บทที่ 232 งานเลี้ยงฉลอง

เหลิงหยุนฉีกับนักแข่งรถขั้นเทพที่เพิ่งทุบสถิติระดับโลกเนี่ยนะ? Excuse me? นี่มันการข้ามขั้นแบบก้าวกระโดดอะไรเนี่ย?

จือหมิงเดินทรงตัวไม่อยู่ ลั่วจือรู้สึกว่าตนเองหายใจลำบาก เพลย์บอยจำนวนมากในสโมสรรถสปอร์ต รู้สึกว่าความจำของสมองของตนเองล้นหลามไปนิด

ขณะนั้นเอง ทุกคนต่างชะเง้อมองเหลิงหยุนฉี ด้วยสีหน้าแววตาแน่นิ่งขนลุกชัน

โจวหยุนและหวังเชียนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด พลันโบกมืออย่างอดเสียไม่ได้ “เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น? จู่ๆ ก็ทำท่าเป็นผีเข้ากันทุกคนเลย? เดินหน้าต่อสิ! คนอื่นแยกย้ายกันไปหมดแล้ว!”

มาออกันอยู่ตรงประตู ขวางทางอยู่เนี่ย ไอ้เพื่อนยกก๊วน

อย่างไรก็ตาม จือหมิงกับพรรคพวกกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา พลันชะเง้อมองมาทางเหลิงหยุนฉีอย่างน่าสงสาร ถัดจากนั้นพลันกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

ผีเข้าเหรอ?

น่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อยิ่งกว่าผีเข้าอีกเข้าใจมั้ยเนี่ย!!

ซิวเจ๋อเข้าทีมแข่งรถเฟอร์รารี่มาสองปี จือหมิงเป็นแฟนคลับตัวยงของเขา ชัดเจนที่สุดเรื่องกระบวนการต่าง ๆในการเดินทางก่อนจะเป็นเขา เวลาส่วนตัวของอีกฝ่ายโดนทีมแข่งรถยึดครองไว้ฝึกตลอดเวลา แทบไม่เคยกลับประเทศเลย สองปีนี้เหลิงหยุนฉีเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองหลวง จะเอาเวลาที่ไหนไปเรียนทักษะการดริฟท์เข้าโค้งจากซิวเจ๋อที่ต่างประเทศได้ล่ะ?

ไม่มีทางเป็นไปได้!

นี่มันไม่มีความเป็นไปได้จริงๆ!

แววตาของทุกคนช่างแปลกพิกลมาก ถึงขนาดเฉียวหยู่โม่ที่ยืนอยู่ด้านทางด้านข้างขมวดคิ้วหากันอย่างอดไม่ได้

ทันใดนั้นพลันเกิดความรู้สึกว่าเป็นคนนอก จนเกิดความรู้สึกไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี

ซึ่งเหมือนกับ เพื่อนเล่นด้วยกันตั้งแต่สมัยเป็นเด็กกลุ่มนี้ของเหลิงหยุนฉีจู่ ๆ พลันเข้าใจเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ แต่เขากลับแทบไม่รู้เรื่องว่ามีต้นเหตุมาได้ยังไง

ความรู้สึกเช่นนี้ สำหรับบุคคลที่เกิดและมีภูมิหลังเฉกเช่นเขา ราวกับหาได้ยากยิ่ง

หลังจากนั้น ด้วยประวัติความเป็นมาข่าวเทือกเถาเหล่ากอต้นตระกูลเฉียว ขนาดเรื่องที่พ่อแม่ของเธอเตรียมจะกลับมาที่เมืองหลวงยังรู้ชัดเจนทุกซอกทุกมุม ทว่าคาดเดาไม่ถูก คนกลุ่มนี้กับเหลิงหยุนฉีตกลงว่ามีเงื่อนงำปริศนาอะไรกันอยู่

เหลิงหยุนฉีที่ตกเป็นเป้าสายตา ชั่วขณะนี้ พลันประคองหน้าผากอย่างอดไม่ได้

ประมาทจนลืมตัวไปหน่อย!

เธอลืมไปเสียสนิทว่าทักษะการดริฟท์เข้าโค้งของซิวเจ๋อมันเป็นสไตล์เฉพาะตัว! ครั้งล่าสุดที่เป็นหัวหน้าแก๊งที่แข่งแดร็กกันบนถนน พลางใช้ทักษะการดริฟท์เข้าโค้งนี้อย่างไม่รู้ตัว!

ลืมไปเสียสนิทคนกลุ่มนี้หลงใหลกับแข่งแดร็ก จึงจดจำได้จนถึงตอนนี้

จังหวะที่เธอกำลังขมวดคิ้วเข้าหากัน และเตรียมจะประนีประนอม ประจวบเหมาะกับมีคนที่อยู่โซน VIP ติดกันเดินผ่านมาอย่างบังเอิญพลันหันข้างมามองทางพวกเขา พลันชะเง้อมองและทำหน้าปีติยินดีตะโกนเสียงดังลั่น “คุณเฉียว คุณหนูเหลิง!”

ทุกคนต่างหันไปมองคนคนนั้นโดยพร้อมเพรียงกัน

บุคคลนี้ใส่เสื้อสีเขียวลายพรางทั้งชุด สวมกางเกงยีนสีฟ้าคราม มองดูอายุยังน้อยมาก

กลุ่มที่มาด้วยกันนี้ต่างเป็นบรรดาคุณชายนายทุนของเมืองหลวงกันทั้งนั้น ทุกคนต่างทำหน้ามึนงง: คนนี้ใครเนี่ย?

ทว่าเหลิงหยุนฉีกับเฉียวหยู่โม่ยิ้มให้อย่างมีมารยาท “เฮียเฉา คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเจอที่นี่”

เมืองเซี่ยงไฮ้มีขนาดเล็กเกินไป จนสามารถพบเจอคนรู้จักกันได้ทั่วไปหมด