บทที่ 295 พูดเรื่องไร้สาระอะไร

หลังจากที่เหลิงหยุนฉีนั่งลง เมื่อเห็นว่าสายตาของทุกคนยังคงจับจ้องอยู่ที่เฉียวหยู่โม่ เธออดไม่ได้ที่จะตบที่นั่งข้างๆเธอ มองขึ้นไปที่เขาด้วยรอยยิ้ม “คุณก็นั่งสิ”

เขายืนอยู่แบบนี้ ทุกคนในห้องก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เฉียวหยู่โม่ขมวดคิ้วแล้วมองเธอ และจู่ๆก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย

แม้ว่าคนตัวเล็กที่ไร้เหตุผลมักจะทำให้เขาโกรธในบางครั้ง แต่เธอก็ยังมีเล่ห์เหลี่ยมเป็นครั้งคราว

และรู้จักดึงเก้าอี้ให้เขาด้วย

ด้วยรอยยิ้มของเฉียวหยู่โม่ ทันใดนั้น อารมณ์ที่ไม่แยแสและแปลกแยกก็หายไป ในขณะนี้ นักแสดงหญิงหลายคนถึงกับมองจนตาค้าง

แบบนี้ ใครจะทนได้ล่ะ?

โจวหยุนสังเกตได้ชัดเจนจากด้านข้าง

สถานะของตระกูลเฉียวนั้นพิเศษมาก แม้แต่เธอเองก็รู้เรื่องคุณชายเฉียวเพราะการอธิบายของหยุนฉี

แม้ว่าพวกเขาทุกคนที่นี่จะอ่านข่าวและรู้เกี่ยวกับองค์กรของเฉียวซื่อ ก็ไม่สามารถรู้เบื้องลึกได้ มากสุดก็รู้แค่ว่านี่คือประธาน และเป็นคนที่รวยมาก!

โจวหยุนสูดหายใจเข้าลึกๆ และอดไม่ได้ที่จะเตือนตัวเองในใจว่า เรื่องที่ไม่ควรพูดก็ไม่ควรเค้นอย่างเด็ดขาด

หลังจากที่เฉียวหยู่โม่นั่งอยู่ข้างหยุนฉี พนักงานเสิร์ฟได้นำจานที่เปล่าบนโต๊ะออก แล้วแทนที่ด้วยจานพิเศษอีกรอบ

ซอสผัดกระดูก หม่าล่ากุ้งแดง ผัดเครื่องในไก่ และหมูตงพัว อาหารวางเต็มโต๊ะ

ทันทีที่กลิ่นเผ็ดและหวานจางหายไป กลิ่นควันอ่อนๆก็กลับมา บรรยากาศในห้องทั้งหมดดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

หยุนฉีก้มศีรษะลงและกินเข้าไปสองสามคำ เธอต้องยอมรับว่าคนที่เลือกสถานที่นี้สำหรับอาหารค่ำนั้นดีจริงๆ อย่ามองที่สภาพแวดล้อมทั่วไป รสชาติอาหารนั้นดีจริงๆ ไม่น่าแปลกใจที่ข้างนอกคนยังเยอะอยู่ จนดึกดื่นยังก็คงมีคนต่อคิวซื้ออาหาร

เฉียวหยู่โม่ดูแลหยุนฉี ใช้ตะเกียบกลางคีบอาหารสองสามอย่างที่เธอไม่สามารถคีบได้ จากนั้นจึงกินอาหารเองสองสามคำ

มองดูทั้งสองคนกินข้าวกัน ทุกคนก็รู้สึกอิ่มเอมใจ

ทั้งๆที่ออร่าของพวกเขาดูไม่ค่อยเข้ากับร้านอาหารนี้ ทว่า ท่าทางของคนสองคนนี้ ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าท่าทางการกินนั้นสง่างามมาก ทำให้ผู้คนเห็นแล้วหิวตามเลย

ไม่มีความรู้สึกหยิ่งทะนงเลย กลับกัน รู้สึกว่าตัวเองสามารถทานอาหารกับคนแบบนี้ได้ ถือว่ามีโชคมาก

โต๊ะเต็มไปด้วยผู้คน และหยุนฉีก็คุ้นเคยกับผู้สร้างหลักหลายคน แต่ก็มีหลายคนที่ไม่คุ้นตาเช่นกัน เมื่อกินข้าวเกือบเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นมองผู้กำกับเคอแล้วยิ้ม: “งานของฉันใกล้เสร็จแล้ว และฉันสามารถเข้าร่วมทีมได้ในวันจันทร์ ในแง่ของการแสดง ฉันยังคงไร้ประสบการณ์ ดังนั้น หวังว่าผู้กำกับจะให้คำชี้แนะนะคะ”

ในช่วงนี้ สิ่งที่ผู้กำกับเคอรอคือคำพูดเหล่านี้จากเธอ และเขานั้นดูตื่นเต้นมาก "ที่ไหนกันครับ! คุณหนูเหลิงถ่อมตนเกินไป ตอนที่คุณออดิชั่น ออร่าของคุณทะลุผ่านเลนส์เลยนะครับ จริงสิ ผมขอแนะนำให้คุณรู้จัก”

ตอนที่เหลิงหยุนฉีออกจากเมืองหลวง ตัวละครจำนวนมากในทีมยังไม่ได้เริ่มถ่ายทำ เหมาะกับใช้โอกาสคืนนี้ ให้ทุกคนทำความคุ้นเคยกัน

ผู้กำกับเคอทำหน้าที่ผู้แนะนำ แนะนำทุกคนที่โต๊ะให้หยุนฉีทีละคน เฉียวหยู่โม่นั่งอยู่ข้างๆ และไม่เข้าร่วม แต่ดวงตาของเขานั้น จะมองไปตามทิศทางสายตาที่หยุนฉีมอง