บทที่ 7

หลิ่วชิงเยี่ยนขมวดคิ้วและมองไปที่หลินโจว

“หลินโจว มีอะไรอีก?”

เธอไม่ได้เข้าร่วมพิธีสาบานตนหนึ่งร้อยวันในตอนเช้าเพราะติดธุระอื่น

ทันทีที่เธอมาถึง ก็ได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดครั้งใหญ่ของหลินโจว

แม้ว่าจางซูฉีจะไม่ได้ตำหนิเขา แต่หลิ่วชิงเยี่ยนก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้ปกครองหลายครั้ง

พวกเขาทั้งหมดบ่นว่าเขาขัดระเบียบวินัย มีความรักก่อนเวลาอันควร และส่งผลต่อความมุ่งมั่นของเหล่านักเรียน

หลิ่วชิงเยี่ยนไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรอีกต่อไป เธอแค่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกระลอก

นักเรียนใหม่ที่เข้ามาในครั้งนี้เป็นนักเรียนหายาก และเธอจะต้องไม่ถูกหลินโจวรังแก

หลิ่วชิงเยี่ยน หันไปด้านข้างเล็กน้อย แสร้งทำเป็นปกป้องสู่เนี่ยนชู

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วก้มศีรษะลง

หลินโจวยิ้ม มองดูหลิวชิงเหยียน และพูดแบบสบายๆ:

“คุณครูหลิ่ว วันนี้คุณสวยมาก!”

? ? ?

นักเรียนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ!

จากนั้นก็มีเสียงซุบซิบอีกครั้ง

หลินโจวกำลังทำอะไรอยู่?

ล้อเล่นกับยัยปีศาจ?

เขากล้าดียังไง?

ทุกคนต่างมองด้วยตั้งตารอเรื่องสนุก ในขณะที่รอให้หลินโจวถูกไล่ออกจากห้องเรียนและถูกลงโทษให้ยืน

"ใช่ ใช่จริงๆ หรือ?"

หลิ่วชิงเยี่ยนหน้าแดง เธอรีบปรับแว่นตาแล้วก้มศีรษะลง:

ทุกคน:? ? ?

อะไรวะ?

เกิดอะไรขึ้นกับยัยปีศาจ?

แม้ว่าเขาจะไม่ถูกลงโทษ แต่เธอก็น่าจะดุหลินโจวสิ

บางทีเมื่อตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติในอารมณ์ของเธอ หลิ่วชิงเยี่ยนก็รีบหยุดยิ้มและกลายเป็นคนเย็นชา:

“เจ้าเด็กเหลือขอ นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?”

เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงของเธออ่อนโยนกว่ามาก

เมื่อเห็นว่าเขาบรรลุเป้าหมายแล้ว หลินโจวก็พูดขึ้นอีกครั้ง:

“ที่ผมพูดเป็นความจริงครับ อาจารย์หลิ่ว คุณควรแต่งตัวให้มากขึ้นทุกวัน แล้วคุณจะได้แต่งงานแน่นอน!”