บทที่ 262 กีฬาทางน้ำของเฉียวหยู่โม่

เมื่อเหลิงหยุนฉีอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาดเสร็จ ทุกคนต่างเล่นสนุกกันอย่างบ้าคลั่งแล้ว

รถสปอดคลับเมืองหลวงและเซี่ยงไฮ้ในอดีต มีความหมายในเชิงห้ำหั่นกันระหว่างทางเหนือและทางใต้ แต่ตอนนี้เข้ากันได้อย่างกลมกลืน คนที่เลือกดำน้ำส่วนใหญ่ล้วนมีประสบการณ์ แบกถังอ็อกซิเจนไว้บนหลัง ดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลอย่างชำนาญ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตามมาเผื่อไว้แล้วแต่กรณี

พื้นที่ทะเลนี้อยู่ไกลจากจุดชมวิวและไม่สามารถเข้าถึงได้ ดังนั้นคุณภาพน้ำจึงดีเป็นพิเศษ สาหร่ายด้านล่างไม่มีมลพิษมากนัก ทัศนวิสัยของน้ำทะเลสูงมาก บางครั้งฝูงปลาหลากสีเวียนว่ายผ่านขวักไขว่ต่อหน้าทุกคนที่ดำน้ำ เวลานี้ดวงอาทิตย์ค่อยๆ เปลี่ยนจากแสงสีทองร้อนแรงเป็นสีส้มแดง ทะลุพื้นผิวทะเลและตกลงสู่ก้นทะเล โลกทั้งใบดูเงียบสงบและงดงามเป็นพิเศษ

สำหรับคนที่เลือกเล่นเวคบอร์ด ส่วนใหญ่ถูกโชว์ของเหลิงหยุนฉีเมื่อครู่เข้าไปจนตาพร่าและพากันมัวเมาลุ่มหลง

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเริ่มเหยียบกระดานเวคบอร์ดจริงๆ เพียงทำตามคำแนะนำของครูฝึก เมื่อเริ่มโต้คลื่นในทะเล นั่นคือสิ่งที่เราเรียกว่า “คอลเลกชั่นตกน้ำ”

การตกทะเลร้อยแปดสิบสไตล์ที่แตกต่าง!

โจวหยุนยืนอยู่บนดาดฟ้ามองดูจือหมิงหมดท่า ตกลงไปในคลื่นสีขาวราวกับคางคก ร่างผลุบหายไปกับตา หัวเราะจนท้องแข็งไปหมด

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่ไหวแล้ว! พูดจริงนะกลุ่มพวกนายน่ะ! อย่าพยายามเข้าใกล้ทะเลเลย!”

ขึ้นมาเหนือน้ำอย่างยากลำบาก เช็ดน้ำทะเลบนใบหน้าออก จือหมิงบ้วนน้ำทิ้งหลายคำเพื่อกำจัดรสเค็มเฝื่อน แล้วเงยหน้าพูดด้วยความโมโหจัด

“ถ้าเก่งนักเธอก็ลงมาลองดูสิ!”

คิดว่าเขาเต็มใจเอาหน้าไปให้คลื่นตีหรือยังไง เหอะ! เจ็บจะตาย!

“ไม่!” โจวหยุนไม่ได้โง่ ตัวเองไม่ใช่นักโต้คลื่น ได้เห็นเพื่อนสนิทเท่เจ๋งคูลก็พอแล้ว ทำไมต้องไปทำเองด้วยล่ะ

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอรู้สึกว่ามีอีกคนอยู่บนราวข้างเธอ

ทันทีที่หันไปก็เห็นหยุนฉีทักทายทุกคนที่กระจัดกระจายในทะเลด้วยท่าทีผ่อนคลาย “ความล้มเหลวคือมารดาแห่งความสำเร็จ อย่าอาย ก้าวต่อไป!”

ทุกคนที่ดิ้นรนบนกระดานเวคบอร์ดดูสิ้นหวังจริงๆ

ทิ้งความอายไว้ที่บ้านยายหมดแล้ว

โว๊ะ! ดูคนอื่นเล่นกันอย่างเท่ ทำไมพอตัวเองแล้วเหมือนหมาหกล้มหัวทิ่ม

ตู้ม!