บทที่ 138 แผนการแยบยลอย่างเจ้าเล่ห์

คนคนนั้นยืนอยู่ตรงโซนรับประทานอาหารบุฟเฟต์ และหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาหนึ่งแก้ว ราวกับไม่ได้สังเกตการณ์มีตัวตนของเธอเลย สายตาไม่เหมือนแขกเหรื่อทั่วไป ที่คอยมองภาพแขวนต่างๆ ทุกรูปข้างกำแพง ในทางกลับกันก็เหมือนเข้ามาทักทายในวงการและก็ออกไปเช่นนั้น

เหลิงหยุนฉีเลิกคิ้วขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ เขาควรจะอยู่ที่เมืองหลวงไม่ใช่เหรอ?

กลับมาที่เซี่ยงไฮ้ได้ยังไงกัน?

เหลิงหยุนฉีเตรียมตัวเดินเข้าไปหา โจวหยุนกลับดึงเธอเอาไว้ในเวลานี้

“คุณเพื่อน! มีเรื่องหนึ่งที่ฉันลืมบอกแกไปวะ!”

เมื่อเห็นว่าพ่อแม่เดินไปอยู่ตรงกลางของห้องโถงแล้ว โจวหยุนจึงรีบถอยหลังมาหนึ่งก้าว และดึงเหลิงหยุนฉีเข้าใกล้เพื่อกระซิบข้างหู

“เรื่องอะไร?” เหลิงหยุนฉีหันหน้าไปมองลักษณะของเธอ อย่าพูดเลย ต้องเป็นเรื่องลับๆ ล่อๆ อย่างแน่นอน

“เฮ้อ ฉันเคยพูดว่า ครั้งที่แล้วที่ไปเมืองหลวง พ่อแม่ของฉันได้จัดการให้ฉันไปดูตัวใช่มั้ย?” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ โจวหยุนก็โกรธจัด “แกกล้าเชื่อป่าว? ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายพูดตลอดว่ายุ่งมาก ฉันจะรอดตายหวุดหวิด คิดไม่ถึงเลย ครั้งนี้พ่อแม่ฉันกลับตั้งใจส่งบัตรเชิญให้อีกฝ่ายโดยเฉพาะ จริงๆ เลย คืนนี้ คนคนนั้นก็มาด้วย!”

“ดังนั้น คืนนี้ไม่เพียงแต่เป็นการฉลองครบรอบแต่งงาน25ปีของพ่อกับแม่เท่านั้น ยังเป็นงานดูตัวของแกอีกงั้นเหรอ?” เหลิงหยุนฉีขยิบตาให้ จนเกือบจะผิวปากออกมา

ฉลาดจริงๆ!

ซึ่งแสดงให้เห็นว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตนเองไม่ยอมดูตัว จึงได้สร้างเงื่อนไขขึ้นอย่างซึ่งๆ หน้า!

เธอชื่นชมประสิทธิภาพในการจัดการเรื่องของคู่สามีภรรยาคู่นี้

“ฉันไม่สนใจ ฉันยังสนุกไม่พอเลยนะ! หนุ่มน้อยวัยละอ่อนไม่ถูกใจ หรือเจ้าพ่อภาพยนตร์เหลียงไม่หล่อเหรอ? ใช่ว่าฉันเป็นสาวทึนทึกที่ขายไม่ออกนี่ จำเป็นที่พวกเขาต้องทำแบบนี้มั้ย!” โจวหยุนจิตใจเป็นทุกข์ แทบไร้ปฏิกิริยาตอบสนองกลับ ในใจของเพื่อนสาวเธอบิดเบี้ยวไปทางพ่อแม่แล้ว

“พูดกันตามความจริง นิสัยใส่ใจเรื่องหน้าตาของคนอื่นมากๆ อย่างแก พ่อแม่แกไม่เฝ้าดูแกอย่างเข้มงวด ถ้าเกิดว่าวันไหนก็ถูกผู้ชายมาเกาะกิน ร้องไห้จนไม่มีให้ร้องแล้ว” เหลิงหยุนฉีครุ่นคิดถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนสาวคนสนิทคนนี้มีแฟนเป็นผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายโดยส่วนใหญ่ก็คือการใช้เงินในการแก้ไขปัญหา จึงณหนูเหลิง จึงถอนหายใจอย่างอดไม่ได้

แท้จริงแล้ว ยิ่งมีรูปร่างหน้าเป็นส่วนประกอบ แต่ในโลกทุกวันนี้ ผู้หญิงสวยๆ มีเยอะแยะ ในมหาวิทยาลัยเมืองหลวง ไปก้อร่อก้อติกกับรุ่นน้องหนุ่มๆ คนแล้วคนเล่า กระทั่งเหยียบเรือสองแคมหลายหน สถานการณ์แบบนี้ หาได้ยากมาก

เมื่อรถไฟชนกัน ผู้หญิงที่คาบช้อนเงินช้อนทางมาเกิดท่านนี้ พื้นฐานแล้วติดกับผู้ชายที่ปลิ้นปล้อนเป็นกิจวัตร จนตัวตนความเจ้าชู้ไก่แจ้ถูกเปิดเผยออกมา

อะไรที่ว่า “ก่อนหน้าจะมีความรัก ผมก็พูดกับคุณให้ชัดเจน ผมเปลี่ยนใจง่าย แต่ก่อนหน้านี้ผมเคยชอบเธอจริงๆ” “ผมไม่ได้หลอกคุณ แต่ว่าหัวใจของผมมีหลายห้อง และคุณได้ครอบครองไปเพียงคนเดียว” เป็นต้น คำประกาศกร้าวของผู้ชายทุเรศ ซึ่งไม่สามารถยกตัวอย่างออกมาจนชนะขาดได้ทั้งหมด

ในเวลานั้นเอง ทุกครั้งที่ทุกคนมองเห็นว่าพวกเธอพักอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์บ้านสวน ล้วนอิจฉากันเป็นแถว “มีของดีพักอยู่ในด้านในสองคน คนหนึ่งก็ฉลาดเฉลียวหัวสูง อีกคนก็ผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่ทำตัวบ้าผู้ชาย”

เธอเป็นคนฉลาดเฉลียวหัวสูงมาตลอด รักเซียวหรานคนเดียว ความจริงไม่เคยจ้องมองผู้ชายคนอื่นเต็มตามาก่อนเลย เธอสารภาพตรงๆ