บทที่ 300 ขึ้นรถ เดินทาง!

“ลูกจะแสดงหนังงั้นเหรอ?” เรื่องของคุณชายเฉียวพักไว้ก่อนยังไม่พูดถึง ไม่ว่ายังไงเหลิงจี้จุนก็คิดไม่ถึง ว่าลูกสาวตัวเองจะมีความคิดแบบนี้ แต่ก่อนไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกสนใจเรื่องวงการบันเทิงเลยหรือไง?

“ผู้กำกับเคอรับผิดชอบน่ะ แล้วบ้านโจวหยุนก็เป็นสปอนเซอร์ด้วย แพลตฟอร์ม BOX ของบริษัทหนูที่เพิ่งออกสู่ตลาดก็จะได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้ด้วย ยิงกระสุนนัดเดียวได้นกหลายตัว ยังไงซะก็เป็นแค่ตัวประกอบ หนูรู้สึกว่าตัวเองแสดงได้” หยุนฉีเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อเธอฟังคร่าวๆ

ยังไม่พูดถึงอย่างอื่น โจวหยุนกับเธอเป็นรูมเมทกันมาหลายปี เรื่องนี้เหลิงจี้จุนรุ้ดี ตอนนั้นสองคนนี้ย้ายไปอยู่หอนอก เขายังเคยสืบเกี่ยวกับตระกูลโจวโดยเฉพาะ มั่นใจว่าลูกสาวตระกูลโจวคนนี้นอกจากเปลี่ยนแฟนค่อนข้างบ่อย อีกทั้งยังมีสเปคประหลาดๆที่ชอบผู้ชายน่ารัก นอกนั้นก็ถือว่าไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อเห็นภรรยาเองก็ไม่คัดค้านอะไร เขาจึงจะพยักหน้า “ลูกสนุกก็พอ ชอบอะไรก็ไปทำเถอะ พ่อสนับสนุนลูกเสมอ”

หลายปีมานี้ เพราะเขาทำงานต่างประเทศ แทบจะไม่มีเวลาดูแลลูกเลย จะบอกว่าไม่ละอายใจนั้นเป็นไปไม่ได้ เขาเองก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากลูกมากนัก เพียงแค่เหมือนพ่อธรรมดาคนหนึ่ง ที่หวังว่าลูกสาวจะปลอดภัยและอยู่ดีมีสุข ไม่มีทุกข์ไม่มีโศก

หยุนฉีมองดูเขา ดวงตาเผยแววอบอุ่น

พ่อที่สนับสนุนลูกโดยปราศจากเงื่อนไขแบบนี้ แม้จะอยู่ในครอบครัวทั่วไปก็เห็นได้ยากมากๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลเหลิงที่มีฐานะแบบนี้

เธอรู้สึกโชคดีจากใจจริง ที่พระเจ้าให้โอกาสเธอได้มาเกิดใหม่ในครอบครัวแบบนี้ เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว หยุนฉีก็รีบจูงพวกเขากลับห้องนอนทันที “เดี๋ยวหนูอาบน้ำเสร็จก็นอน พ่อกับแม่ก็รีบๆเข้านอนเถอะ”

จางหมินลูบใบหน้าเรียวเล็กที่งดงามของลูกสาวอย่างพึงพอใจ “โอเค!” บนใบหน้าแต้มไปด้วยความสุขที่ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ

คืนนี้ เหลิงหยุนฉีนอนตอนห้าทุ่มกว่าๆ เช้าวันที่สองก็ตื่นขึ้นมาเอง เมื่อวานทั้งวัน อันที่จริงเธอเสียเวลากับการเดินทางไปมากว่าครึ่ง ทีแรกก็ไปงานเปิดตัวสินค้า จากนั้นไปนั่งเครื่องบินกลับเมืองหลวง ต่อด้วยไปงานเลี้ยงอาหารอีก ตอนนี้พอตื่นนอนแล้ว ความเหนื่อยล้าของร่างกายก็หดหายไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อแต่งตัวลงมาชั้นล่าง กลับพบว่าห้องโถงว่างเปล่า พ่อบ้านเห็นเธอเดินลงมา ก็พลันเดินไปหาเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทันที

“พ่อกับแม่ล่ะ?”

เธอรับแก้วนมที่พ่อบ้านยื่นมาให้ แล้วค่อยๆดื่มคำหนึ่ง พลางกระพริบตาอย่างสีหน้าประหลาดใจ

“คุณชายเพิ่งกลับประเทศ ตอนเช้ามีเพื่อนเก่าไม่กี่คนโทรมาเชิญไปรวมตัวกัน คุณหญิงเห็นว่าคุณยังไม่ตื่น ก็บอกผมโดยเฉพาะว่าไม่ต้องรบกวนคุณ”

หากนับดูแล้ว ความสัมพันธ์ของตระกูลเหลิงในเมืองหลวงนั้นค่อนข้างซับซ้อน นอกจากท่านเหลิงที่เป็นบุคคลสำคัญ หลายปีมานี้เหลิงจี้จุนที่อยู่เมืองนอกมาโดยตลอดเองก็ทำคุณงามความดีให้ประเทศชาติมากมาย ครั้งนี้กลับมาก็เก็บเกี่ยวประสบการณ์ได้มากพอแล้ว จึงได้เลื่อนตำแหน่งโดยปริยาย

หากคิดดูแล้ว แม้ตระกูลเหลิงจะมีแค่เธอที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ทว่าเธอกลับมีลูกพี่ลูกน้องผู้ชายหลายคน แต่ละคนก็มีความสามารถไม่ธรรมดา ความสัมพันธ์ของตระกูลเองก็ปรองดองกัน อยู่ในเมืองหลวงก็เป็นตระกูลชื่อดังชั้นนำมาโดยตลอด สามารถเชิญพ่อแม่เธอไปตามคำเชิญได้ทั้งคู่ ภูมิหลังต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ เด็กผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่จำเป็นต้องไปร่วมโต๊ะทานอาหารกับผู้ใหญ่จริงๆ

หยุนฉีพยักหน้าอย่างเข้าใจ โดยปกติแล้ว งานเลี้ยงอาหารแบบนี้เวลาจะไม่ได้สั้นมากนัก ไม่แน่ ตอนบ่ายอาจจะยังมีกิจกรรมอย่างพวกงานเลี้ยงน้ำชาอีก เดิมทีเธอยังจะบอกพ่อแม่ว่าตอนเย็นเธอจะไปเป็นแขกที่บ้านเฉียวหยู่โม่ คราวนี้กลับไม่ได้พูดแล้ว

“คุณหนูจะทานอาหารตอนนี้ไหมครับ?” พ่อบ้านดูเวลาครู่หนึ่ง นี่ก็จะสิบโมงแล้ว

“อืม” หยุนฉีดื่มนมหมดก็พยักหน้ายิ้มๆ “ทำอะไรง่ายๆก็พอ หนูกินคนเดียว อาหารเช้ากับกลางวันกินรวมกันเลยก็ได้”