บทที่ 260 เล่นสนุกมากเลยเหรอ

เฉียวหยู่โม่ยังไม่ได้เตรียมจะลงน้ำ เอนกายพิงราวมองดูเหลิงหยุนฉีกระซิบถ้อยคำกับครูฝึก ไม่นานก็เลือกกระดานเวคบอร์ดที่เธอต้องการได้

เธอเลือกสีดำซึ่งเป็นสีเดียวกับชุดว่ายน้ำวันพีซบนตัวเธอ การเคลื่อนไหวของเฝือกมือเดียวคล่องแคล่วมาก

ทั้งทั้งที่แขนขาของเธอผอมบาง แต่กลับพาให้รู้สึกว่าในตัวเธอมีพลังซ่อนอยู่

เจ็ทสกีถูกขับโดยผู้เชี่ยวชาญ ลองเล่นในทะเลก่อนรอบหนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่าแรงลมใช้ได้ จากนั้นค่อยๆ เข้าใกล้ดาดฟ้าแล้วส่งสัญญาณมือ “OK” ให้เหลิงหยุนฉี

บรรดาคนที่จะไปดำน้ำตื้นได้ขึ้นเรือลำเล็กแล้วและกำลังจะออกเดินทาง เมื่อเห็นสิ่งนี้พวกเขาก็ไม่ยอมไป ไม่ว่าอะไรต้องดูเหลิงหยุนฉี “เล่นเวคบอร์ด” ก่อน

เหลิงหยุนฉีเอาผ้าคลุมไหล่สีแดงออก สวมเพียงชุดว่ายน้ำวันพีซ ถือเวคบอร์ดไว้ในอ้อมแขนลงจากเรือยอชท์

ครูฝึกไปที่เจ็ทสกีแล้วผูกเชือกลากให้แน่นทันที หลังจากตรวจสอบซ้ำๆ ก็ส่งสัญญาณว่าเหลิงหยุนฉีสามารถยืนบนเวคบอร์ดได้

อันที่จริงนี่เป็นท่าที่ทดสอบปฏิกิริยาของร่างกาย

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญมือเก๋ามากมาย หากไม่สนใจก็สามารถตกจากกระดานเวคบอร์ดลงไปในทะเลได้ง่ายๆ

อย่างไรก็ตามความสามารถในการทรงตัวของเหลิงหยุนฉีนั้นแข็งแกร่งมาก ก่อนหน้านี้เฉาเฉินเคยเห็นที่สนามยิงปืน แต่เมื่อเห็นเธอเหยียบบนกะดานเวคบอร์ดอย่างง่ายดาย ดึงเชือกจูงด้วยมือข้างเดียว เวลาที่เด้งบนผิวน้ำทะเลสบายๆ ทำให้เกิดเสียงอุทานอย่างช่วยไม่ได้

อัตราความเร็วของเจ็ทสกีไม่เร็วมาก ด้านหนึ่งคือการปล่อยให้เหลิงหยุนฉีปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม อีกด้านหนึ่งเป็นการทดสอบผลกระทบของเชือกลาก

กระทั่งห่างจากเรือยอชท์ไปมากกว่าสองร้อยเมตร

เจ็ทสกีจึงได้เพิ่มความเร็ว!

เกือบจะทันใดนั้น คลื่นลูกใหญ่ม้วนตัวขึ้น!

เหลิงหยุนฉีเปลี่ยนจากการจับเชือกด้วยมือเดียวเป็นสองมือ

กระดานเวคบอร์ดสีดำเด้งขึ้นและหายไปในท้องทะเลสีฟ้า ภายใต้แสงแดดสีส้ม เส้นผมของเธอที่มัดไว้สูงสะบัดพลิ้วกลางอากาศ

ร่างสูงเพรียวจู่ๆ ก็พุ่งขึ้นมา ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะตื่นตาตื่นใจ

เหลิงหยุนฉียิ้มอย่างผ่อนคลาย คลื่นน้ำใต้กระดานเวคบอร์ดเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงฉุด ร่างของเธอค่อยๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ ทำลายความรู้สึกของความว่างเปล่า แค่ทุกคนมองดูก็รู้สึกหวาดเสียว!

เมื่อรัศมีขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวของเหลิงหยุนฉียิ่งพาให้ผู้คนยิ่งตื่นตาตื่นใจ

เธอย่อเข่าเล็กน้อย เท้าขยับหมุนสลับบังคับเวคบอร์ดด้วยความว่องไว ตามแรงลอยตัวของน้ำทะเลและทิศทางของเชือกลาก

กระโดดด้วยความเร็วสูง ในวินาทีต่อมา เธอข้ามเชือกลากตีลังกาขณะยืนบนเวคบอร์ด

ทุกคนเงยหน้าขึ้นด้วยความทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันกู่ร้อง “โอ้โห! สุดยอด!”

โคตรร้ายกาจ!