บทที่ 301 ชายหญิงสองต่อสอง

เฉียวหยูโม่พูดไม่ผิด ระยะทางจากคฤหาสต์เหลิงถึงคฤหาสต์บนเขาต้องใช้เวลาขับรถเกือบสองชั่วโมง

ตอนแรกที่เธอออกจากบ้าน ยังรู้สึกว่าแดดค่อนข้างร้อน เมื่อมาถึงคฤหาสต์ที่เงียบสงบหลังนี้ก็เป็นตอนสี่โมงเย็นแล้ว

รถยนต์ถูกขับเข้าไปยังโรงจอดรถภายในคฤหาสต์ จากนั้นทั้งคู่ก็ขึ้นลิฟต์ส่วนตัว

ทันทีที่เข้าไปในห้องโถง ฝีเท้าของหยุนฉีก็พลันชะงัก

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือกระจกบานใหญ่จรดพื้น ไม่มีฝุ่นแม้เพียงเศษเสี้ยว วิวเขาด้านนอก เปรียบเสมือนภาพวาดที่อยู่ตรงหน้า

ต้นไม้สูงตระหง่านสลับกับใบต้นยัคคา ต้นสน และดอกไห่ถัง สุดลูกหูลูกตาคือความเขียวขจีของขุนเขาและทะเลสาบที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ที่ไกลพ้น ชั่วขณะหนึ่ง ราวกับว่าโลกทั้งใบเงียบสงบลง ทิวเขาราบโค้งที่อยู่ห่างไกล เสียงนกร้องก้องอยู่บนอากาศ ราวกับแดนสวรรค์ที่สะกดสายตาของทุกคน

หลังคาไม้ทรงสูง เฟอร์นิเจอร์ย้อนยุคสไตล์จีนโบราณที่สง่าสงาม ผสมผสานกับการออกแบบสมัยใหม่ที่เรียบง่าย กลมกลืนไปกับธรรมชาติ

เฉียวหยู่โม่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ เห็นประกายแสงในดวงตาของเธอ จากแสงแวววาวดวงเล็กๆจนสุดท้ายยิ่งอยู่ยิ่งพร่างพราว ดวงตาคู่นั้นราวกับพูดได้ เต็มไปด้วยความตะลึงงันและแววชื่นชม

เขาอดเลียริมปีปากที่แห้งผากไม่ได้ จากนั้นก็หยิบรีโมทคอนโทรลมากดเปิดหน้าต่างจรดพื้นบานนั้น

เสียง “วูบ” ดังขึ้นเบาๆ—-

วินาทีต่อมา ระเบียงดาดฟ้าชมวิวที่กว้างใหญ่ ควบคู่กับสายลมเย็นสดชื่น ปรากฏโฉมหน้าทั้งหมดแก่สายตา

พื้นระเบียงทั้งในร่มและกลางแจ้งปูด้วยไม้มะฮอกกานี ฉากกั้นกระจกถูกเลื่อนขึ้น เชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกันในพริบตา เมื่อก้าวเดินออกไป จึงจะพบว่า หากมองลงไปจากตำแหน่งนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางสายลม ต้นไม้เรียงยาวตามแนวเชิงเขาสุดลูกหูลูกตา

เหลิงหยุนฉีอดชื่นชมในใจไม่ได้ “นี่มันแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์ชัดๆ!”

“ดื่มอะไรหน่อยไหม?” เฉียวหยู่โม่เห็นเธอยื่นอึ้งอยู่ตรงนั้น พลันอดยิ้มขำเบาๆไม่ได้

“บ้านนายมีอะไรบ้าง?” เธอมองไปที่เขาโดยอัตโนมัติ

พลันเห็นเขากำลังยืนเลือกอยู่หน้าตู้โชว์เหล้า

หยุนฉีจึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าเขาเหมือนจะชอบชิมไวน์มาก แต่ก่อนตอนที่คุยกัน ก็เคยพูดถึงมาก่อนว่าเขามีโรงเก็บเหล้าที่บ้าน

เพียงแต่ ดูจากท่าทางแล้ว คฤหาสต์หลังนี้น่าจะเป็นที่ที่เขามาค่อยข้างบ่อยในช่วงนี้ แม้เหล้าบนตู้โชว์เหล้าจะมีเยอะ ทว่าส่วนใหญ่แล้วก็เป็นไวน์องุ่น เห็นได้ชัดว่าปกติเขาจะรับแขกที่นี่

หยุนฉีเดินไปดูเล็กน้อย แล้วหยิบไวน์มอสคาโต้จากไวน์มากมาย

“เธอชอบไวน์องุ่นขาวเหรอ?” เฉียวหยู่โม่มองเธออย่างประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเธอจะเลือกไวน์ขวดนี้ ทว่าฝีเท้ากลับไม่หยุดนิ่ง พลันเดินไปเอาดีแคนเตอร์กับแก้วไวน์ทรงสูงสองแก้วที่เคาน์เตอร์บาร์

ไวน์นี้เป็นไวน์องุ่นขาวมัสแคทที่มีชื่อเสียง ความล้ำค่าของมันคือผลิตน้อยมากๆ มีเพียงองุ่นที่ปลูกในบาเลนเซียของสเปนจึงจะสามารถหมักไวน์แบบนี้ออกมาได้ แต่ก็เหมาะกับผู้หญิงมากจริงๆ เพราะรสชาติออกหวาน รสสัมผัสก็ดีมาก

“ที่นี่สวยเกินไปแล้ว ทั้งเขานี้คงไม่ได้มีแค่บ้านนายหลังเดียวหรอกนะ?”

นี่มันแดนสวรรค์ชัดๆ

“ตอนฉันขับรถขึ้นมา ระหว่างทางเธอเห็นบ้านหลังอื่นไหม?” เฉียวหยู่โม่รินเหล้าให้เธอ แววตาเผยแววขบขัน