บทที่ 40 พี่สะใภ้! คุณสงสารคุณชายเฉียวหน่อยเถอะ!

หวังเชียนเข้าใจความหมายในสายตาของเหลิงหยุนฉี และชี้ไปที่เฉียวหยู่โม่ด้วยสีหน้าสงสาร “เมื่อวานคุณพ่อของผมประชุมและกลับถึงบ้านตีสอง ผมกล้าพูดว่าในฐานะผู้นำบริษัท อย่างน้อยตีสามพี่เฉียวถึงได้นอน วันนี้ก็ประชุมทั้งวัน! ชาวสปาร์ตาที่บ้าคลั่งยังไม่กล้าทำถึงขนาดนี้ หยุนฉีถือว่าคุณสงสารพี่เฉียวเถอะ เล่นแทนเขาสักเกม”

เหลิงหยุนฉีมอง เฉียวหยู่โม่ อีกฝ่ายเพิ่งพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แต่ไม่ได้ปฏิเสธ

ดังนั้น วันนี้เวลาช่วงพักกลางวันของเขา ถูกตนเองยึดใช้ ทำให้ทำงานทั้งวัน จนไม่มีเวลาพักผ่อนแม้แต่น้อย?

เหลิงหยุนฉีคิดว่าเมื่อก่อนถือว่าตนเองเป็นคนบ้างาน และขณะนี้ทำให้เธอรู้สึกผิด

ทั้งๆที่เธอต้องการเลี้ยงอาหารกลางวันเพื่อขอโทษเฉียวหยู่โม่ แต่สุดท้าย กลับทำให้เขาไม่มีเวลาพักผ่อนเลยสักนิด

“โอเค” เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตกลง

คนที่อยู่ด้านข้างเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าท่าทางของ เฉียวหยู่โม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของหวังเชียน

เมื่อก่อนเขาไม่เคยให้ใครเล่นแทนตนเอง

ในห้องนี้ นอกจาก เฉียวหยู่โม่และเธอแล้ว มีทั้งหมดเจ็ดคน เนื่องจากเธอเล่นแทนเฉียวหยู่โม่ ดังนั้นจึงมีสองโต๊ะพอดี

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว พนักงานรีบเก็บโต๊ะอาหาร และจัดโต๊ะสำหรับเล่นไพ่ให้พวกเขาโดยเฉพาะ

ชิปถูกจัดวางเรียบร้อยแล้ว กองอยู่ข้างหน้าทุกคน

เธอไม่ได้ถามราคาชิป แต่หันไปกระซิบกับเฉียวหยู่โม่ “ปกติแล้วคุณเล่นชนะกันเท่าไหร่?”

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วเฉียวหยู่โม่ก็ถอดเสื้อโค้ท เผยให้เห็นชุดลำลอง ทำให้เขารูปร่างของเขายิ่งดีมากขึ้น เขานั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลังของ เหลิงหยุนฉีแสงไปส่องอยู่บนใบหน้าจากด้านข้าง ทำให้ดวงตาของเขาลึกซึ้งจนอยากที่จะคาดเดา

เมื่อได้ยินคำถามของเหลิงหยุนฉีเขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองเธอแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “คุณแน่ใจมากขนาดนั้นเชียวเหรอว่าปกติผมเป็นฝ่ายชนะ?” เพราะเธอเอ่ยปากก็ถามว่าเล่นชนะเท่าไหร่? ไม่ใช่เล่นชนะหรือแพ้เท่าไหร่?

เธอมั่นใจในตัวเขามากขนาดนั้นเชียวเหรอ?

เหลิงหยุนฉีมองฟางรัวถังซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเธอและกำลังสับไพ่ ทางด้านซ้ายและขวาของเธอคือหลิวเหอ และจางหยู พวกเขาทั้งสามสนทนาอย่างเกียจคร้าน การเคลื่อนไหวของพวกเขาเป็นธรรมชาติและเป็นกันเอง ซึ่งดูแล้วผ่อนคลายเป็นอย่างมาก ทำให้เสียงกระซิบระหว่างเธอกับเฉียวหยู่โม่กลายเป็นเรื่องปกติ

“ถ้านายแพ้ นายก็ไม่ใช่เฉียวหยู่โม่แล้ว” พูดตลกไปได้ กล่าวถึงการวางแผนและกลอุบายแล้ว บุคคลนี้เป็นระดับเทพอย่างสมบูรณ์ การกระทำที่ตนเองได้ยินก่อนหน้านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะกลายเป็นตำนานสืบทอดไปแล้ว

เขาจะแพ้?

โดยเฉพาะเรื่องการเล่นไพ่?

เหลิงหยุนฉีกะพริบตาอย่างขบขัน

ขอเพียงมีความสามารถในการคิดเลขอยู่ในใจดีเยี่ยม ขอเพียงแค่ไม่โชคร้ายจนเกินไป แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนแพ้และเสียชิปมากที่สุด

อย่างไรก็ตาม……

เมื่อเฉียวหยู่โม่ฟังคำพูดนี้แล้ว ไม่สามารถถือเป็นอะไรได้

เขาเหลือบไปด้านข้าง และเหลิงหยุนฉีซึ่งกำลังรอคำตอบของเขา

ดวงตาของเธอซึ่งมีความอยากรู้อยากเห็นที่หาได้ยาก แสงสว่างอยู่ในส่วนลึกของรูม่านตาของเธอ เลือนรางแต่ประกายแวบวับ

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้จักกันแค่สองวันเท่านั้น

แต่ดูเหมือนเขาเข้าใจเธออย่างไม่มีเหตุผล