บทที่ 1 แค่ของเล่น

ณ ตึกออฟฟิศแสงไฟสว่างจ้า เซี่ยเสี่ยวเทียนยืนหน้าซีดอยู่หน้าห้องทำงานประธานบริษัทเซียวซื่อ

มองลอดผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกอดก่ายกันอย่างแนบชิด

เสียงหอบหายใจทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังลอดเข้ามาในหูเธอผ่านบานประตูที่ขวางกั้น

ก่อนจะมีเสียงเย้ายวนของหญิงสาวดังขึ้นเป็นระยะๆ

“คุณชายสาม อีกไม่นานบริษัทเซี่ยหยวนก็จะประกาศล้มละลายแล้ว คุณใจร้ายกับเซี่ยเสี่ยวเทียนจังเลยนะคะ”

เซี่ยเสี่ยวเทียนรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งกาย นั่นคือบริษัทของคุณตาไม่ใช่เหรอ?

ชายหนุ่มจุดบุหรี่ด้วยสีหน้านิ่งเฉย ควันบุหรี่ลอยฟุ้ง พลันเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “เซี่ยเสี่ยวเทียน ก็เป็นแค่ของเล่นเท่านั้น ผู้หญิงคนนั้นหมดประโยชน์แล้ว”

ของเล่น! ของเล่น! ของเล่น!

คำพูดที่ถูกเปล่งออกมาอย่างไร้เยื่อใย วนเวียนตอกย้ำอยู่ในหัวเซี่ยเสี่ยวเทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คำสั้นๆเพียงสองคำ กลับเสมือนปลายมีดแหลมคมนับหมื่นเล่มที่แทงเธอจนเลือดเนื้อแหลกลาญ!

เซี่ยเสี่ยวเทียนไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก เธอเซก้าวหนึ่งแล้วทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง เสียงตกกระตบพลันดังขึ้น

“ใครอยู่ตรงนั้น!”

หญิงสาวหันขวับมองไปยังประตูอย่างตกใจ

“เซียวหราน ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?” ดวงตาดำขลับของเซี่ยเสี่ยวเทียนจดจ้องเซียวหรานไม่วางตา

หญิงสาวเพิ่งจะเห็นว่าเป็นเซี่ยเสี่ยวเทียนที่นั่งอยู่ตรงประตู ผู้หญิงที่ถูกยกย่องเป็นว่าที่คุณหญิงหมายเลขหนึ่งแห่งเซียวซื่อมาโดยตลอด บัดนี้กลับเผยสภาพจนตรอกจนถึงขีดสุด

“ในเมื่อเธอรู้แล้ว ก็ยังจะถามอีกทำไม โง่เขลาไม่สมเป็นเธอเลย”

น้ำเสียงนิ่งเย็นของชายหนุ่มดังขึ้นในห้องอย่างราบเรียบ ไม่มีความรู้สึกใดแฝงแม้แต่เสี้ยวเดียว เขาหลุบตามองเธอเพียงแวบหนึ่ง ก็ละสายตาไปราวกับว่าเห็นสิ่งปฏิกูลบางอย่าง คร้านจะมองเธออีกครั้ง

เซี่ยเสี่ยวเทียนรู้สึกเหมือนใจตัวเองดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งน้ำลึก เย็นเฉียบจนอุณหภูมิทั้งร่างกายหดหาย

ในวงการต่างเล่าลือกันว่าเขาเป็นคนเด็ดขาดและไร้ความปราณี เธอเองก็ไม่ได้เพิ่งจะรู้ซึ้งเป็นครั้งแรก

ทว่า ที่ผ่านมาพวกเขายืนอยู่บนเส้นทางรบเดียวกันมาโดยตลอด ครั้งนี้ เขากลับชี้ปลายหอกมาที่เธอเสียเอง!

ระยะเวลาห้าปี ที่เธอปีนป่ายขึ้นมาจากพนักงานระดับล่างสุด จนกลายเป็นเทรดเดอร์อันดับหนึ่งในบริษัทเหมือนอย่างวันนี้ เธอพยายามสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขามาโดยเสมอ คืนนั้นเขาดื่มจนเมา จูงเธอเข้าไปในโรงแรม ณ วินาทีที่เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา เธอนึกว่าตัวเองกำลังฝัน ความปรารถนาและความรักที่เฝ้ารอมานานหลายปี ในที่สุดก็ออกดอกผลิบานแล้วเสียที

ทว่าจุดที่เขายืนอยู่นั้นสูงเกินไป ที่ที่เขามองนั้นแสนห่างไกล สว่างไสวมากเสียจนเธอมักจะกลัวว่าตัวเองจะพลาดเดินตามฝีเท้าเขาไม่ทัน

แม้จะกลายเป็นคนของเขา เธอก็ไม่กล้าหละหลวมแม้เพียงเล็กน้อย ทุกวันนอกจากเวลานอนห้าชั่วโมง ก็ทำงานสร้างกำไรให้เซียวซื่อไม่เคยหยุดหย่อน

เธอนึกว่าตัวเองจะกลายเป็นคนพิเศษในใจเขา คิดไม่ถึงเลย ว่าวันนี้เธอจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้!

“ปัง!” เสียงกระแทกดังกึกก้อง เธอปิดประตูหนีออกไปจากที่นี่