บทที่ 0004

ภายใต้สายตาเย็นชาของกงเฉินเซิน หลินจืออี้เม้มปากแน่น อยากจะให้ตัวเองรับมืออย่างใจเย็น

แต่ความเจ็บปวดแปดปีในชาติก่อน เธอก็ยังอดสั่นปลายนิ้วไม่ได้ ออกแรงเบือนหน้าหนี

กงเฉินไม่มองเธออีก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ “อยากแอบท้องเหรอ?”

หลินจืออี้ขมวดคิ้วแน่น เหลือบมองหลิ่วเหอจากหางตา

ยานี้หลิ่วเหอเป็นคนซื้อมา หรือว่าเธอยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะให้เธอแต่งงานกับกงเฉิน

แต่ภายใต้สีหน้าอันเย็นชาของกงเฉิน หลิ่วเหอตัวสั่นไปหมดแล้ว

เมื่อเทียบกับคุณท่านแล้ว หลิ่วเหอก็กลัวกงเฉินมากกว่า

เธอไม่มีความกล้าพอที่จะทําเรื่องภายใต้เปลือกตาของกงเฉินหรอก

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

หลินจืออี้เงยหน้าขึ้น ถูกล้อมรอบไปด้วยสายตาจากทั่วทุกสารทิศ

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีสายตาหนึ่งที่พิเศษกว่าคนอื่นๆ

ซ่งหว่านชิว

ริมฝีปากของเธอคล้ายกำลังยิ้มเย้ย ทําให้หลินจืออี้นึกถึงอดีตที่ไม่ดี

อย่างที่คาดไว้ วินาทีต่อมา

ซ่งหว่านชิวหันหลังให้กับทุกคน คว้ามือของหลินจืออี้ไว้ พูดอย่างปากเปียกปากแฉะว่า “จืออี้ ขอโทษนะ ฉันช่วยคุณหลอกนายท่านสามกับคุณท่านไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงสารภาพแล้ว”

“แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะใช้ฉันเพื่อระงับความคิดเห็นของผู้คน แล้วแอบช่วยตัวเองตั้งครรภ์”

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันอยากปลอบใจเธอและได้ยินแผนของเธอเข้า เธอไม่ประสบความสําเร็จแล้วหรือ? ถ้าคุณท้องจริงๆ แล้วฉันกับนายท่านสามจะทํายังไงล่ะ?”

พูดจบ น้ำตาของซ่งหว่านชิวก็ร่วงลงราวกับขาดสะบั้น น้ำเสียงสะอึกสะอื้นเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

ทุกคนโกรธมากและต่างก็เรียกร้องความยุติธรรมให้กับซ่งหว่านชิว

"เขาอยากทําอะไรยังไม่ชัดเจนเหรอ? แน่นอนว่าต้องการแทนที่หว่านชิว! ถ้าปล่อยให้เธอท้องจริงๆ แม่อาศัยบารมีลูก เจ้าสามก็ต้องแต่งงานกับเขาเท่านั้น ถึงเวลานั้นตระกูลกงของพวกเราจะอับอายขายหน้ากันแค่ไหนเชียว!”

มีคนบีบมืออย่างไม่พอใจ "ฉันไม่เคยเห็นวิธีการที่ต่ำช้าแบบนี้มาก่อนในชีวิตของฉัน โชคดีที่หว่านชิวคํานึงถึงสถานการณ์โดยรวมและไม่ได้หลงกลเขาโดย ไม่อย่างนั้นคู่รักคู่หนึ่งจะไม่ถูกเขาแยกออกจากกันหรือ?"

“เจ้าสาม หลินจืออี้อยู่ต่อไม่ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปก็ไม่รู้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก!”

ทุกคําทุกประโยคแทงเข้าไปในหัวใจของหลินจืออี้อย่างคมกริบ

เหมือนกับชาติที่แล้ว ทุกคนต่างก็ปกป้องซ่งหว่านชิว พูดกับเธอว่าไร้ค่า

เธอฟังเยอะจนชินแล้ว

หลินจืออี้เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาของซ่งหว่านชิวพอดี ดวงตาที่บอบบางกลับฉายแววเธอเล่ห์ออกมา

เธออึ้งไปเล็กน้อย ได้แต่มองซ่งหว่านชิวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา เช็ดไปเช็ดมา หันหลังให้กับทุกคนแล้วยิ้มให้เธอ

คล้ายการยั่วยุ คล้ายการเยาะเย้ย

เธอเป็นคนเปลี่ยนยา!

