บทที่ 19

หัวใจเต้นแรงมากจน สู่เนี่ยนชู รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะเป็นบ้า!

เกิดอะไรขึ้น?

วันนี้เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันไม่เพียงแต่บีบหน้าเธอเท่านั้น แต่ยังจับมือเธอด้วย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจ แต่...

เธอยัง...

ยังไม่เคยมีใครแตะต้องมาก่อน

สู่เนี่ยนชู หน้าแดงแรงมากจนอยากจะหารอยแตกบนพื้นแล้วคลานเข้าไป

หลินโจวรู้สึกอยากหัวเราะ

"เพื่อนร่วมชั้น สู่เนี่ยนชู"

จู่ๆ ประตูหลังของห้องเรียนก็เปิดออก และเสียงของ หลิ่วชิงเยี่ยน ก็ทำลายความอึดอัดนี้

หลินโจวหันไปมองอย่างสงสัยและเห็นเธอยืนหอบพร้อมกับถือกล่องอาหารกลางวันอยู่

นี่คือ……

ให้อาหารเพื่อนร่วมชั้นตัวน้อยหรือ?

ถูกต้อง เนื่องจาก หลิ่วชิงเยี่ยน รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของ สู่เนี่ยนชู จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเพิกเฉยไม่สนใจ

หลินโจวก็ไม่ได้สนใจอีกและอ่านข้อสอบต่อไป

หลิ่วชิงเยี่ยนตกตะลึงเมื่อเธอเห็น สู่เนี่ยนชูดื่มนม

สู่เนี่ยนชู ก็ตกตะลึงเช่นกัน

เธอรีบวางนมลงแล้วลุกขึ้นยืนอย่างเร่งรีบ:

“อาจารย์หลิ่ว…”

"เธอ เธอออกมาหน่อย..."

สู่เนี่ยนชู เดินตาม หลิ่วชิงเยี่ยน ออกจากประตูอย่างระมัดระวัง เธอยืนอยู่ตรงหน้าหลิ่วชิงเยี่ยน และก้มหน้าลง

หลิ่วชิงเยี่ยนมองอย่างเอ็นดู

“ฉันขอโทษจริงๆ ฉันกำลังจะไปเอาอาหารมาให้ แต่ฉันดันติดประชุมอยู่ และตอนนี้...”

“อาจารย์คะ หนูกินข้าวแล้ว”

สู่เนี่ยนชู ก้มหน้าลงมากยิ่งขึ้น

“ใช่ ฉันเห็นแล้ว กินไปเถอะ นักเรียน สู่เนี่ยนชู ควรจะเป็นแบบนี้ อย่าอดอาหารนะ อย่าลืมบอกอาจารย์ถ้าเธอไม่มีเงิน ครูจะช่วยเธอเอง”

สู่เนี่ยนชูไม่รู้จะทำอย่างไรกับการได้รับความเอ็นดูนี้

“ขอบคุณ ขอบคุณค่ะคุณครู”