บทที่ 4

ท่าทางที่จริงจังของมู่จือเหยี่ยน ดูไม่คล้ายว่ากำลังล้อเล่น นางมีใบหน้าซีดเผือก เรือนผมที่ยุ่งเหยิงของนางปลายผมระอยู่บริเวณเอว ราวกับเป็นภาพเพ้อฝันในความสิ้นหวังของหญิงงาม

หนานกงรุ่ยหยวนมาครั้งนี้ ไม่ได้ต้องการบีบบังคับนางให้ถึงตาย เขาโบกมือคราหนึ่ง เหล่าทหารที่อยู่ข้างหลังเขาหยุดฝีเท้าลงทันที

“เจ้ากำลังคิดทำอะไรกัน?” เขาเผยสีหน้าเย้ยหยัน “อยากตายงั้นหรือ?”

ไม่ได้เจอหน้ามาแปดเดือน สตรีคนนี้ดูเหมือนจะซูบผอมลง คงเพราะนางพึ่งจะคลอดลูก ชุดกระโปรงยาวท่อนล่างเปื้อนไปด้วยเลือด

มีเพียงใบหน้าที่งดงามเท่านั้นที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

มู่จือเหยี่ยนพูดอย่างจริงจังว่า "หนานกงรุ่ยหยวน วันนี้ข้ามีคำพูดบางอย่างที่จำเป็นต้องพูด ตั้งแต่ต้นจนจบข้าไม่เคยคิดที่จะเล่นงานเจ้า"

หนานกงรุ่ยหยวนยิ้มอย่างดูแคลน เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของนาง

นางในตอนนี้แค่อยากจะมีชีวิตรอด ตั้งแต่ต้นจนจบสตรีคนนี้ก็ยังเป็นพวกแก่ตัว ไร้ยางอาย ไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด

มู่จื่อหยานกัดริมฝีปากตัวเองพูดว่า "ข้าโดนวางยาพิษ คาดว่าจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว คนที่ใกล้ตายมักจะพูดความจริง ข้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเจ้าอีกต่อไป "

ขณะที่พูด นางก้มลงมองที่ใบหน้าของลูกด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์

ไม่ว่าเรื่องราวระหว่างข้ากับเจ้าจะเคยเกิดอะไรขึ้น แต่เด็กคือผู้บริสุทธิ์ เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า จากนี้ไปเจ้าจงช่วยเลี้ยงดูและสั่งสอนเขาให้เติบใหญ่ นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของข้า

หนานกงรุ่ยหยวนไม่แยแสต่อคำขอร้องของนาง เขาถามกลับอย่างเย็นชา "จากนั้นล่ะ?"

เขาไม่เชื่อ ..คำโกหกพวกนั้น เขาไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว!

พิษอะไรที่อยู่ในร่างกาย?

ความปรารถนาสุดท้ายคืออะไรกัน?

สตรีที่มีความคิดพิเรนเช่นนาง จะคิดฆ่าตัวตายได้อย่างไรกัน?

ต้องมีความคิดพิเรน ๆ อีกแน่!

เขามองไปที่สตรีที่ยืนอยู่ริมหน้าผาด้วยสายตาเย็นชา และเตือนว่า "มู่ซีเหยี่ยน เจ้าอย่าเล่นตุกติก รีบจับนางเร็วเข้า!"

เหล่าทหารที่เดินเข้าต้อนนาง แต่ละคนตั้งท่าพร้อมลงมือ ในมือของพวกเขามีทั้งมีดและดาบ ยังมีเชือกป่านและอวนจับปลาที่ใช้ผูกมัดคนโดยเฉพาะ

ดูเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะตั้งใจจับมู่จื่อเหยี่ยนทั้งเป็นให้ได้!

พอตกไปอยู่ในมือของบุรุษผู้นั้น นางคงจะมีชีวิตที่ตายทั้งเป็น ส่วนพวกเด็ก ๆ ก็ต้องมาทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากกับนาง

ชีวิตที่เหลืออยู่ของนาง คงจะถูกจับขังอยู่ในจวนอ๋องอย่างน่าเวทนา

มู่จื่อเหยี่ยนยิ้มแบบจนใจ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เชื่อข้า ไม่เป็นไร เจ้าจะได้รู้ในไม่ช้าว่าข้าพูดจริงหรือไม่"

นางพรมจูบไปที่หน้าผากของเด็ก เสร็จแล้วก็โยนเด็กไปทางหนานกงรุ่ยหยวน

หนานกงรุ่ยหยวนที่ภายนอกดูโหดเหี้ยม แต่พอเห็นเด็กกำลังจะร่วงลงกับพื้น เขากระโดดขึ้นจากหลังม้าและพลิ้วตัวไปรับเด็กไว้แน่น

"มู่จื่อเหยี่ยน เจ้าต้องการทำอะไร..."

เขาที่ยังพูดไม่จบ มู่จือเหยี่ยนซึ่งยืนอยู่ตรงขอบหน้าผาก็หลับตาลง แล้วทิ้งตัวกระโดดลงไป

สายลมพัดผ่านเรือนผมสีดำของนาง เพียงแวบเดียวร่างของนางก็หายลงไปในส่วนที่ลึกที่สุดของหน้าผา

นางกระโดดลงไปจริง ๆ หรือ?

หนานกงรุ่ยหยวน จ้องมองที่หน้าผาด้วยความตกใจ ร่างแข็งทื่อยังยืนอยู่ที่เดิม ทารกน้อยในอ้อมแขนราวกับสัมผัสได้ว่ามารดาของเขาได้จากไปแล้ว ร้องไห้แผดเสียงดังออกมา

เสียงร้องที่เสียดแทงหัวใจดังก้องไปทั่วขุนเขา

หนึ่งชั่วยามต่อมา

มู่จือเหยี่ยนพยายามพยุงร่างที่บาดเจ็บ แขนข้างหนึ่งกำลังอุ้มทารก ทั้งคู่ออกจากภูเขาลูกนี้ไปพร้อมกัน

เมื่อนางไปถึงเชิงเขา จู่ ๆ นางฝ่าเท้าชะงักหยุดลง กะทันหันและหันกลับไปมอง