ทันใดนั้น ซ่งหว่านชิวก็เปิดปากเล็กน้อย น้ำเสียงของเธออ่อนโยนเหมือนเคยและแม้กระทั่งแฝงไปด้วยความอ้อนวอน

“นายท่านสาม โปรดอภัยให้จืออี้เด้วย เธอไม่ได้ตั้งใจแน่นอน! คิดเสียว่าทั้งหมดนี้ฉันเป็นคนทํา ขอเพียงสามารถช่วยตระกูลกงและกู้คืนความเสียหายได้ ฉันยอมทําทุกอย่าง แม้จะเป็นการเสียสละชื่อเสียงของตัวเองก็ตาม”

ถ้าหลินจืออี้ไม่ได้เห็นสีหน้าลําพองใจของเธอ แค่ฟังเสียงของเธอคนเดียว ใครๆ ก็คิดว่าเธอใจดีขนาดนี้ คํานึงถึงสถานการณ์โดยรวม

ในขณะนี้ หลินจืออี้เพิ่งเข้าใจว่าเธอยังคงประเมินซ่งหว่านชิวต่ำเกินไป

การกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แม้ว่าจะเปลี่ยนทิศทางของสิ่งต่างๆ ได้ แต่เธอไม่มีนิ้วทองคําและยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไอคิวของคู่ต่อสู้

ซ่งหว่านชิวชื่นชมความตึงเครียดของหลินจืออี้

เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก ถึงออกมายอมรับว่าผู้หญิงในรูปคือตัวเอง

กงเฉินเป็นนักธุรกิจที่เลือดเย็น เมื่อคืนเขาคงจะชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียกับคุณท่านไปแล้ว พวกเขาจะไม่รู้ว่าผู้หญิงในรูปคือใครได้ยังไง?

หากเธอยอมรับ กงเฉินต้องคิดว่าเธอเป็นคนเจ้าแผนการแน่ คุณท่านก็จะรังเกียจที่เธอมีเจตนาไม่ดี

แต่ตอนนี้เธอเป็นคนมีคุณธรรม ไม่เพียงแต่ได้รับความไว้วางใจจากกงเฉินเท่านั้น แม้แต่คุณท่านก็ยังมองเธอด้วยสายตาใหม่

ที่สําคัญที่สุดคือ... ไม่มีใครเชื่อหลินจืออี้อีกแล้ว

แม้ว่ากงเฉินจะนอนกับเธอแล้วยังไงล่ะ?

ก็แค่นังแพศยาชั้นต่ำก็เท่านั้น!

หลินจืออี้ตื่นเต้นจริงๆ แต่เธอไม่ใช่หลินจืออี้คนเดิมอีกแล้ว

หลังจากเข้าใจเจตนาของซ่งหว่านชิวแล้ว เธอก็สงบลง

แม้แต่ซ่งหว่านชิวก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จ้องเธอเขม็ง ราวกับต้องการหาข้อบกพร่องบนใบหน้าของเธอ

แต่หลินจืออี้ไม่สนใจซ่งหว่านชิว เดินผ่านเธอไปตรงหน้านั่ง

กงเฉินสบสายตากับเธอ แววตาน่าเกรงขาม ย้อมไปด้วยการหยอกล้อเล็กน้อย

เขาเล่นแหวนวงนี้อย่างไม่ใส่ใจ ในความเกียจคร้านแฝงไว้ด้วยความกดดันที่อันตราย ราวกับว่าหลินจืออี้ก็คือของเล่นในมือของเขา

ทําให้คนตกใจยิ่งนัก

เช่นเดียวกับที่พูดกับเธอในชาติก่อน เย็นชาและรังเกียจอยู่เสมอ

เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมมาก

คําอธิบายของเธอก็แค่เล่นลิ้นเท่านั้น