บทที่ 303 ปากของผู้ชาย ผีที่หลอกคน

หยุนฉีรู้สึกว่า สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ เมื่อเริ่มลอกเปลือกภายนอกออก ก็จะค้นพบแก่นแท้ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังมารยาทที่แสดงออกมา

ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเฉียวหยู่โม่ฉีกความสุภาพบุรุษในตอนปกติทิ้ง จะพูดเหตุผลกับเขานั้นไม่ได้ผล

ทว่า เธอก็ยังคงอยากดิ้นรนต่อ

“ฉันไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมา” เธอก้มหน้าลง ชี้ให้เขาเห็นว่าเธอใส่ชุดธรรมดามา ไม่เหมือนใครบางคน ที่ใส่ชุดว่ายน้ำทีเดียว ซ่อนไว้ใต้ผ้าขนหนู

ทว่า เธอผิดไปแล้ว

เธอประเมินความพร้อมของใครบางคนในวันนี้ต่ำไป!!

“ในห้องน้ำมีชุดตัวใหม่” เฉียวหยู่โม่ยันมือข้างหนึ่งขึ้นอย่างเกียจคร้าน แล้วกึ่งนั่งกึ่งพิงขอบสระ มองจากมุมของเหลิงหยุนฉี ราวกับว่าเขาลอยอยู่กลางอากาศเหนือภูเขา ส่วนแขนของเขาก็ตวัดผ่านผิวน้ำ ชี้ไปยังทิศทางของห้องน้ำด้วย “เจตนาดี”

ณ วินาทีนี้ หยุนฉีแทบจะอยากพูดออกมาว่า: นายรู้ไซส์ฉันได้ยังไง?

ทว่า คำถามโง่เขลาแบบนี้ยังไม่ทันออกจากปาก ก็ถูกเธอขจัดทิ้งเสียก่อนแล้ว

ครั้งก่อนตอนที่เลือกชุดว่ายน้ำที่รีสอร์ท เขาก็ไปดูด้วยกันกับเธอ ตอนนั้น เขายังโยนผ้าคลุมไหล่ให้เธอโดยเฉพาะอีกต่างหาก

หรือว่าตั้งแต่ครั้งก่อน เขาก็สังเกตเห็นไซส์ชุดว่ายน้ำของเธอแล้วงั้นเหรอ?

เหลิงหยุนฉีอ้าปาก อารมณ์ความรู้สึกที่เพิ่งระงับลงไปเมื่อกี้นี้พลันปะทุขึ้นมาทันที

เย็นชาและสูงศักดิ์อะไรกัน???

นี่น่ะเหรอ?

ขงเบ้งยืมธนูยังไม่แสดงเก่งเท่าเขาเลย!

น่าเหลือเชื่อชะมัด!

ถึงว่าทำถึงทำให้พวกบริษัทฝั่งยุโรปอเมริกาถึงอกสั่นขวัญหายกันจนต้องมามอบเงินร้องขอความร่วมมือ ว่ากันว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ เขาไม่ใช่

แต่เขาเจ้าเล่ห์แผนซ้อนแผนเลยต่างหาก!

“ไม่อยากลองจริงๆเหรอ? วิวที่นี่ดีไม่เลวเลย” เห็นเธอนิ่งไม่ขยับ เฉียวหยู่โม่ก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปดูพระอาทิตย์ที่ค่อยๆตกดิน

แสงอาทิตย์แต่งแต้มท้องฟ้าจากสีทองกลายเป็นสีแดง ป่าเขาทั้งผืนกลายเป็นภาพพาโนรามา

วินาทีนั้น หยุนฉีเหมือนถูกบางอย่างสะกดจิต ในใจมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

แม้จะเบาเล็กน้อย ทว่ากลับชัดเจนมาก—

ตอบตกลงเขา!

เธอมองใครบางคนหันตัวกลับมา ท่อนแขนแข็งแกร่งกางแผ่ออก กล้ามเนื้อทุกมัดราวกับประติมากรรมที่ประณีต แผ่ซ่านความรุ่มร้อนกลืนไปกับควันที่ฟุ้งกระจาย