธของเขาเลย

หลังลูบขาเสร็จ นางสะบัดน้ำในมือทิ้ง ถามว่า"หรือเจ้าถูกพิษเย็น?"

เมื่อครู่นางใช้พลังจิตตรวจขาเขาแล้ว ยังมีความหวังที่จะยืนได้ ก็ต้องขจัดพิษออกไปก่อน

ลู่จื่อเฉิงฟังคำพูดนี้จบ ก็อึ้งไปเล็กน้อยเล็กน้อย

เรื่องที่เขาถูกพิษ มีไม่กี่คนที่รู้ เหตุใดซูหรูเสวี่ยเพียงแค่ลูบขาของเขาสองครั้งก็ค้นพบเรื่องนี้ได้?

ลู่จื่อเฉิงพยายามออกแรงถ่มซาลาเปาที่ยัดในปากทิ้ง พูดว่า"เจ้ารู้ได้อย่างไร—"

เขาเสียงดังเกิดไปแล้ว ซูหรูเสวี่ยไม่ให้โอกาสเขาพูดจบก็ยัดซาลาเปาหนึ่งลูกอุดปากเขาไว้ "เบาเสียงหน่อย วางใจเถอะ ขานี้ของเจ้ามิใช่เรื่องยากอะไร ข้าใช้สี่เข็มก็รักษาเจ้าให้หายดีได้"

ลู่จื่อเฉิงราวกับใช้สายตาด่าคน

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าซูหรูเสวี่ยมีทักษะการแพทย์ ขาของเขายังมีดวงตาของพี่สาม ที่ผ่านมาล้วนเป็นฉินหรงของพี่สามช่วยรักษาอยู่

ทักษะทางการแพทย์ของฉินหรงนั้นยอดเยี่ยม ทอดสายตาทั่วทั้งเมืองหลวง เกรงว่าจะไม่พบสตรีคนที่สองที่สามารถเอาชนะฉินหรงได้

ฉินหรงรักษาขาของเขามานานหลายปียังรักษาไม่ได้ ซูหรูเสวี่ยใช้เพียงสี่เข็มก็รักษาให้หายได้หรือ?

ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ!

เขาเขียนคำว่าไม่เชื่อติดที่หน้า ซูหรูเสวี่ยแค่เห็นก็รู้แล้ว แต่นางกลับไม่สนใจ

ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ไม่มีใครเชื่อว่าเธอมีทักษะทางการแพทย์ ก่อนข้ามมิติเกิดใหม่ก็มีไม่กี่คนที่รู้นางมีทักษะการแพทย์ เพราะองค์กรไม่อนุญาต นางก็แอบเรียนรู้ลับหลัง

ชาติก่อนนางเป็นเด็กกำพร้า ถูกองค์กรรับเลี้ยง กลายเป็นสิ่งทดลอง ถูกฉีดยาที่ไม่รู้จักนับไม่ถ้วน ถูกทรมานอยู่ในความเจ็บปวดทุกวัน

ภายใต้การทดลองที่โหดร้ายเช่นนี้ มีเพียงเด็กกำพร้าจำนวนน้อยมากที่รอดมาได้ แต่เพราะยา จึงถูกบีบบังคับให้พัฒนาความสามารถแปลกๆ ต่างๆนานาออกมา

ผู้หญิงในกลุ่มเดียวกับนางที่รอดมา มีที่อ่านใจคนได้ มีที่ทำให้สัตว์เชื่องได้ ยังมีคนวิวัฒนาการจนสมองอัจฉริยะ แต่นางนอกจากพลังจิตแล้ว ก็มีความสามารถด้านสื่อสารกับพืชได้

และด้วยสาเหตุนี้เอง องค์กรจึงเริ่มฝึกฝนนางไปในทิศทางของยา คัดเก็บสมุนไพร กลั่นให้เป็นยาพิษ ไปควบคุมผู้หญิงที่รอดชีวิตเหล่านั้น ให้พวกนางถูกองค์กรควบคุมได้ดีขึ้น

เพื่อช่วยให้ทุกคนหลุดจากการควบคุม นางร่วมมือกับพี่น้องหลายคนลับหลัง ปิดบังองค์กร เรียนรู้ทักษะการแพทย์และค้นคว้ายาแก้ด้วยตัวเองมากขึ้น

เพียงแต่วิจัยยาแก้ออกมาได้ นางก็เสียชีวิต ไม่รู้ว่าพี่น้องคนอื่นเป็นอย่างไร จะมีอันตรายหรือเปล่า

ขณะที่เธออยู่ ใบหน้าก็อดดำมืดไม่ได้

ลู่จื่อเฉิงจ้องมองสีหน้าของนาง จู่ๆ ร่างกายวูบเย็นเล็กน้อย

ดวงตาผู้หญิงคนนี้ดูน่ากลัวมาก นางคงจะไม่ฆ่าเขาทิ้งใช่ไหม?

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ก็เห็นซูหรูเสวี่ยมองไปรอบๆ สักพัก สุดท้ายสายตามาหยุดที่เข็มเงินบนโต๊ะ และเดินเข้าไปหยิบเข็มขึ้นมา

หัวใจของลู่จื่อเฉิงขึ้นมาถึงลำคอแล้ว

“อื้ออื้อ!” เขาถูกซาลาเปาอุดปากไว้ พูดไม่ออก ทำได้เพียงใช้สายตาเตือนนาง

ซูหรูเสวี่ยเก็บพยับเมฆในแววตา เงยหน้ายิ้มตาหยี "วางใจเถิด ไม่ตายหรอก"

หลังจากกินดื่มเพียงพอ พลังจิตนางก็ฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว