บทที่ 100 ตื่นเต้นมาก

เมื่อเหลิงหยุนฉีเห็นเฉียวหยู่โม่ เธอแสดงท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย

หากกล่าวว่า เซียวหรานมาปรากฏตัวที่“หยูดี” เป็นเรื่องเหลือเชื่อแล้ว งั้นการที่เฉียวหยู่โม่มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เป็นเรื่องที่อยู่เหนือจินตนาการอย่างสิ้นเชิง

ด้วยฐานะของเขา...

ไม่ได้ล้อเล่นแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงบาร์ที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยแบบนี้ แม้แต่บาร์ชั้นนำในเมืองหลวงอย่างน้อยเมื่อเขาไปบาร์ เขาจะผ่านช่อง VIP แล้วเข้าไปในห้องส่วนตัวโดยตรง เขาจะมาปรากฏตัวอยู่ในห้องโถงแบบนี้ได้อย่างไร?

หลังจากนั้น ดวงตาของเธอก็สั่นไหว นึกถึงหวังเชียนที่เธอพบที่ร้านกาแฟหลังจากว่ายน้ำเสร็จ ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจยาก

เหลิงหยุนฉียิ้มให้ เฉียวหยู่โม่และตอบคำถามของเขา “พวกเรามาเลี้ยงสังสรรค์รวมรุ่น และบังเอิญเจอประธานเซียว”

สายตาของเฉียวหยู่โม่หยุดอยู่ที่เซียวหรานราวกับว่าเพิ่งจะสังเกตเห็นเขา “ประธานเซียวช่างมีอารมณ์สุนทรีย์ กลับมาระลึกความหลังที่มหาวิทยาลัยเก่าเหรอ?”

เซียวหรานกระตุกมุมปาก เมื่อเทียบกับชุดลำลองของ เฉียวหยู่โม่ที่สั่งตัดแล้ว เนื่องจากเขาออกมาจากบริษัทโดยตรง และยังสวมชุดสูทอยู่ ซึ่งการแต่งตัวนั้นไม่เหมือนมารำลึกความหลังแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม สถานะตัวตนของ เฉียวหยู่โม่นั้นพิเศษมาก สำหรับคนอื่นแล้วเขาอาจจะสามารถสยบได้ แต่สำหรับเฉียวหยู่โม่แล้ว.......

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลับเป็นท่าทางปกติ และยิ้มเล็กน้อย “ผมบังเอิญนัดเพื่อนมาระลึกความหลังที่นี่ และก็บังเอิญเจอเหลิงหยุนฉี”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาตะลึงกะทันหัน เพิ่งเข้าใจภายหลังถึงเรื่องบางเรื่อง........

เมื่อสักครู่เฉียวหยู่โม่เรียกเธอว่าอะไร?

“หยุนฉี”?

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนสนิทกันจนไม่เรียกนามสกุลของเธอเลยเหรอ?

ถ้าเขาจำไม่ผิด เฉียวหยู่โม่เป็นคนที่เย็นชา แวดวงที่เขาสนิทสนมนั้นมีเพียงสี่ตระกูลหลักและคนอีกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ปกติแล้วเขาจะแสดงความสนิทสนมกับคนอื่นน้อยมาก

แต่ดูท่าทางการสนทนาแบบสบาย ๆ ของเฉียวหยู่โม่และเหลิงหยุนฉีแล้ว ไม่เป็นเช่นนั้นเลย

คราวที่แล้วตอนที่เขาก็ไปร่วมงานวันเกิดของเหลิงหยุนฉีเป็นพิเศษ กระทั่งมอบของขวัญให้เธอด้วยมือตนเอง ซึ่งมันเป็นเรื่องผิดปกติมาก...

ดูเหมือนเฉียวหยู่โม่จะไม่เห็นการแสดงออกที่ละเอียดอ่อนของเขา และพยักหน้า ราวกับว่าคำพูดรวบรัดนี้เป็นความสนใจสูงสุดที่เขามีต่อเซียวหรานแล้ว เพราะตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เหลิงหยุนฉี “พรุ่งนี้จะไปเซี่ยงไฮ้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ยังดื่มเหล้าอยู่ที่นี่อีก ไม่กลัวว่ามันจะส่งผลกระทบต่อตารางงานของวันพรุ่งนี้เหรอ?”

เหลิงหยุนฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหน้านั้นตนเองเคยบอกเรื่องที่จะไปรับช่วงธุรกิจของจางซื่อกรุ๊ปที่เซี่ยงไฮ้แก่เขา เธอจึงพยักหน้า “ไม่เป็นไร ดื่มเบียร์ไปแค่ครึ่งขวดเท่านั้น อีกสักครู่ก็จะกลับแล้ว”

ตอนแรกคนกลุ่มนี้มองการสนทนาระหว่างสามคน แล้วค่อย ๆ กลายเป็นการสนทนาแบบตัวต่อตัวระหว่างเฉียวหยู่โม่และเหลิงหยุนฉี

ก่อนหน้านั้น พวกเขาคิดว่าจืออวี่ถูกออร่าของประธานเซียวกดไว้

ตอนนี้……

เมื่อเห็นว่าประธานเซียวเริ่มไม่สามารถรักษาใบหน้าที่ยิ้มแย้มแบบสุภาพบุรุษได้ ทุกคนต่างมองหน้ากัน

คุณลองสัมผัสดู! ! !

โดยเฉพาะหัวหน้าห้อง อดไม่ที่จะหันหน้าไปมองโจวหยุน อย่างเงียบ ๆ แล้วใช้มือขวาตบแขนเธอเบา ๆ และแทบอยากจะพูดแบบไม่มีเสียง

“โห๊!! นี่มันแตกต่างกันชัดเจนมาก!! ‘คุณชายเฉียว’ คนนี้มีประวัติความเป็นมาอย่างไรกัน? ตอนนี้เหลิงหยุนฉีไม่สนใจประธานเซียวอย่างสิ้นเชิง”

เขาคือคนที่มีอำนาจสูงสุดของเซียวซื่อและเป็นคนที่ทรงพลังที่สุดในโลกธุรกิจ แต่ตอนนี้เขาเหมือนอากาศซึ่งถูกเหลิงหยุนฉีวางทิ้งไว้ข้าง ๆ?