บทที่ 4

นางไม่ต้องการเกี่ยวข้องอันใดกับเซียวเฉินเหยี่ยน นางรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงการกลั่นแกล้งดูหมิ่นและความโหดร้ายในชาติที่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงร่องรอยที่คลุมเครือนี้!

นางยกน้ำมาหนึ่งกะละมังและขัดถูทำความสะอาดอย่างรุนแรงจนบาดแผลช้ำถลอก เมื่อเจ็บจนทนไม่ไหวนางถึงยอมนั่งลงอีกครั้ง

นางกำลังจะหากล่องยาเพื่อทายา จู่ ๆ ตรงหน้ากระจกก็มีกล่องยากล่องหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เสิ่นหรูโจวตะลึงไปชั่วขณะ นางเปิดกล่องยาออกด้วยความสงสัย ทันใดนั้นนางพลันเบิกตากว้าง

เมื่อกล่องยาถูกเปิดออก ก็พบว่ามียาชนิดต่าง ๆ วางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ และยังมีอุปกรณ์การแพทย์ครบชุดวางอยู่ตรงหน้านาง!

นางขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อ คิดจะหายาทาจินชวง แล้วยาจินชวงก็เด้งออกมาทันที เสิ่นหรูโจวรู้สึกหวาดกลัวมาก นางลองหายาถอนพิษ ยาถอนพิษกำหนัด แล้วยาก็เด้งออกมาทันทีเหมือนเดิม

มัน…มันน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว!

นางเก็บอาการตื่นตกใจเอาไว้ จากนั้นหยิบยาจินชวงออกมา ไม่คิดเลยว่าพื้นที่ที่ว่างเปล่าเมื่อครู่นี้ จู่ ๆ ก็มียาจินชวงแบบเดิมปรากฏขึ้นกลางอากาศอีก!

หลังจากได้เกิดใหม่ นางก็ได้รับสมบัติอันทรงพลังเช่นนี้ สวรรค์ทรงโปรดจริง ๆ !

เสิ่นหรูโจวหายใจเข้าอย่างแผ่วเบาขณะที่นางยังหายใจลำบาก จากนั้นนางพลันหัวเราะเสียงดังแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

นางในชาติที่แล้ว น่าเวทนา น่าเวทนาอย่างที่สุด ท่านพ่อกับท่านพี่เสียชีวิตทั้งคู่ จวนแม่ทัพพังทลาย

ตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ก็ถูกเซียวเฉินเหยี่ยนสั่งให้คนวางยาเข้าไปในอาหาร บีบบังคับให้แท้ง

นางสิ้นหวังจนปัญญา คิดร้องขอจบชีวิต แต่เซียวเฉินเหยี่ยนกลับค้นหายาล้ำค่าอย่างบ้าระห่ำเหมือนกับคนเสียสติเพื่อช่วยชีวิตนาง!

นางมีชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น !

ตอนนั้นเขาเคยพูดว่าอย่างไร!

“เสิ่นหรูโจว เพราะเจ้าใช้วิธีสกปรก ทำให้ข้ากับหว่านชิงต้องแยกจากกัน วันนี้เจ้าขอจบชีวิต! ข้าก็จะไม่ให้เจ้าสมหวัง! ข้าจะทรมานเจ้าตลอดชีวิต ให้เจ้าได้ชดใช้ความผิดที่เจ้าก่อ ข้ามีชีวิตอยู่ได้นานเท่าใด เจ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่ได้นานเท่านั้น ข้าตายแล้ว เจ้าถึงจะตายได้!”

บางครั้งเสิ่นหรูโจวก็รู้สึกว่าเซียวเฉินเหยี่ยนคือจักรพรรดิเผด็จการที่วิปลาส!

ทั้ง ๆ ที่ไม่รักนาง แต่ยังจะแตะต้องตัวนาง มีลูกกับนางแล้วก็แย่งไปกับมือ เมื่อขึ้นนั่งบัลลังก์ครองราชย์ เขาไม่ให้ตำแหน่งใดกับมู่หว่านชิงแต่กลับแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา…