บทที่ 49 เซียวหรานเคือง

เซียวหรานค่อย ๆ หรี่ตาลง และเมื่อเขาไม่ได้พูด ดวงตาที่ลึกนั้นดูอันตรายเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาจับจ้องไปที่ใครคนหนึ่ง

วินาทีที่แล้ว โจวหยุนซึ่งกำลังให้กำลังใจเพื่อนในใจนั้น ตอนนี้ได้หมดความแข็งแกร่งแล้ว

เธอตัวสั่นสะท้าน!

มีคนที่สามารถทำให้เธอตะลึงจนไม่กล้าเอ่ยเสียงโดยใช้เพียงกลิ่นอายที่เผยออกมา

ไม่น่าแปลกใจที่เขาได้เป็นเทพแห่งวงการธุรกิจได้!

“ดูเหมือนว่าช่วงนี้คุณจะชอบพูดคำว่า 'ไม่' กับฉันบ่อยนะ” เขาไม่ได้ลองใจ คราวนี้ เสียงที่สงบของเซียวหรานเผยความเหลือเชื่อที่แปลกใจออกมา

เหลิงหยุนฉีสบตาเขา ดวงตาของที่อยู่หลังแว่นกันแดดนั้นเย็นชากว่าเซียวหรานอย่างมาก แต่น้ำเสียงของเธอ ฟังไม่ออกว่าเธอมีอารมณ์อย่างไร “ฉันแค่ไม่อยากรบกวนการทำงานของคุณ” ขณะที่เธอพูด เธอหันไปมอง เหลือบมองเหล่าชายชุดสูทที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ที่รอคอยมานาน

เซียวหรานขมวดคิ้ว

เขาไม่ชอบสถานการณ์นี้อย่างมาก

แว่นกันแดดปิดกั้นแววตาของเหลิงหยุนฉีเขาไม่สามารถมองสีหน้าที่แท้จริงของเขาได้ ครั้งที่แล้ว ตอนที่เขามาเยี่ยมนายท่านที่ห้องคนไข้ เขาสังเกตเห็นแล้ว แต่ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าตัวเองตาฝาด

เหลิงหยุนฉีที่เคยเรียบง่ายเหมือนกระดาษเปล่า ตอนนี้ดูเหมือนจะจางหายไปตลอดกาล

ในรูม่านตาที่ลึกและซับซ้อนนั้น เผยความรุ่นคิด บางทีถึงเวลาที่เขาต้องหาคนไปตรวจเวชระเบียนของโรงพยาบาลเมืองหลวงแล้ว

คนหนึ่งที่เคยผ่านประตูนรกมาแล้ว จะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?

เซียวหรานพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างนั้นหรือ?”

มือทั้งสองที่อยู่ข้างลำตัวของเอาประสานเข้าหากัน และบีบนิ้วไปมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากจะเอาแว่นดำเธอออกโดยไม่สนเรื่องมารยาท!

คนที่เคยวิ่งไล่ตามเขามาโดยตลอด จู่ๆ ก็ห่างจากเขาไปอยู่ที่ไกล เขาต้องยอมรับว่า หากว่าเหลิงหยุนฉี ตั้งใจเล่นเล่ห์ล่ะก็..........

เธอทำสำเร็จแล้ว

เมื่อโจวหยุนเห็นว่าการสนทนากำลังจะจบลงแล้ว เธอก็เร่งออกมาช่วย “อย่างนี้นะคะ ก่อนหน้านี้พวกเราได้นัดเพื่อนสมัยมหาลัยเอาไว้แล้วว่าจะไปทานข้าวที่เมืองวิทยาลัย ฉะนั้นจึงเป็นการดีที่จะไม่รบกวนประธานเซียวค่ะ”

ขณะที่พูด เธอบีบฝ่ามือของหยุนฉี

เพื่อน!

ถึงเวลาหยุดก็ควรหยุดได้แล้ว!