บทที่ 19 หักหน้าจนหน้าพัง

เฉียวหยู่โม่สีหน้าเย็นชา อ่านเนื้อหาข้อความนั่นทีละคำไปจนหมด ดวงตาดำขลับคู่นั้นล้ำลึกจนไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งได้

หลัวจิ้นเสียวสันหลังจนอดผวาไม่ได้ รู้สึกถึงเพียงบรรยากาศในห้องทำงานมาคุลงทันตา

“ฉีซื่อกรุ๊ปคือใคร?” เฉียวหยู่โม่มองชื่อ V ใหญ่นั่น พลางยิ้มเบาๆ แต่น่าเสียดาย ที่แววตานั้นไร้ซึ่งความขบขันใดๆ

หลัวจิ้นหลุดออกจากภวังค์ทันที “คือบริษัทก่อนหน้าที่อยากจะเข้าร่วมการเสนอซื้อหลักทรัพย์ของบริษัทเรามาโดยตลอด แต่คุณสมบัติสู้อีกสามบริษัทในเฉิงตงไม่ได้ หรือก็คือบริษัทของท่านประธานฉี ฉีเกาเซิ่งที่ทุกครั้งต้องรับเคราะห์กรรมจากความพยายามอันสูญเปล่าเสมอ ก่อนหน้านี้ เขายังอยากจะนัดท่านทานข้าวด้วยกัน แต่ผมช่วยท่านปฏิเสธไปหมดแล้วครับ”

หลายปีมานี้ตระกูลฉีขอความร่วมมือกับบริษัทเฉียวซื่อมาโดยตลอด ทว่ากลับไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะถูกเอามาพิจารณาได้ ถ้าจะให้พูด ก็คือระดับต่างกันมากเกินไป

ฉีหลัวซานพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง เจ้านายเขากับตระกูลฉีไม่ใช่คนในวงการเดียวกันจริงๆ เพราะสถานะนั้นอยู่สูงจนตระกูลฉีเอื้อมไม่ถึง

“ความโง่เขลานั้นเป็นพันธุกรรมจริงๆด้วย พ่อไร้ความสามารถ ลูกสาวเองก็สมองมีปัญหา” เฉียวหยู่โม่ยื่นโทรศัพท์คืนให้หลัวจิ้น

“ในเมื่อว่างขนาดนี้ ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ลืมเรียกร้องความสนใจบนอินเทอร์เน็ต งั้นก็ให้บริษัทพวกเขาว่างไปโดยสิ้นเชิงเถอะ”

ว่างจนใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้ ก็ย่อมไม่ทะนงตัวขนาดนี้แล้ว!

แม้หลัวจิ้นจะคิดได้ว่าเหลิงหยุนฉีนั้นไม่ธรรมดาสำหรับเจ้านาย แต่พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็ยังคงสะดุ้งตกใจ

ตอนที่ยื่นมือไปรับโทรศัพท์ก็คิ้วสั่นตากระตุกไปหมด

ความหมายของเจ้านาย ก็คือจะฆ่าปิดตายตระกูลฉีชัดๆ!

“รับทราบครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” ทว่าในฐานะผู้ช่วย ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แต่มีอีกเรื่องหนึ่ง ที่ทำให้เขาคิดหนักกว่าเดิม “นายครับ แล้ว......กระทู้ข่าวอันนี้จะเอาออกไหมครับ?”

“ไม่จำเป็น.....” เฉียวหยู่โม่เคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆ เสียงกังวานดังขึ้น ในหัวกลับผุดรูปที่เขากับเหลิงหยุนฉียืนชิดกันจนหน้าแทบสัมผัสกัน ภายใต้ดอกไม้ไฟเต็มท้องฟ้า แววตาของเหลิงหยุนฉีพร่างพราวดุจดวงดาว

“ถ่ายภาพได้ไม่เลว” เขาทิ้งคำพูดนี้ไว้อย่างราบเรียบ ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ

แต่หลัวจิ้นกลับเบิกตาโพลงจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้า!”

เจ้านายเขาที่ปกติไม่ชอบเป็นจุดสนใจ กลับยอมถูกแขวนไว้บนเทรนด์ยอดนิยมเนี่ยนะ?

เพราะคนที่ถูกแขวนด้วยกันกับเขาคือเหลิงหยุนฉีงั้นเหรอ?”

คิดได้ดังนั้น หลัวจิ้นก็ลอบระบุเหลิงหยุนฉีให้เป็น “บุคคลสำคัญ” ทันที

นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!

เขาเดินออกจากห้องทำงานไปพลาง เริ่มคุยโทรศัพท์ไปพลาง ความสัมพันธ์ในวงการธุรกิจของเมืองหลวงนั้นซับซ้อน ทว่าบริษัทที่เคยมาประกวดราคาก่อนหน้านี้ เฉียวซื่อต่างทำการตรวจสอบมาโดยเฉพาะแล้ว ตระกูลฉีไปมาหาสู่เรื่องธุรกิจเป็นหลัก เขาเข้าใจดีอย่างแจ่มแจ้ง โทรศัพท์ไม่กี่สาย ก็ตัดเส้นทางธุรกิจของตระกูลฉีทีเดียว

ตอนที่เดินออกจากบริษัท หลัวจิ้นเงยหน้ามองไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนสุด พลางอดไม่ได้ที่สูดหายใจทีหนึ่ง---