บทที่ 290 พบกันครั้งแรก

เหลิงหยุนฉีและจางหมินเพิ่งลงเครื่อง ทั้งสองออกจากสนามบิน ก็พบกับคนขับรถที่บ้านที่ยิ้มทักทายพวกเขาอย่างดีใจ : “นายหญิงครับ คุณหนูครับคุณท่ายกลับมาแล้วครับ!”

ข่าวที่ไม่ทันได้ตั้งรับนั้น ทำให้พวกเธอตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เหลิงหยุนฉีไม่คิดว่า พ่อแท้ๆ ของตัวเองจะมีประสิทธิภาพขนาดนี้ ดวงตาของจางหมินเป็นประกายขึ้นมาในทันที

เหลิงหยุนฉีเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทันที ก่อนจะควงแขนของเธอเอาไว้ “แม่คะ ไปค่ะ กลับบ้านเรากันค่ะ”

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นรถ ก็ตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์เหลิงในทันที

กว่าจะถึงบ้าน ก็เป็นเวลาฟ้ามืดเสียแล้ว

พระอาทิตย์ตกดินบนท้องฟ้าอันไกลโพ้น ทำให้วิลล่าหลังใหญ่นี้ ดูอบอุ่นมากขึ้น

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้เข้าบ้าน ประตูไม้สีแดงก็ถูกเปิดออกจากด้านใน จากนั้น ใบหน้าที่นุ่มนวลสุภาพก็ได้ปรากฏ

มุมตาของเขาที่มีริ้วรอยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทำลายความแวววาวในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความฉลาด ในขณะนี้ เขามองมายังภรรยาและลูกสาวที่อยู่หน้าประตู แล้วกางแขนออก ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า : “ผมกลับมาแล้ว”

จนกระทั่งหยุนฉีและจางหมินถูกกอดเอาไว้ในอ้อมแขน เธอถึงรู้สึกตัวว่า พ่อคนนี้ หน้าอกเขากำลังสั่นเล็กน้อย

หยุนฉีไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มีของเหลวอุ่นๆ ออกมาจากตาของเธอ

เธอสงสัยว่า น่าเป็นปฏิกิริยาของเจ้าของร่างเดิม แต่วินาทีต่อมา กลับกอดพ่ออย่างรู้สึกโหยหา

ตอนที่เธอยังเป็นเซี่ยเสี่นวเทียน การที่พ่อแม่ตายจากไปก่อนเป็นปมในใจของเธอ คุณตาของเธอเริ่มทำธุรกิจ และเห็นชาวโลกไร้น้ำใจต่อกันจนเป็นปกติ เขาสอนเธอตั้งแต่เด็กว่า แม้เธอจะไม่มีพ่อแม่เคียงข้าง แต่เธอก็ไม่ได้ด้อยค่าไปกว่าใคร!

ตั้งแต่ที่จำความได้ นอกจากการดิ้นรนเพื่อให้ชีวิตดีขึ้นอย่างบ้าคลั่งแล้ว เธอก็ไม่เคยได้สัมผัสอ้อมกอดอันอบอุ่นของพ่อแม่แบบนี้เลย

“เป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้น? กว่าพ่อจะได้กลับมา ทำไมถึงทำให้แม่ลูกคู่นี้ร้องไห้ได้ล่ะ?”

อารมณ์ของเหลิงจี้จุนไม่ได้เหมือนกับสีหน้าที่เขาแสดงออกมา หลายปีมานี้ เพราะเหตุผลเรื่องงาน เขามักจะกลับบ้านได้ไม่นานนัก และเขารู้สึกละอายใจต่อแม่ลูกคู่นี้อยู่เสมอ

กว่าเขาจะทำภารกิจในต่างประเทศจนสำเร็จ ครั้งนี้เขาถูกย้ายกลับมาเมืองหลวงแล้ว พอได้ข่าวพวกเธอสองคนอยู่เซี่ยงไฮ้อีก เขาจึงรีบเคลียร์งาน อยากจะยืนต้อนรับพวกเธอกลับมาด้วยตัวเขาเอง ไม่คิดว่า จะทำให้พวกเธอร้องไห้จนตาแดงแบบนี้

“ก็เพราะคุณไงล่ะ!” จางหมินอดไม่ได้ ที่จะทุบลงกลางอกของเขาเบาๆ อย่างไรก็ตาม ตอนที่ทุบลงบนอกของเขา แรงหมัดนั้น ทั้งเบาและนุ่ม ไม่มีแรงเลยสักนิด

เหลิงหยุนฉีมองภาพตรงหน้า ความเศร้าก็หายไปในทันที อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “พ่อคะ แม่ก็แค่อารมณ์ไม่ได้ค่ะ พ่อคงต้องปลอบใจแล้วแหละ”

ขณะพูด ก็ผละออกจากอ้อมกอดของเหลิงจี้จุน

เหลิงจี้จุนออกแรงมือเล็กน้อย แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง อย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วยังหลังเธอเบาๆ : “ลูกสาวตัวน้อยของฉันโตแล้ว รู้จักเป็นห่วงแม่แล้วด้วย พ่อดีใจมาก!”