บทที่60 เจอกันโดยบังเอิญ

สีหน้าของผู้กำกับเคอสว่างขึ้น และในขณะที่เขากำลังจะพูด เขาก็ได้ยินเสียง“ตุบ”ดังขึ้น และหญิงสาวชุดแดงที่ยืนอยู่บนเวทีก็ล้มลงกับพื้น

ความสนใจของทุกคนถูกเบี่ยงเบนไปในทันที

คนที่อยู่ใกล้กว่าถึงกับห้อมล้อมเธอไว้

ทั้งเช้าวันนี้ ถือว่าได้กินเผือกไปหลายลูกเลยทีเดียว

นี่คือออดิชั่นซะที่ไหน?

นี่มันโลงละครใหญ่ต่างหาก!

รองผู้กำกับอารมณ์เสียมากจนจะบ้าตาย ทว่าก็ไม่สามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้ เขาจึงรีบวิ่งไปที่เวที แล้วโทรแจ้งรถพยาบาล

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่รู้สิ ว่าแกล้งเป็นลมเพื่อต้องการความเห็นอกเห็นใจรึเปล่า”

“ฉันว่าดูไม่เหมือนเลยนะ หน้าเธอขาวเหมือนวอลล์เปเปอร์แบบนี้…… เหมือนไดเอทมากเกินไป แล้วจู่ๆก็อารมณ์ขึ้นจนเป็นลมไป”

“ฉันว่าแล้ว เดรสสีแดงของเธอรัดเอวมาก ฉันเกรงว่าเธอคงจะใช้เวลากับมันไม่น้อย”

“เฮ้ บอกตามตรง ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงอายที่เจอผู้คนไปแล้ว และลองดูรอยยิ้มของคนที่นั่งอยู่ใต้เวทีสิ ออร่าคืออะไร? มันเหมือนกับรักแท้เลยจริงๆ! ซึ่งต่างจากที่เธอแสดงมาก”

เสียงของผู้คนรอบๆเดือดพล่าน และแม้กระทั่งผู้คนจำนวนมากที่ผ่านไปมาข้างนอกก็อดที่จะยืดคอไปดูไม่ได้

การเสือกเรื่องคนอื่น ดูเหมือนจะเป็นที่นิยมอย่างมากในประเทศของเรา

อันที่จริงเหลิงหยุนฉีไม่ได้สนใจหญิงสาวชุดแดงมากนัก เพราะไม่ว่านางจะเป็นลมจริงๆหรือแสร้งทำขึ้นมา เธอก็ไม่สนใจอะไร เธอจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง และเมื่อเธอเห็นร่างที่คุ้นเคย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยในทันที และทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน

“เป็นไรไปเพื่อนรัก” โจวหยุนยังคงดูงงๆอยู่ หรือว่าเริ่มรู้สึกเมตตาสงสารขึ้นมา? ? ?

ไม่สิ เพื่อนรักของเธอไม่ใช่คนเป็นแบบนี้

อีกอย่างในวงการบันเทิงตอนนี้ เพื่อทำให้ดูดี ดาราดังหลายก็มักจะอดอาหารจนหลังคตหลังแข็ง

ก่อนหน้านี้ยังมีข่าวลือว่า บางคนอาศัยซอสหล่าวกานมาหนึ่งเม็ดต่อวันในการดำรงชีวิตเลย

หิวจนเป็นลมไป ในวงการนี้ก็มีเยอะแยะไป

ใครให้เธอไม่ยอมลดน้ำหนักโดยการกำลังกาย แต่กลับคิดที่จะใช้ทางลัด

“ฉันจะออกไปข้างนอกซักพัก แล้วเดี๋ยวค่อยกลับมา” เหลิงหยุนฉีไม่ได้อธิบายอะไรมาก แค่พูดประโยคนี่ไว้แล้วเดินออกจากกองถ่ายไป