บทที่ 150 คุณชายเฉียวกลับประเทศ

ความตั้งใจในการแสดงความร่วมมือกับโจวซื่อจบลงแล้ว เหลิงหยุนฉีเดินออกจากโซนวิลล่า โดยไม่ได้ให้คนขับรถส่งเธอกลับไว่ทันทันที แต่กลับให้เขาจอดตรงต้นซอยถนนเส้นหนึ่งตามสบาย จากนั้นหยุนฉีก็ลงจากรถ

“คุณหนูครับ ทางนี้รถยนต์เข้าออกได้ยาก ถ้าต้องการเดินเล่น ไปเดินเล่นที่ทางเซ็นจูรี่ พาร์คได้นะครับ” คนขับรถนึกว่าเธอต้องการเดินย่อยอาหาร หลังจากเพิ่งทานข้าวกลางวันเสร็จ จึงเสนอความคิดจากใจจริง

เหลิงหยุนฉีกลับยิ้มและโบกมือ “ฉันก็แค่อยากเดินเล่น แถวนี้มีต้นเมเปิลเยอะมาก สงบลงหน่อย”

สภาพอากาศในฤดูใบไม้ร่วงของเมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ มีต้นเมเปิลเป็นจิตวิญญาณ หลังจากพักกลางวันแล้ว ถือว่าเป็นช่วงเวลาแสงแดดสว่างจ้าที่สุด แสงแดดสะท้อนผ่านใบเมเปิล สาดส่องลงบนพื้น ราวกับโลกสีทอง

ในฐานะที่เป็นคนชับรถในพื้นที่ จึงพยักหน้าเข้าใจทันที

“งั้นผมจะจอดรถไว้ตรงนี้ ให้คุณได้เดินเล่นเรื่อยๆ นะครับ”

หยุนฉียิ้มและโบกมือให้ พลันเดินเข้าไปในตรอกอย่างเกียจคร้าน

เมืองเก่าของเซี่ยงไฮ้ สถานที่เช่นนี้ความจริงแล้วมีการปรับเปลี่ยนไปพอประมาณ ตำแหน่งในบริเวณนี้ค่อนข้างห่างไกลนัก ปกติแล้วจะมีคนเดินผ่านน้อยมาก

เหลิงหยุนฉีเหยียบลงบนใบไม้ที่หล่นอยู่ที่พื้น และเดินอย่างเกียจคร้านใต้แสงอาทิตย์ส่อง บ้างก็หรี่ตา และแหงนคอขึ้นมองท้องฟ้าตามสบาย

เหมือนหลังเที่ยงของฤดูใบไม้ร่วงไปแล้ว ร่างกายผ่อนคลายลงทันที

กระทั่ง...

ทางด้านข้างต้นเมเปิลที่อยู่ไกลในระยะหนึ่งร้อยเมตร พลันปรากฏเงาคนหักหลัง ซึ่งห่างจากเธอเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย...

ซึ่งในเวลาเดียวกัน หวังเชียนอ้างว่าต้องการจะกลับไปเมืองหลวง แทบไม่ผ่านนาฬิกาชีวิตไปได้เลย เมื่อตื่นขึ้นมา กระทั่งถึงเที่ยงวันเข้าไปแล้ว

ท้องร้องโกรกกราก ปฏิกิริยาสิ่งแรกของเขาก็คือการโทรหารูมเซอร์วิสเพื่อให้เอาอาหารขึ้นไปส่ง

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว จึงจัดการเก็บข้าวของ ประตูห้องก็ดังขึ้น

เขาแทบคาดไม่ถึง กระทั่งตอนเดินไปเปิดประตู จากนั้น ...

เมื่อเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกประตู พลันตกใจจนเสียสติไปเสียแล้ว “พี่...พี่! พี่มาได้ไง??” เมื่อวานตัวยังอยู่ที่ยุโรปอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

ทำไมพอตนเองลืมตาขึ้นมา ก็เห็นพี่เฉียวไปได้ยังไง??

นี่เขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า?

เฉียวหยู่โม่กวาดตามองเขาแวบหนึ่งอย่างไม่แยแส “เก่งกล้าแล้วสิ? ขนาดไม่ยอมตอบ Wechat ของฉัน”

หวังเชียน หือ???

เขาเปิด Wechat ของตนเองอย่างไม่รู้ตัว บนสุดคือกลุ่ม Wechat ที่ปักหมุดตั้งค่าเอาไว้ที่ทุกคนได้พูดคุยเรื่องล่วงละเมิดเมื่อคืนวาน ทางด้านล่างติดกัน เป็นช่องคุยส่วนตัวระหว่างเขากับเฉียวหยู่โม่

เนื้อหาใหม่ล่าสุดก็ยังเป็นงานเลี้ยงเมื่อคืนวานนี้

-- “ตายหรือยัง?”

-- “ยังไม่ตาย! พี่สะใภ้เล็กถูกคนล่วงละเมิด ผมกำลังเสนอหน้าเข้าไปช่วยอยู่!”

ตอนที่หวังเชียนมองเห็นคำ “พี่สะใภ้เล็กถูกคนล่วงละเมิด” ไม่กี่คำ จึงอยากให้ฟ้าผ่าลงมาในวันที่อากาศสดใสนี่แหละ ให้เขาฟ้าผ่าตายให้รู้แล้วรู้รอดไป!!

เมื่อวานนี้เขาทำไมถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปได้นะ???

“พี่เฉียว พี่ฟังผมอธิบายก่อน ผมไม่ได้ตั้งใจที่ไม่ยอมตอบกลับพี่นะ” หวังเชียนยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว จนแสดงท่าทางเหมือนไหว้พระอย่างอดเสียไม่ได้ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร! ผมถามมาแล้ว! หยุนฉีประณามบก.ที่ตามตื๊อไม่เลิกแล้ว ตอนนั้นผมเห็นว่าบก.นั่นคอยจับตาเธออยู่ตลอด ถึงได้พูดแบบนั้นออกไป”