บทที่ 304 ชาตาลิขิต (อวสาน)

เมื่อน้ำอุ่นในสระเลยหน้าอก หยุนฉีก็หรี่ตาลงอย่างพอใจ

อุ่นจัง......

เฉียวหยู่โม่มองดูเธอถอดชุดคลุมอาบน้ำแล้วลงสระต่อหน้าต่อตา จากนั้น......

ก็เหมือนอย่างที่เขา “ปรารถนา” เธอลงมา “แช่ตัว” จริงๆ แต่หลังจากนั้น ก็ไม่ขยับแล้ว!!

แววตาเขากลอกกลิ้งไปด้วยความรู้สึกมากมาย เนิ่นนาน เขาก็พลันหัวเราะเสียงเบา

ในเมื่อเธอไม่ยอมมา งั้นเขาก็จะไปหาเธอเอง!

เขามุดตัวลงไปในน้ำ หายวับไปในพริบตา

ตอนที่หยุนฉีลืมตาขึ้น นอกจากเห็นคลื่นน้ำที่ตำแหน่งเดิมของเขาก็ไม่เห็นอะไรอีก

ราวกับว่าสระน้ำไร้ขอบที่กว้างใหญ่นี้เหลือแต่เธอเพียงคนเดียว

เธอว่ายน้ำเก่งมากๆ ร่างกายแทบจะไม่ใช้แรงอะไร ขยับเพียงขาทั้งสองข้างที่ใต้น้ำ อาศัยการลอยตัวช่วยรักษาสมดุลของร่างกาย

ทว่า วินาทีถัดมา จู่ ๆเธอก็รู้สึกว่าปลายนิ้วของตัวเองถูกแตะโดยอะไรบางอย่าง

ราวกับคลื่นไฟฟ้าที่ไหลผ่านปลายนิ้ว

เธอเบิกตาโพลง รู้สึกถึงอะไรบางอย่างผ่านฝ่ามือเธอไป

ยังไม่รอให้เธอตอบสนอง จู่ ๆตรงหน้าก็มีคลื่นน้ำ ก่อนที่เฉียวหยู่โม่จะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ!!!

ทุกอย่างราวกับเป็นภาพสโลว์โมชัน--

หยดน้ำจากกรามคางไหลผ่านลูกกระเดือกไปยังแผงอก จนสุดท้าย ก็หยุดลงบนผิวน้ำ

วินาทีนั้น เหลิงหยุนฉีรู้สึกว่าความชาที่ฝ่ามือเมื่อกี้นี้ลุกลามไปทั่วทั้งกายในทันที

เฉียวหยู่โม่ใช้มือเดียวเสยผมที่เปียกปอนขึ้น พลันเผยใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ที่ติของเขา ฮอร์โมนระเบิดพุ่งเข้าใส่หน้าอย่างฉับพลัน!

วินาทีนี้ ลมหายใจของทั้งสองคน แทบจะแนบชิดกัน แม้กระทั่งอากาศ ก็ราวกับรุ่มร้อนขึ้นไม่กี่ระดับ......

“ฉันบอกให้เธอมา ไม่เชื่อฟังงั้นเหรอ?”

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย มองดูสีแดงสดที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกเพียงแค่ว่า บนโลกนี้ มีเพียงเธอเท่านั้น ที่ใส่สีแดงแล้วยั่วยวนใจขนาดนี้ได้

นอกเหนือจากตอนแรก ชั่ววินาทีที่ผ้าขนหนูบนตัวเขาหล่นลงมา ดวงตาเธอเผยแววตตกตะลึงครู่หนึ่ง ก่อนที่ความรู้สึกแบบนั้นจะสลายไปเป็นแววขบขัน

แม้ชุดว่ายน้ำที่เขาเตรียมไว้ให้จะเปิดเผยมากเกินไป ทว่าวินาทีที่เธอถอดชุดคลุมอาบน้ำ ปลายนิ้วเธอนั้นไร้ซึ่งความลังเล

จู่ ๆ เขาก็เริ่มอ่านความคิดเธอไม่ออก

ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ราวกับว่าเมื่อเผชิญกับเธอ ทุกอย่างก็จะอยู่เหนือการควบคุมไปเสียหมด!

ทว่ายิ่งเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งชื่นชม จนกระทั่ง เริ่มค่อยๆเกิดความรู้สึกลุ่มหลง......

“ที่นี่ก็ดีมากแล้ว” หยุนฉีสบมองดวงตาของเขาที่ฉายแววตกตะลึง ทำเพียงยกยิ้มบางๆ ราวกับว่าความรู้สึกเมื่อกี้นี้เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น

“ไม่ใช่ว่าอยากชมวิวบนเขาเหรอ?” เฉียวหยู่โม่ค่อยๆเกี่ยวนิ้วของเธอที่ใต้น้ำ เขาถอนหายใจพูดเสียงเบาราวกับพึมพำ......

หยุนฉียกยิ้ม ดวงตาเผยแววประกาย เนิ่นนาน จึงจะตอบว่า—

“โอเค!”

เฉียวหยู่โม่รู้สึกเพียงแค่หัวใจตัวเองเหมือนล่องลอยอยู่กลางอากาศ

ตำแหน่งร่วงหล่นเพียงหนึ่งเดียว ก็คือหัวใจของเธอ

ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ทว่าวินาทีนี้ เขาเข้าใจถึงความเป็นจริงบางอย่างอย่างชัดเจน—ทุกการกระทำของเธอ ล้วนส่งผลต่อทุกความรู้สึกของเขา!

ทั้งคู่ว่ายไปยังปลายสระน้ำ

ดูจากผิวน้ำแล้วไม่มีปัญหาอะไร มีเพียงพวกเขาสองคนที่รู้ ว่าในใต้น้ำ นิ้วมือของทั้งคู่ที่เกี่ยวกัน ไม่เคยหลุดออกจากกันเลยสักครั้ง

จนกระทั่งเหลิงหยุนฉีว่ายมาถึงจุดหมาย มือข้างหนึ่งแตะริมสระเบาๆ มองดูพระอาทิตย์ตกดินช่วงสุดท้าย ค่อยๆหายเข้าไปในหุบเขา

เฉียวหยู่โม่ที่อยู่ข้างๆพลันปริปากว่า:

“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์”

ไม่ใช่ “คุณหนูเหลิง” เหมือนหยอกล้อ ไม่ใช่ “เหลิงหยุนฉี” ตามมารยาท แต่เป็นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เป็นหนึ่งเดียวในใจเขา

คนคนนี้ที่ขโมยหัวใจเขาโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับกระหยิ่มยิ้มย่องต่อหน้าเขา

“หือ?”

เหลิงหยุนฉีหันไปมองเขา หรี่ตาลงเล็กน้อย