บทที่ 86 เงาลึกลับ

จือหมิงส่ายศีรษะ เพื่อไล่ความรู้สึกพวกนั้นออกไปจากสมอง เหลือบมองไปรอบ ๆ และดึงตัวจืออวี่ไปยังที่ลับตาคน

“นายบอกมาตามตรงว่านายคิดอะไรกับเธอ?”

ตั้งแต่อยู่ที่สนามแข่ง ลูกพี่ลูกน้องของเขาไม่เคยละสายตาจากใบหน้าของเหลิงหยุนฉีเลย

ไม่พูดถึงอย่างอื่น ใบหน้าของเหลิงหยุนฉีนั้นสวยมากจริงๆ เห็นได้ชัดว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาไม่ได้แค่ตื่นตาตื่นใจเท่านั้น แต่ลุ่มหลงอย่างสิ้นเชิง

จืออวี่ไม่คิดว่าเขาจะเจตนาดึงตนเองออกมาพูด เขาพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน และยิ้มบาง ๆ ว่า “ผมแสดงออกทางอ้อมแล้ว ว่าผมอยากได้เธอเป็นแฟน”

ดวงตาของจือหมิงเบิกกว้าง!

“สมองของนายเลอะเลือนแล้วเหรอ?” เขายื่นมือขวาไปแตะที่หน้าผากของเขา จืออวี่หลีกเลี่ยงเขาด้วยความรังเกียจ ซึ่งทำให้เขาโกรธจนหัวเราะออกมาทันที

“เมื่อสักครู่นายไม่ได้ยินที่ทุกคนพูดในห้องเหรอ ตระกูลฉี! เป็นตระกูลที่ร่ำรวย แค่เธอพูดประโยคเดียวเท่านั้น ตอนนี้ตระกูลฉีพังพินาศจนมีสภาพแบบนี้แล้ว นายคิดว่าตนเองเก่งแค่ไหน?” ลูกพี่ลูกน้องของเขาจะเป็นคนที่เรียนเก่งจริง มันคงไม่ใช่ว่าเรียนจนเสียสติไปแล้ว

“แล้วไงล่ะ? อีกฝ่ายปากเสียเอง” คราวที่แล้วหลังจากโจวหยุนบอกว่าเธอชื่อ “เหลิงหยุนฉี” เขาก็ไปตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว สาเหตุเป็นเพราะฉีหลัวซานเป็นคนปากเสียเอง

เมื่อจือหมิงเห็นท่าทางที่จริงจังของเขาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก ๆ “แล้วนายรู้ไหมว่าเธอเป็นคนที่หยิ่งมาก เมื่อก่อนเธอชอบแค่เซียวหรานคนเดียวเท่านั้น”

หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นเธอสนใจเพศตรงข้ามคนไหนเลย

สีหน้าของจืออวี่หยุดนิ่ง

เขาเคยได้ยินชื่อของเซียวหราน

ราชาแห่งโลกธุรกิจ ผู้ครอบครองอำนาจคนปัจจุบันของเซียวซื่อ

ทุกคนที่กำลังเตรียมตัวรับช่วงต่อธุรกิจของตระกูล ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อของบุคคลนี้

“อ้อ ไม่สิ” จือหมิงส่ายศีรษะทันที และมองลูกพี่ลูกน้องของเขาด้วยสีหน้าที่แสดงความเห็นใจ “ตอนนี้แม้แต่เซียวหรานเธอยังไม่สนใจแล้ว”

ในงานเลี้ยงวันเกิดคราวที่แล้ว เซียวหรานเป็นฝ่ายเข้าหาเธอสองครั้ง ตอนแรกเชิญเธอเต้นรำ หลังจากนั้นก็ชนแก้วเชิญเธอดื่มเหล้า แต่ถูกหยุนฉีปฏิเสธต่อหน้าสาธารณชน ซึ่งทำให้สถานการณ์อึดอัดจนถึงขีดสุด

ตอนนั้นพวกเขาทั้งหมดอยู่ในเหตุการณ์ และมองเห็นอย่างชัดเจน

บางคนยังบอกว่าหยุนฉีเป็นคนที่มีแรงบันดาลใจ และรู้ว่าผู้ชายชอบผู้หญิงสไตล์นี้ จึงเจตนาทำตัวไม่เหมือนเดิม ซึ่งเป็นการถอยเพื่อรุก

เชี่ย! แต่เขาไม่คิดเช่นนั้น!

เพราะสายตาที่เหลิงหยุนฉีมองเซียวหรานนั้น แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเหลิงหยุนฉีแต่เขาพูดดักไว้ก่อนว่า “ฉันรู้ว่าตั้งแต่เล็กจนโตนายไม่เคยพบกับความล้มเหลว แต่นายก็สามารถเห็นได้ว่าเมื่อเธออยู่ต่อหน้านายแล้ว เธอไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษเลย”

ทั้งเสิร์ฟชาและเทน้ำให้แล้ว เธอรับพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้แสดงท่าทางตื่นเต้นแม้แต่น้อย ซึ่งการแสดงออกของเธอนั้นชัดเจนเป็นอย่างมาก

ถ้าเธอชอบคุณจริง ๆ เธอก็จะแสดงให้เห็นแล้ว แล้วจะมีปฏิกิริยาเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร?

“ไม่ใช่ว่าฉันพูดแทงใจนาย เพราะเธอเห็นแก่หน้าฉัน ดังนั้นเธอจึงสุภาพกับนาย นายอย่าคิดมาก และอย่าดื้อรั้นอีกเลย” จือหมิงนึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งเขาจะชี้แนะญาติที่เรียนเก่งที่สุดของตระกูลตนเองด้วยความจริงจัง