บทที่22 บงการอยู่เบื้องหลัง

สีหน้าของฉีหลัวซานโกรธจนแดงขึ้นไปอีก ตั้งแต่เธอจำความได้ เธอยังไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้มาก่อน!

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอกัดฟันและไม่กล้าต่อต้าน ถูกแม่ตนเองกดศีรษะ จึงโค้งคำนับขอโทษเหลิงหยุนฉีอย่างว่าง่าย !

“ขอโทษด้วย ที่ฉันปากเสีย ดื่มเหล้าแล้วสติเลอะเลือน ต่อไปฉันจะไม่พูดเหลวไหลอีกแล้ว เหลิงหยุนฉี ขอร้องคุณโปรดยกโทษให้ฉันสักครั้งด้วยเถอะ”

เธออดทนต่อความอัปยศอดสู และกล่าวขอโทษ

เพราะสถานการณ์กดดัน หุ้นของบริษัทดิ่งลงเหว แล้วใครจะไปรู้ว่ายังมีอะไรรออยู่ข้างหลังอีก!

ก่อนหน้านั้นเธอเคยคิดว่าเหลิงหยุนฉีและเธออยู่ในแวดวงลูกเศรษฐีเดียวกัน การแต่งตัวและการใช้ชีวิตก็ไม่แตกต่างมากนัก และคิดว่าฐานะของสองครอบครัวน่าจะไม่แตกต่างกัน

แต่ตอนนี้ เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ครอบครัวของตนเองก็ยืนอยู่ริมหน้าผาแล้ว...

ไม่มีช่วงเวลาใดที่ทำให้เธอเข้าใจช่องว่างระหว่างเธอกับเหลิงหยุนฉีได้ชัดเจนกว่าตอนนี้!

เหลิงหยุนฉีมองภาพนี้ด้วยความขบขัน แต่ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งฉีหลัวซานยืนตัวตรง เธอถึงได้มองไปที่คุณหญิงฉี ด้วยสีหน้าจริงใจ

“คุณน้า ฉีหลัวซานกับฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แน่นอนว่าฉันนั้นไม่ได้มีเจตนาพุ่งเป้าไปที่เธอ และเป็นอย่างที่คุณน้าพูด เมื่อคืนเธอดื่มเหล้ามากเกินไป สติจึงเลอะเลือนไปชั่วขณะหนึ่ง...”

เมื่อคุณหญิงฉีได้ยินเช่นนั้น พยักหน้าอย่างมีความสุขทันที “ใช่แล้ว ใช่แล้ว เป็นเพราะเธอดื่มเหล้ามากเกินไป สติจึงเลอะเลือน”

เหลิงหยุนฉียิ้มราวกับว่าเธอเข้าใจเป็นอย่างดี แล้วเธอก็กล่าวโดยที่พวกเขาไม่มีโอกาสตั้งตัว “แต่เช้าวันนี้ เธอยังคงด่าฉันเสแสร้งดัดจริตอยู่ในกลุ่มวีแชตของกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น เวลาก็ผ่านไปคืนหนึ่งแล้ว ยังไม่หายเมาอีกเหรอ?”

ฉีหลัวซานใจเต้นระรัว นึกถึงสิ่งที่เธอพูดเหยียดหยามเหลิงหยุนฉีอย่างบ้าคลั่งในกลุ่มวีแชตของเพื่อนร่วมชั้น และ@เธอตลอด แม้กระทั่งทำสงครามน้ำลายกับโจวหยุนที่เป็นเพื่อนร่วมหอพักของเธอ……

วินาทีนี้ เลือดทั่วร่างกายของเธอเกือบจะเย็นแล้ว

คุณหญิงฉีรู้สึกหน้ามืด รอยยิ้มที่อยู่บนหน้าหยุดชะงักทันที หายใจหอบ และเกือบจะเป็นลม!

เธอคิดว่าหลังจากโพสต์บนเวย์ปั๋วเมื่อคืนนี้แล้ว ลูกสาวของเธอก็ไม่ได้โพสต์อะไรอีก แต่นึกไม่ว่าเธอยังคงโพสต์ไม่หยุด!

ฉีเกาเซิ่งโกรธจนหน้าแดงก่ำ ยกมือขวาขึ้นทันที และกำลังจะตบฉีหลัวซานต่อหน้าเหลิงหยุนฉี!

ฉีหลัวซานตกใจจนตัวสั่น หลับตาตามสัญชาตญาณ และรีบไปหลบอยู่ข้างหลังคุณหญิงฉี!

ขณะนั้น เสียงที่รื่นหูก็ดังขึ้น—

“คุณฉี ทำไมคุณถึงมาอบรมสั่งสอนลูกสาวที่บ้านของพวกเราตั้งแต่เช้าตรู่ล่ะ” จางหมินสวมชุดเดรสเรียบ ๆ ยืนอยู่ที่ทางขึ้นบันไดชั้นสอง กล่าวหยุดความวุ่นวายนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เหลิงหยุนฉียิ้มแล้วยืนขึ้น และเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณแม่”

เมื่อทั้งสองคนสบตากัน และมีประกายความขบขัน