บทที่ 90 บาร์หยูดี

จนกระทั่งร่างของเหลิงหยุนฉีหายไป คนกลุ่มที่อยู่ด้านนอกถึงได้กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

“ใครเหรอ??”

“เชี่ย! หุ่นแบบนี้เป็นนางแบบได้เลย!”

“เรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหน? มหาวิทยาลัยละแวกนี้ของพวกเรามีคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร?”

หลายคนวิพากษ์วิจารณ์กัน แต่นอกจากตั้งคำถามแล้วไม่มีใครสามารถตอบได้ ดังนั้นคนกลุ่มนี้จึงเดินตามเข้าไปข้างใน

เวลาประมาณหนึ่งทุ่ม “หยูดี” กำลังเปิดดนตรีเบา ๆ เป็นบรรยากาศแบบสบาย ๆ

มีวงดนตรีบนเวที ร้องเพลงบลูส์ ด้วยเสียงแหบและหางเสียงยาว ซึ่งทำให้มีความรู้สึกเซ็กซี่

หัวหน้าห้องและคนอื่น ๆ นั่งอยู่บริเวณตรงกลาง เนื่องจากกลุ่มของพวกเขาคนเยอะ เจ้าของร้านจึงจัดโต๊ะสี่โต๊ะไว้ด้วยกัน

เมื่อเห็นเหลิงหยุนฉีเดินมา หัวหน้าห้องก็โบกมือทันที “หยุนฉีทางนี้!”

นอกจากโต๊ะของพวกเขาแล้ว คนอื่นก็มองมาที่เธอเช่นกัน

เหลิงหยุนฉีแต่งหน้าบาง ๆ แต่ขนตาที่ยาวและหนาของเธอทำให้ดวงตาของเธอดูน่าดึงดูดเป็นพิเศษ แม้จะอยู่ในแสงสลัวของบาร์

รูม่านตาของเธอไม่ได้ดำสนิท ดูเหมือนว่าจะเป็นสีกาแฟอ่อน ๆ ตอนนี้เธอมือข้างหนึ่งของเธอล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง แล้วเดินมาอย่างสบาย ๆ เธอสูง 170 เซนติเมตร เมื่อสวมรองเท้าส้นสูงแล้ว ทำให้เธอดูโดดเด่นกว่าคนอื่น

เมื่อเห็นหัวหน้าห้องทักทาย เธอหันหน้าและยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ

ช่วงเวลานี้……

ไม่รู้ว่ามีคนกี่คนที่กำลังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ! ! !

ก่อนหน้านั้นตอนเห็นเพื่อนสวมเสื้อผ้าสุดเท่มารับที่สนามบินโจวหยุนตกใจไปรอบหนึ่งแล้ว และวันนี้เธอก็รู้สึกแตกต่างเล็กน้อย

เมื่อสักครู่เธอโทรศัพท์บอกให้หยุนฉีสวมชุดของ Valentino ซึ่งเป็นชุดสไตล์หรูหราสวยงาม

แต่ต้องยอมรับว่าเธอสวมชุดนี้มาปรากฏตัวในบาร์ ถือเป็นชุดที่เหมาะสมเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะกลุ่มคนที่เดินตามหลัง เห็นได้ชัดว่าการที่พวกเขาเข้ามาใน“หยูดี” เพราะเธอ เมื่อเห็นหยุนฉีนั่งลงแล้ว คนเหล่านั้นก็หาที่นั่งตาม แต่สายตาของพวกเขายังคงมองมาทางนี้เป็นครั้งคราว

ความสนใจนี้ ไม่เหลือให้ใครแล้วจริง ๆ

“ฉันรู้สึกว่าเมื่อก่อนคนในมหาวิทยาลัยพวกนั้นตาบอดกันใช่ไหม? ระดับนี้ เป็นได้เพียงแค่‘ดาวห้อง’? มีใครจำได้ไหมว่าดาวมหาลัยเป็นใคร? ถ้าให้เธออยู่ต่อหน้าเหลิงหยุนฉีแล้ว เธอคงอับอายจนร้องไห้แน่นอน”

เพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ

“อย่าพูดแบบนั้นสิ เมื่อก่อนการเลือกดาวมหาลัยนั้นเป็นเรื่องเหลวไหล ฉันจำได้ว่าเหลิงหยุนฉี ไม่ได้สมัครด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนนำรูปตอนที่เธอนอนคว่ำบนโต๊ะในห้องเรียนไปโพสต์ ซึ่งหน้าครึ่งหนึ่งซุกไว้ในแขน แล้วเธอจะถูกเลือกได้อย่างไร” หญิงสาวอีกคนหัวเราะเยาะเรื่องในอดีต

“เมื่อก่อนเดือนมหาลัยตามจีบเธออย่างบ้าคลั่ง ฉันยังคิดว่าทำไมเดือนมหาลัยถึงได้มาจีบเธอ ตอนนี้ดูแล้ว เดือนมหาลัยเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล”

“ปัดโธ่! แค่สุดท้ายผลลัพธ์นั้นน่าเวทนานิดหน่อยเท่านั้น หลังจากตามจีบเป็นเวลานาน แต่หยุนฉีก็ไม่สนใจไยดี”