บทที่ 192 ยิงนัดเดียว!

“ฉันไม่เคยเล่นอันนี้ ขอดูก่อนนะคะ” เหลิงหยุนฉียิ้มให้เฉียวหยู่โม่ เลือกตำแหน่งหันหลังให้ดวงอาทิตย์ รู้สึกดวงอาทิตย์ร้อนแรงเกินไป

เฉียวหยู่โม่มองหลัวจิ้น หลัวจิ้นพยักหน้ารวดเร็วทันใด หันหลังเดินไปที่เคาน์เตอร์บริการ

จิ่นฮ่าวเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

ผู้หญิงคนนี้มาจากไหน? รู้สึกว่าไม่ใช่แค่เพื่อนผู้หญิงธรรมดาของคุณเฉียว

ถึงแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ใบหน้าเขาไม่แสดงออก แต่ใบหน้าอ่อนโยนนุ่มนวล “ฉันประมาทเอง ลืมไปเมื่อกี้เฮียเฉาบอกว่าเมื่อก่อนคุณไม่ค่อยมาเล่นที่นี่ งั้นเอาแบบนี้ ฉันจะให้เค็กซินสอนคุณ เธอยิงเป้าบินเก่งมากเลย”

เจตนาเดิมของเขาคือทุกคนยกเว้นเหลิงหยุนฉี เซิ่งเค็กซินก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แบบนี้สะดวกที่สุด

แต่เฉียวหยู่โม่ส่ายหน้าทันที “ฉันสอนเอง”

สิ่งสำคัญที่สุดในการเรียนยิงปืนต้องมีพื้นฐานที่ดี เมื่อก่อนท่านเหลิงสอนพื้นฐานเธอได้ไม่เลว สิ่งสำคัญคือต่อมาเธอละเลยการฝึกซ้อม ถ้าให้คนนอกมาสอน อาจจะส่งผลกระทบต่อพื้นฐานเดิมของเธอได้

เซิ่งเค็กซินตอนแรกได้ยินว่าเหลิงหยุนฉีพูดว่าเล่นไม่เป็น ก็ไม่ค่อยชอบเธอแล้ว หน้าตาดีแล้วไง? ก็แค่สวยภายนอก! แต่เจ้านายเอ่ยสั่งแล้ว เธอก็เตรียมไปหยิบปืน สรุปคือได้ยินผู้ชายหน้าตาห่างเหินเย็นชาคนนี้ปฏิเสธโดยตรง จึงทำหน้าตกตะลึงทันที

วินาทีต่อมา เธอกัดปากแน่น ใบหน้าฉายแววอับอายหงุดหงิด หันกลับไปจ้องเหลิงหยุนฉีอย่างอดไม่ได้

เฉาเฉินเห็นสถานการณ์นี้ ก็เข้าไปเกลี้ยกล่อมทันที “คุณเฉียวหมายความว่าเขาเข้าใจพื้นฐานของคุณหนูเหลิง สะดวกในการสอนมากกว่า เมื่อกี้ตอนใช้ปืนยิงเป้าวงแหวน คะแนนคุณหนูเหลิงยอดเยี่ยมมาก”

“ใช่ๆๆ เราเป็นพยาน นัดหลังๆ ได้คะแนน 9.5 พัฒนาการเร็วจนน่าตกใจ” ลูกค้าที่ตามมาพูดแทรกอยู่ข้างๆ ยังไงพวกเขาก็เห็นน้องคนนี้ระเบิดสนามยังไง! ถ้าให้อธิบายด้วยประโยคเดียว ก็คือโจมตีความมั่นใจของพวกเขาอย่างเหนือระดับ

คนที่อยู่ทางด้านจิ่นฮ่าวตกตะลึงกันหมด

เมื่อก่อนไม่ค่อยได้ฝึกซ้อม แต่ทำคะแนนได้ 9.5?

เซิ่งเค็กซินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “เป้ากี่เมตร?”

เฉาเฉินพูด “7 เมตร”

เซิ่งเค็กซินหัวเราะขึ้นมาเบาๆ ทันที “ไม่แปลกใจ เป้าสั้นที่สุด แถมเป็นเป้าวงแหวนนิ่ง มีอะไรน่าแปลกใจ”

เหลิงหยุนฉีเห็นเธอเป็นปฏิปักษ์อย่างเห็นได้ชัด เหลือบมองเธออย่างไม่แยแส และไม่ตอบรับคำพูดเธอเลย

เฉียวหยู่โม่ยิ่งแล้วใหญ่ วันนี้เขามาสนามยิงปืนเพราะเหลิงหยุนฉี คนอื่นๆ เป็นคนไม่เกี่ยวข้องสำหรับเขา

บังเอิญในเวลานี้ หลัวจิ้นกลับมาพอดี ยื่นหมวกกันแดดสำหรับผู้หญิงใส่มือเฉียวหยู่โม่

ทุกคนตกตะลึง

แค่เห็นเฉียวหยู่โม่ใส่หมวกให้เหลิงหยุนฉีด้วยตัวเอง “แบบนี้โอเคขึ้นไหม?”

วันนี้ดวงอาทิตย์แรงมาก เหมือนหน้าเธอจะโดนแดดสาดจนแดงเล็กน้อย

ยัยบอบบาง

เขาช่วยเธอปรับปีกหมวก ขณะที่หัวเราะเบาๆ อย่างอดไม่ได้

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า เสียงหัวเราะน่าดึงดูด เทียบกับการปฏิบัติเมินเฉยกับเซิ่งเค็กซินแล้ว ราวกับเป็นคนละคน