บทที่ 298 ประธานเฉียวรุกอีกขั้น!

แม้แต่นักเขียนบทที่เป็นคนออกคำถามก็ยังมองเหลิงหยุนฉีด้วยสีหน้าอึ้งเหม่อ คำตอบของเธอมีชั้นเชิงมากๆ! จะมีใครเหมาะสมไปกว่านี้อีก?

นั่นสิ! ก็วิ่งเหมือนกัน แต่ใครสามารถพิสูจน์ได้ว่ากำลังวิ่งไล่จับหัวขโมยกัน? หัวขโมยวิ่งหนีจนตายเอง เกี่ยวอะไรกับคนอื่น?

“จบแล้วๆ ฉันรู้สึกว่าท่ามกลางพวกห่วยแตกทั้งโต๊ะนี้ มีราชาปรากฏขึ้นแล้ว” เดิมทีมีคนเห็นว่าเหลิงหยุนฉีฐานะไม่ธรรมดา จึงเตรียมยกย่องประจบเธอแล้ว ทว่าคำตอบของเธอกลับทำให้ทุกคนนับถือจากใจจริง

ประเด็นคือ เธอยังแสดงเก่งอีกด้วย! เธอเผยสีหน้า “ประหลาดใจ” ได้พอดิบพอดี ราวกับว่ากำลังอยู่ในเหตุการณ์ก็ไม่ปาน!

ถึงว่าทำไมเธอถึงเป็นท่านประธานหญิง ความเฉียบแหลมนี้ ไหวพริบแบบนี้ จะเทียบได้ยังไงกัน???

เฉียวหยู่โม่มองดูเธอตอบคำถามนี้เหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ทั้งที่สีหน้าเธอเผยแวว “พวกนายเล่นก่อกวนอะไรกัน~” ทว่าในความเป็นจริงมุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ทำให้คนดูรู้สึกจั๊กจี้หัวใจ

เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์หยอกคนเล่นอีกแล้ว

เว่ยหยูเห็นความสนใจของประธานเฉียวอยู่ที่เหลิงหยุนฉีโดยสิ้นเชิง ไม่มองเหลียงลั่วหลินอีก พลันแทบอยากจะบูชาถวายเหลิงหยุนฉีทันที พระโพธิสัตว์ชัดๆ! ทำให้เขาอยากจะตะโกน “พระมาเรีย” ออกมาดังๆ เขานับถือจากใจจริงเลย!

ดังนั้น เขาจึงตะโกนนำว่า “เอาอีกข้อๆ!”

เมื่อกี้โจวหยุนเองก็แค่ขอคำตอบจากเหลิงหยุนฉีโดยอัตโนมัติ ได้ยินเธอตอบแบบนี้แล้วมีหรือที่จะยังอยู่เฉยๆ? ความสนใจของเธอพุ่งปรี๊ดไปถึงขีดสุด พลันเร่งให้นักเขียนบทออกคำถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นด้วยเช่นกัน

นักเขียนบทครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเอ่ยว่า:

“นี่ก็ถือเป็นธรรมเนียมที่รู้ๆกันในวงการอยู่แล้ว ไม่ว่ากองถ่ายไหนจะเริ่มถ่ายหนัง ก็ต้องทำพิธีบวงสรวง อันนี้ทุกคนรู้ดีใช่ไหม?”

นี่ก็ไม่ใชสิ่งที่ทำกันแค่เจ้าสองเจ้า เพราะมีปัจจัยหลายอย่างที่อยู่เหนือการควบคุมของกองถ่าย

ยกตัวอย่างเช่น ระหว่างที่ถ่ายทำ ฉากระเบิด ฉากต่อสู้ หรือบางครั้งก็ต้องโหนสลิง สิ่งเหล่าจะมีเรื่องไม่คาดคิดอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า? แม้จะถ่ายทำกันอย่างราบรื่น แต่ก็ยังต้องลุ้นว่าหนังที่ถ่ายออกมาจะผ่านการตรวจสอบหรือไม่ จะถูกยกเลิกฉายหรือไม่? หรือแม้จะผ่านการตรวจสอบแล้ว แต่ก็ยังต้องรอดูว่าจะได้กำไรหรือเปล่า ยอดขายเป็นอย่างไรบ้าง?

เพื่อภาวนาขอความราบรื่น แทบจะทุกคนในวงการ ล้วนต้องทำพิธีบวงสรวงแบบนี้ก่อนเริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการ

ได้ยินนักเขียนบทพูดดังนั้น ทุกคนก็ล้วนพยักหน้า

“งั้นทุกคนคิดว่า ของเซ่นไหว้ที่ใช้ในการบูชาต้องเป็นอะไรถึงจะดีที่สุด?”

นักเขียนบทถามประเด็นคำถาม

คนที่เข้าร่วมกองถ่ายนี้ นอกจากเหลิงหยุนฉีที่เป็นเด็กใหม่ คนอื่นๆล้วนเคยผ่านการทำงานในกองถ่ายมาไม่น้อยแล้ว พลันต่างคนต่างแย่งกันพูดประสบการณ์ตัวเอง

“หมูหัน! อันนี้ดีสุด!”

“อะไรกัน! ทั้งที่ผลไม้เหมาะสมที่สุดแท้ๆ!”

“แม่ไก่! ฉันจะเล่าให้ฟังนะ กองถ่ายก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยอยู่ ก็คือเอาแม่ไก่เซ่นไหว้นี่แหละ จนภายหลังทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำเลย!”

เฉียวหยู่โม่มองไปที่เหลิงหยุนฉี สงสัยว่าเธอจะตอบยังไง ถ้าเป็นคำตอบตามวิธีคิดของเธอ ต้องไม่ใช่คำตอบแบบทั่วไปแน่ ๆ เขาจึงหัวเราะเบาๆ เอ่ยว่า “เธอคิดว่าไง?”

ทั้งที่เสียงเอ่ยถามของเขาไม่ได้ดังมาก ทว่าแท้จริงแล้วทุกคนล้วนคาดหวังในคำตอบของเหลิงหยุนฉี แม้แต่เหลียงลั่วหลินก็ยังจับถ้วยชาเอาไว้ รอตำคอบของเธอเงียบๆ