บทที่ 0006

เมื่อคืนเหรอ?

หลินจืออี้พูดมากจริงๆ

เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นกงเฉินทนทุกข์ทรมานถ้าอย่างนั้น ดังนั้นเธอจึงเชื่อฟัง

เมื่ออารมณ์รุนแรง เธอก็อดทนต่อผู้ชายที่เกือบจะถูกทรมานและยั่วยุ พูดเรื่องในใจของเธออย่างจริงจัง

ตอนนั้นเธอคิดว่าบางทีพรุ่งนี้กงเฉินอาจจะจําไม่ได้แล้ว

แต่เธอจะจําทุกอย่างในเวลานี้ได้ อย่างน้อยเธอก็เคยอยู่ใกล้เขามาก่อน

“นายท่านสาม ฉันชอบคุณ”

“ฉันชอบคุณมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ฉันเดินเข้าตระกูลกง วันนั้นที่คุณช่วยกู้หน้าให้ฉัน ฉันก็แอบชอบคุณแล้ว”

“ฉันรู้ว่าคุณไม่สนใจฉัน แต่ฉัน. อืม..."

"รักคุณจริงๆ"

หลินจืออี้เข้าบ้านตระกูลกงมาเมื่ออายุสิบหกปี เธอถูกหลิ่วเหอแต่งตัวเหมือนตุ๊กตาเพื่อถวายเครื่องบรรณาการ

ตอนนั้นหลิ่วเหอไม่เข้าใจการแต่งตัวแบบเรียบง่ายของหญิงสูงศักดิ์ เธอแค่อยากให้ลูกสาวเดินเข้าบ้านตระกูลกงอย่างงดงาม

กลับกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งตระกูลกง

บอกว่าเธอเหมือนไก่ฟ้าที่ปลอมตัวเป็นนกหงส์

หลิวเหอขี้ขลาดกลัวเรื่อง แม้แต่คนรับใช้ก็ไม่กล้าโต้แย้ง

ในเวลานี้ กงเฉินได้ปรากฏตัวขึ้น

รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทสีดํายาว ยืนอยู่ใต้ระเบียง ปัดควันบุหรี่ในมือ พ่นหมอกสีขาวออกมาคลุม

หน้า ด้านหลังเป็นหิมะที่โปรยปรายลงมา

ถึงจะอันตราย แต่ก็ไม่สามารถหยุดความงามได้

สายตาของเขาทําให้แม่บ้านกลัวจนไม่กล้าพูดเหลวไหลอีก

ในปีนั้นเขาอายุยี่สิบสาม แต่เพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยและเป็นนายคนที่สามที่หวาดกลัวในเมืองหลวงแล้ว

เขามองเธอ เอ่ยเสียงขรึมว่า “พอใช้ได้”

เธอจําคําสองคํานี้ได้เป็นเวลานาน

นานจนกลิ่นกายของกงเฉินในวันนั้น ผ่านไปหลายปีเธอก็ยังได้กลิ่นอยู่

ต่อมาก็สามารถพบกันได้โดยบังเอิญ

ในสวนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ เธอเสียอันดับในชั้นเรียน ร้อนใจจนอยากจะร้องไห้

เขาพิงศาลาสูบบุหรี่และมองไปที่หัวข้อ "เจ้าโง่ เอาปากกามา”

ในสระว่ายน้ำในฤดูร้อน เธอเรียนว่ายน้ำและขาของเธอเป็นตะคริว

เขากระโดดลงสระว่ายน้ำช่วยชีวิตเธอ ด่าเธอว่าแขนขาไม่สมประกอบ

บนถนนในฤดูใบไม้ร่วง เธอถูกคนอื่นก่อกวนและไม่สามารถหนีคนอื่นได้

เขาลงจากรถและโอบไหล่เธอแล้วก็จากไป

ความรักของเธอถูกรวบรวมอย่างระมัดระวังในการพบกันสี่ฤดูกาล

ยังไงก็ตาม...

คําพูดเหล่านี้ หลินจืออี้ก็เคยพูดเมื่อชาติที่แล้ว

หัวใจของเธอจริงใจและร้อนแรง บานสะพรั่งด้วยความปรารถนาของเขา

สุดท้ายสิ่งที่แลกมาคือการใส่ร้ายป้ายสีและเหยียดหยาม

และการเสียชีวิตอย่างน่าเศร้าของลูกสาว

ในเมื่อกงเฉินไม่เคยสนใจความรักของเธอ แล้วทําไมเธอต้องสนใจด้วย

หลินจืออี้หลุบตาลง ไม่กล้ามองกงเฉิน

“คุณฟังผิดแล้ว ฉันไม่เคยพูดอะไรเลย”

“ไม่เรียกอาเล็กแล้วเหรอ?”

“อาเล็ก”

ชั่วอึดใจเดียว ภายในรถราวกับมีน้ำแข็งเกาะตัวเป็นชั้นๆ

หลินจืออี้มองกงเฉินที่อยู่ข้างๆ เขาคีบบุหรี่มวนหนึ่งระหว่างนิ้วเล่นอยู่

ทั้งสองสบตากัน บุหรี่ถูกเขาพับเป็นสองส่วนโดยตรง และควันก็ลอยลงมา

ความหมายของคําเตือนนั้นชัดเจนในตัวเอง

หัวใจของหลินจืออี้บีบรัด รู้สึกเหมือนกระดูกหักและขี้เถ้า

จอดรถข้างทาง กงเฉินพูดอย่างเย็นชา

เฉินจิ่นรีบดึงรถไปด้านข้างทันที

รถยังอยู่ในขอบเขตของบ้านตระกูลกง กงเฉินอยากจอดยังไงก็ได้

หลังจากดับเครื่องยนต์แล้ว กงเฉินก็มองไปที่เฉินจิ่น เขาลงจากรถอย่างรู้งาน ไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

หลินจืออี้ก็อยากจะลงจากรถตาม แต่เอวก็รัดแน่น ร่างกายถูกกงเฉินลากไปโดยตรง

"อยากเล่นลูกไม้หรือ? “หลินจืออี้ ฉันแค่ถูกวางยา ไม่ได้ตายนะ”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ น้ำเสียงไม่โกรธ แต่เสียดสีมากกว่า

หลินจืออี้ถูกกลิ่นอายอันตรายของเขาบีบรัดจนหายใจไม่ออก ได้แต่กัดฟันดิ้นรน

ยังไงก็ตามเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

มือที่เพิ่งยกขึ้นก็ถูกเขากุมจากด้านหลัง กดลงบนเก้าอี้หนังแท้ รอยบุบเล็กน้อยและพันกันแน่น

ท่าทางของทั้งสองทําให้หลินจืออี้รู้สึกอับอายเล็กน้อย