บทที่ 299 สมปรารถนา!

เหลิงหยุนฉีเบิกตาเล็กน้อย ดึกดื่นป่านนี้ ไปบ้านเขางั้นเหรอ?

เธอต้องการให้พ่อกับแม่เธออยู่กันสองต่อสอง ดังนั้นจึงออกมาร่วมทานอาหารกับกองถ่าย เพราะอยู่ต่อหน้ากว้างขวางคออย่างเธอ สองสามีภรรยาก็คงไม่สะดวกพูดเรื่องส่วนตัวมากแน่ ๆ แต่จะให้เธอไปเที่ยวบ้านของเขาตอนดึกดื่นป่านนี้ รอเธอกลับถึงบ้านอีกที เกรงว่าก็คงจะหลังเที่ยงคืนแล้ว เหลิงจี้จุนพ่อเธอคงกลายเป็นบ้าแน่ ๆ

ทว่า ตอนนั้นคนที่ตอบตกลงจะไปบ้านเขาเองก็เป็นเธอ ดูจากท่าทางของเขา ถ้าเธอไม่ไปก็ดูจะเหมือนไม่รักษาคำพูดเล็กน้อย

เหลิงหยุนฉีกระพริบตา ยังไม่ทันปริปาก เฉียวหยู่โม่ก็ช่วยเธอจัดเสื้อโค้ทที่คลุมอยู่บนไหล่เธอเบาๆ “วันจันทร์เธอจะไปกองถ่ายไม่ใช่เหรอ? ถึงตอนนั้นจะยังไปวิ่งตอนเช้าอยู่ไหม?”

เมื่อได้ยินเขาเปลี่ยนเรื่องคุย เหลิงหยุนฉีก็ครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง “ไม่ค่อยแน่ใจ” เธอเข้ากองถ่ายไม่นานหรอก ฟังจากความหมายของผู้กำกับเคอ คือฉากทั้งหมดของเธอถูกเลื่อนมาจนถึงตอนนี้ ก็น่าจะถ่ายทำถี่ๆอย่างต่อเนื่อง เรื่องเวลาขึ้นอยู่กับกองถ่ายล้วน ๆ

ในเมื่อตอบตกลงว่าจะแสดงแล้ว เธอก็ย่อมไม่ทำตัวเอาแต่ใจอะไรอยู่แล้ว ผู้กำกับต้องการอะไร เธอก็ทำตามนั้น

อีกอย่าง สถานที่ถ่ายทำเธอก็เคยไปดู ที่นั่นค่อนข้างห่างไกลจากตัวเมือง อุปกรณ์ต่างๆนานาก็เยอะแยะ ไม่มีเส้นทางให้วิ่ง ความเป็นไปได้สูงสุด คือเธออาจจะย้ายไปอยู่โรงแรมที่โจวหยุนเข้าพัก ประหยัดเวลาเดินทางไปกลับจากตัวเมืองถึงกองถ่าย

ก่อนหน้านี้ โจวหยุนยังเคยบ่นกับเธอว่าโรงแรมนั้นสิ่งอำนวยความสะดวกค่อนข้างเก่า สร้างมาตั้งแต่เมื่อหลายปีที่แล้ว เดาว่าห้องออกกำลังกายก็คงสภาพไม่ต่างกัน เธอออกกำลังกายในห้องตัวเองนิดหน่อยก็พอแล้ว รอออกจากกองถ่ายเมื่อไหร่ก็ค่อยไปวิ่งตอนเช้าต่อ

“ถ้าเป็นแบบนี้ ถ้านับตามเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เข้ากองถ่าย อย่างน้อยเธอก็ต้องรอถึงอาทิตย์หน้าถึงจะไปคฤหาสต์บนเขานั้นได้” เฉียวหยู่โม่ยิ้มเบาๆ เสียงแทบจะชิดอยู่ที่ข้างหูเธอ ทุ้มต่ำแหบพร่า

เหลิงหยุนฉีนึกถึงเมื่อกี้ตอนที่เขาอยู่ในห้องอาหาร ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงตอนพูด ก่อนที่สายตาเธอจะชะงักในทันที!

เปลี่ยนเรื่องคุยอะไรสักที่ไหนกัน ตั้งแต่ต้นจนจบ บทสนทนาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยต่างหาก!

จู่ ๆเหลิงหยุนฉีก็เผยสีหน้าแต้มยิ้ม แล้วก้าวไปข้างหนึ่ง

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแทบจะแนบชิดจนกลายเป็นศูนย์ในทันที

“อยากให้ฉันไปขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอรู้สึกว่า ที่เขาจงใจพูดถึงเรื่องนี้ ก็เพราะมีแผนอื่นแน่ ๆ เพระในคฤหาสต์เขามีอะไรบางอย่าง หรือว่า......

เขาเตรียมจะทำอะไรในคฤหาสต์นั้น?

ริมฝีปากแดงนุ่มภายใต้แสงจันทร์ ราวกับยังมีน้ำใสๆเคลือบ ใกล้ชิดกันขนาดนี้ เฉียวหยู่โม่รู้สึกว่า บนนั้นเหมือนจะยังมีกลิ่นน้ำองุ่นที่เขาเพิ่งดื่มลงไป ก็ไม่รู้ว่า ถ้าได้ลิ้มชิมริมฝีปากเธอ จะเป็นกลิ่นนั้นและหวานแบบนี้หรือเปล่า?

ณ วินาทีนี้ แววตาของเฉียวหยู่โม่ยิ่งอยู่ยิ่งหม่นแสงลง ลุ่มลึกจนไม่เห็นก้นบึ้ง เขามองดูใครบางคนที่อยู่ใกล้ตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆยกยิ้มมุมปาก แล้วเอ่ยเสียงขำว่า “งั้นเธอจะไปหรือเปล่า?”

เหลิงหยุนฉีเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองใบหน้าของเขา จากนั้นก็ตอบอย่างไม่อิดออดว่า “ไป!”

โอกาสที่ดีขนาดนี้ เธอก็ต้องไปลองดูสักครั้งอยู่แล้ว

ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่สระน้ำกลางแจ้งที่เธอเห็นวันนั้น หากได้แช่ตัวในนั้น และชมทิวทัศน์ฤดูหนาวของป่าเขา ก็คงจะมีความสุขมากแน่ ๆ