บทที่ 292 เฉียวหยู่โม่มาบ้าน

หลังจากที่เฉียวหยู่โม่โทรคุยกับเหลิงหยุนฉี เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องหนึ่ง เขาและปู่ของเธอเป็นเพื่อนกันดังนั้น เขาและพ่อของเธอควรเข้าหาด้วยความสัมพันธ์แบบไหน?

ยังคิดเหตุผลและทางออกของเรื่องนี้ไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว เครื่องบินของเธอน่าจะมาถึงเมืองหลวงนานแล้ว และเธอไม่ได้ส่งข้อความเพื่อรายงานความปลอดภัยให้กับตัวเองเลย เขาหัวเราะออกมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม และคิดในใจว่า ใจร้ายจังเลย

ไม่กังวลอะไรอีกต่อไป และไปหาถึงบ้านโดยตรง!

เมื่อจางหมินได้ยินคำพูดของพ่อบ้าน เธอก็ตกตะลึง ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการมองไปที่ลูกสาวของเธอ: "ลูกเชิญคุณชายเฉียวมาเหรอ?"

เหลิงหยุนฉีกระพริบตาโดยไม่รู้ตัว "เปล่าค่ะ" เธอประหลาดใจมากกว่าใครๆเสียอีก!

ระหว่างทางไปสนามบินในตอนเช้า เธอคุยกับเฉียวหยู่โม่ทางโทรศัพท์ แต่เธอไม่เห็นเขาบอกว่า เขาจะมาที่บ้านเธอนี่

“ไม่ต้องอึ้งกันแล้ว ให้เข้ามาเร็วๆ” เหลิงจี้จุนไม่รู้สถานการณ์โดยรวม แต่มองไปที่พ่อบ้านแล้วสั่งทันที การให้แขกผู้มีเกียรติเช่นนี้รอนอกประตู ไม่ใช่นิสัยของตระกูลเหลิง

พ่อบ้านรีบให้ยามไขประตู แล้วรีบเดินไปเปิดประตูต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ

ใครจะไปรู้ว่า เมื่อเปิดประตูก็พบว่า เฉียวหยู่โม่ลงจากที่นั่งคนขับรถ เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ได้พาคนขับมาด้วย แต่ขับรถมาเอง

โดยทั่วไปแล้ว บุคคลในสถานะอย่างเขา จะขับรถเองก็ต่อเมื่อไปยังสถานที่ที่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีเป็นพิเศษเท่านั้น

ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวของพ่อบ้าน แต่เขาไม่ได้แสดงบนใบหน้าของเขา เขาหยิบเสื้อคลุมของเฉียวหยู่โม่อย่างระมัดระวังและพาเขาไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้ม “คุณชาย คุณนายและคุณหนูก็เพิ่งกลับมา เชิญครับ "

เฉียวหยู่โม่กำลังถือกล่องผ้าอยู่ในมือ ลายดอกไม้ผสานกัน ดูแวบแรกก็รู้ว่าไม่ธรรมดา พ่อบ้านไม่ได้จ้องมองนานอย่างรู้กาลเทศะ

เมื่อพวกเขามาถึงห้องนั่งเล่น คนในครอบครัวทั้งสามก็ยืนอยู่ และเหลิงจี้จุนมองไปที่เฉียวหยู่โม่ด้วยท่าทางตกใจ

ความหล่อเหลาที่หายากในโลกก็ว่าเหนือแล้ว ด้วยวัยที่อ่อนวัยขนาดนี้ กลับมีออร่าที่ดึงดูดใจผู้คน ช่างเป็นคนที่เท่จริงๆ!

“คุณเฉียว ต้องขออภัยที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับด้วยตัวเองนะครับ”

แม้ว่าเหลิงจี้จุนจะเคยได้ยินชื่อเสียงของเฉียวหยู่โม่มาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบกันเป็นการส่วนตัว หลังจากแวบแรกที่ตกใจ ไม่นาน ร่องรอยนั้นก็หายไป และก้าวไปข้างหน้าเพื่อต้อนรับเขาด้วยตนเอง

เมื่อหยุนฉีได้ยินพ่อของเธอพูดว่า"คุณเฉียว" ในน้ำเสียงมีความเคารพและการชื่นชมปนอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เธอเจอเฉียวหยู่โม่ครั้งแรก นอกจากจะคร่ำครวญว่าคนแบบนี้มีจริงๆแล้ว ก็ยังชื่นชมอีกด้วย

ตอนนี้ ฉันเริ่มชินกับการเห็นใบหน้านี้ในการวิ่งทุกเช้าแล้ว