บทที่ 287 แบบนี้คงไม่เหมาะ?

เหลิงหยุนฉีรับสายโทรศัพท์ แล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี : “เมื่อกี้คุณดูถ่ายทอดสด?”

ไม่อย่างนั้น คงไม่โทรมาได้ถูกเวลาขนาดนี้หรอก

หน้าอกของเฉียวหยู่โม่ขึ้นลงเบาๆ หลังจากนั้นสักพัก น้ำเสียงที่แผ่วเบาก็ดังออกมาจากปลายสาย : “แน่นอนสิ แต่ว่า คุณวิ่งกับผมทุกๆเช้า เอาเวลาไหนไปเจรจาเรื่องสัญญากับพวกแพลตฟอร์มNetflix?”

ตอนแรกเขานึกว่างานเปิดตัววันนี้จะดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่คิดว่าระหว่างนั้นนักข่าวฝรั่งเศสคนนั้นจะแทรกเข้ามา ใครจะไปรู้ว่า เธอยังมีเรื่องเซอร์ไพรส์เขาอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้!

“การทำงานในปัจจุบัน การประชุมทางไกลคงไม่ใช่เรื่องยากหรอกมั้ง” เหลิงหยุนฉีอดไม่ได้ที่จะเอียงหัว หลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด และพูดน้ำเสียงกึ่งล้อเล่นว่า : “ฉันไม่เหมือนคุณที่ยุโรปครั้งนั้น ที่ต้องเซ็นสัญญาเป็นความลับสักหน่อย เรื่องสัญญาลิขสิทธิ์หนังแบบนี้ ในอุตสาหกรรมนั้นมีรูปแบบที่มั่นคงอยู่แล้ว ฉันก็แค่เสนอราคาและเจรจากับฝ่ายนั้น ทางนั้นยังแทบจะขอร้องเราแทน”

แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่คนทั้งโลกรู้ดีว่า การละเมิดลิขสิทธิ์ในประเทศนั้นเป็นที่แพร่หลาย

พวกผลงานที่มีชื่อเสียงของต่างประเทศที่คนในประเทศนั้นต่างก็คุ้นหูดีนัด นอกจากหนังที่ฉายในโรงภาพยนตร์นั้น โดยเฉพาะพวกหนังสัญชาติอเมริกัน และอังกฤษ ในประเทศมีเพียงไม่กี่ช่องทางเท่านั้นที่จะเก็บค่าบริการและรับชมอย่างถูกลิขสิทธิ์ ส่วนมากในโลกออนไลน์ จะเป็นพวกละเมิดลิขสิทธิ์เสียมากกว่า พวกที่พอมีทักษะนิดหน่อย ก็จะ “มุดVPN” เพื่อดูในเว็บของต่างประเทศ

สำหรับผู้เผยแพร่ต้นฉบับหรือแพลตฟอร์มลิขสิทธิ์ของต่างชาตินั้น ตลาดของประเทศจีนนั้นค่อนข้างใหญ่ แต่พวกเขาทำได้แค่มอง ไม่สามารถเข้ามาขยายตลาดได้ กำไรนั้นก็ถูกพวกเว็บไซต์ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ได้ไป

เมื่อเธอแสดงความเต็มใจที่จะจ่ายเงินซื้อนั้น อีกฝ่ายก็ตอบตกลงไปโดยปริยาย การได้รับเงิน คงดีกว่าให้เว็บไซต์ละเมิดลิขสิทธิ์พวกนั้นนำไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ

เฉียวหยู่โม่ที่ได้ยินสิ่งที่เธออธิบายนั้น ความชื่นชมในสายตาของเขาก็ไม่สามารถที่จะปกปิดได้

ถ้าตอนนี้หยุนฉีวีดิโอคอลกับเขา ก็คงได้เห็น นัยน์ตาที่ลึกล้ำของเขาคู่นั้น ตอนนี้กำลังเตรียมก่อตัวกันเป็นพายุอยู่ ราวกับว่ามีสิ่งของบางอย่าง ที่ถูกทำลายจนย่อยยับ แล้วได้กลับมาใหม่อย่างยิ่งใหญ่!

ตอนแรกเขาคิดว่าเธอหัวดีทางด้านธุรกิจเท่านั้น แต่วันนี้เขาได้เห็นแล้วว่า ไม่ว่าจะวิสัยทัสน์ หรือการปฏิบัติงานนั้นเหนือความคาดหมายของเขา แม้แต่วิสัยทัศน์ และการวางแผนนั้นก็เกินขอบเขตของ “จิ้งจอกน้อย” ที่เขาคิดในตอนแรก

พอได้ยินน้ำเสียงที่ผ่อนคลายของเธอ จู่ๆ เขาก็อยากเจอเธอขึ้นมา เขาอยากไปเจอเธอต่อหน้าแบบได้สัมผัสริมฝีปากกระจับนั้น แต่ไม่ใช่เจอเธอผ่านหน้าจอโทรศัพท์

คิดได้เช่นนี้ เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินออกไปจากออฟฟิศ

“คุณชายเฉียว?” หลัวจิ้นที่กำลังจะเข้ามารายงานเรื่องงานนั้น พอเห็นว่าเขาจับโทรศัพท์แล้วจะออกไปนั้น ก็รู้สึกประหลาดใจ ประธานเฉียวไม่ได้มีตารางงานที่ต้องออกนอกสถานที่นี่นา?

“บอกให้กัปตันเตรียมเครื่องบิน ฉันจะไปเซี่ยงไฮ้ตอนนี้” เมื่อเฉียวหยู่โม่เห็นเขาเดินเข้ามาหา จึงพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะจากไป

เหลิงหยุนฉีได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้นทันที : “คุณจะมาเซี่ยงไฮ้เหรอ?”

เฉียวหยู่โม่ชะงักเท้ากะทันหัน สายตาหมองลงเล็กน้อย ทำไมน้ำเสียงของเธอ เหมือนไม่อยากให้เขาไปหากันนะ?